ਸਂਸਰ੍ਪਨ੍ਤ ਇਵਾਕਾਸ਼ੇ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਵਨ੍ਤੋ ਵਲਾਹਕਾਃ ।। ਤਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਪ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਰਥਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਪਾਰ੍ਥੋऽਪਿ ਵਾਯੁਵਦ੍ਧੋਰਂ ਸੈਨ੍ਯਾਗ੍ਰਂ ਵ੍ਯਧੁਨੋਚ੍ਛਰੈਃ ।। ਤਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੇਨਾਂ ਤਰਸਾ ਪ੍ਰਣੁਦ੍ਯ ਗਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਜਿਤ੍ਵਾ ਧਨੁषਾ ਪਰੇਣ
ਪਾਰਥਾ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਯਾਭਿਮੁਖਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰਾਃ ਸਹਸਾऽਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ ।। ਗੋषੁ ਪ੍ਰਯਾਤਾਸੁ ਜਵੇਨ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਤਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਬਲਵਾਨ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਆ ਮਿਲੇ; ਮਤਸਿਆਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਰਿਟੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪਸ਼ੂਨ੍ਸਮਾਦਾਯ ਤਤੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਗੋਪਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਸ਼੍ਚ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮ੍
ਫਿਰ, ਪਸ਼ੂ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਗੋਪਾਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਥਾਨਾਂ ਚ ਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍। ਘੋਰਾਣਿ ਕੁਰੁਵੀਰਾਣਾਂ ਪਰ੍ਯਕੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਤੀਨ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਵੀਰ ਸਨ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਕਰ੍ਣੋ ਰਥਸਹਸ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਧੀਮਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ
ਕਰਣ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਧਨੰਜੈ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਸ਼ਾਂਤਨੁਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਥਾ ਰਥਸਹਸ੍ਰੇਣ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋऽਤਿष੍ਠਦ੍ਯਸ਼ਸਾ ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਿੱਛੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਤੇ ਚਮਕ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਤਿष੍ਠਨ੍ਨਿਵਕਾਸ਼ੇषੁ ਪਾਦਾਤਾਃ ਸਹ ਵਾਜਿਭਿਃ । ਭੀਮਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਮਾਤਙ੍ਗਾਸ੍ਤੋਮਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਚੋਦਿਤਾਃ
ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਜਗ੍ਹਾ-ਜਗ੍ਹਾ ਖੜੇ ਸਨ; ਭੀਮ ਵਰਗੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਾਥੀ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਵਿਤਤਾਨਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਵੈਰਾਟਿਮੁਤ੍ਤਰਂ ਤਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਫੈਲਾਈਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯੀ ਵੇਦੀ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੇ ਯਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਸ਼ੋਣਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਾ ਰਥੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਦ੍ਰੋਣ ਏष ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵੇਦੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਇਹ ਦ੍ਰੋਣ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਆਚਾਰ੍ਯੋ ਨਿਪੁਣੋ ਧੀਮਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਚ੍ਛੂਰਸਤ੍ਤਮਃ। ਆਹਵੇ ਚਾਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਦੂਰਪਾਤੀ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ, ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਵੱਜਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਮਹਾਵੀਰਃ ਕੁਰੁष੍ਵੈਨਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਅਤ੍ਰੈਵ ਚਾਵਿਰੋਧੇਨ ਏष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਹ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਵਜੋਂ ਉਸਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ। ਇੱਥੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ, ਇਹੀ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਯਦਿ ਮੇ ਪ੍ਰਹਰੇਦ੍ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਮੇ ਪ੍ਰਹृष੍ਯਤਃ । ਤਤੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰਸ੍ਤਿ ਮੇ
ਜੇ ਡ੍ਰੋਣ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਹਮਲਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ।
ਭਾਰਤਾਚਾਰ੍ਯਮੁਖ੍ਯੇਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਤੇਨ ਮੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮਨ੍ਦਂ ਵਾਹਯ ਸਾਰਥੇ
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਜਦ ਮੈਂ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਰਥ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚਲਾ, ਸਾਰਥੀ।
ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੇ ਸਿਂਹਲਾਙ੍ਗੂਲੋ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸ਼ੋਭਤੇ । ਭਾਰਤਾਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸੋऽਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਝੰਡੇ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਪੂੰਛ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ; ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੈ।
ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਬਾਲਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਦੇਵੈਰਪਿ ਸਵਾਸਵੈਃ । ਤੇਨ ਮੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮਨ੍ਦਂ ਵਾਹਯ ਸਾਰਥੇ
ਜਿੱਥੇ ਝੰਡੇ ਦਾ ਅੱਗਾ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੋਂ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਨਾ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕੇ; ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਰਥ ਹੌਲੀ ਚਲਾ, ਸਾਰਥੀ।
ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੇ ਗੋਵृषੋ ਯਸ੍ਯ ਕਾਞ੍ਚਨੋऽਭਿਵਿਰਾਜਤੇ । ਆਚਾਰ੍ਯਵਰਮੁਖ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕृਪ ਏष ਮਹਾਰਥਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਝੰਡੇ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਲਦ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਕ੍ਰਿਪ, ਸਾਰੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ।
ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਚ ਸਮੋ ਵੀਰ੍ਯੇ ਪਿਤੁਰ੍ਮੇ ਪਰਮਃ ਸਖਾ। ਤੇਨ ਮੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮਨ੍ਦਂ ਵਾਹਯ ਸਾਰਥੇ
ਜੋ ਡ੍ਰੋਣ ਵਰਗਾ ਹੀ ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ; ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਰਥ ਹੌਲੀ ਚਲਾ, ਸਾਰਥੀ।
ਯਸ੍ਯ ਕਾਞ੍ਚਨਕਮ੍ਬੂਭਿਰ੍ਹਸ੍ਤਿਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਪਰਿष੍ਕृਤਃ। ਧ੍ਵਜਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ ਦੂਰਾਦ੍ਰਥੇ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਗਣੋਪਮਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗਣਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਰਥ ਉੱਤੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਏष ਵੈਕਰ੍ਤਨਃ ਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਂ ਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍। ਦृਢਵੈਰੀ ਸਦਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਟੁਕਭਾषਣਃ
ਇਹ ਵੈਕਰਤਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਰਨ ਹੈ, ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਸਾਡਾ ਪੱਕਾ ਵੈਰੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੱਖੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯਬਲਾਦੇਵ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਸੌਬਲਃ । ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਰਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਾਚ੍ਚ ਪੁਨਰਦ੍ਯਾਪਿ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਆਸਰੇ ਨਾਲ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੌਬਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੈ।
ਏष ਵੈ ਸ੍ਪਰ੍ਧਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਯਾ ਸਹ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਃ । ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਹ੍ਯੇष ਮਹਾਰਥਃ
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਇਹ ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਰਾਮ ਦਾ ਚੇਲਾ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਃ ਕਰ੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਃ । ਯੁਦ੍ਧੇऽਪ੍ਰਤਿਮਵੀਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦृਢਵੇਧੀ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ
ਕਰਨ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਬਹਾਦਰ, ਪੱਕਾ ਤੇ ਦਲੇਰ।
ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਯੁਦ੍ਧਮੇਤੇਨ ਕਰਿष੍ਯੇ ਸੂਤਬਨ੍ਧੁਨਾ। ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਤ੍ਵਮਾਵਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਲਿਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਸ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਲੜਾਈ ਦੇਖੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਬਲੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਵੇ।
ਮਹਾਰਥੇਨ ਸ਼ੂਰੇਣ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧਨ੍ਵਿਨਾ। ਤੇਨ ਮੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਾਹਯ ਸਾਰਥੇ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਬਹਾਦਰ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੀਰੰਦਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਦ ਮੈਂ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਰਥ ਤੇਜ਼ ਚਲਾ, ਸਾਰਥੀ।
ਯਸ੍ਯ ਚੈਵ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਨਾਗੋ ਮਣਿਮਯੋ ਧ੍ਵਜਃ । ਏष ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੌਰਵੋ ਯਸ਼ਸਾ ਵृਤਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਮਣਕਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕੌਰਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੈ।
ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ੋ ਦृਢਂ ਵੇਧੀ ਲਘੁਹਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਤੇਨ ਮੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਾਹਯ ਸਾਰਥੇ
ਜਿਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਪੱਕਾ, ਹੱਥ ਹਲਕਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ; ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਰਥ ਤੇਜ਼ ਚਲਾ, ਸਾਰਥੀ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਵੇਤਾਵਦਾਤੇਨ ਪਞ੍ਚਤਾਲੇਨ ਕੇਤੁਨਾ । ਵੈਡੂਰ੍ਯਮਯਦਣ੍ਡੇਨ ਤਾਲਵृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਰਾਜਤੇ
ਜਿਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਸੁੱਚਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦਾ ਡੰਡਾ ਵੈਡੂਰੀ ਪੱਥਰ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਹਸ੍ਤਾਵਾਪੀ ਬृਹਦ੍ਧਨ੍ਵਾ ਸੇਨਾਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਹਰ੍षਯਨ੍ । ਰਾਮੇਣ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਦ੍ਵੈਰਥੇਨਾਜਿਤਃ ਪੁਰਾ
ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਖੜਾ ਹੈ; ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਰਾਮ ਨਾਲ ਦੋ-ਦੋ ਹੱਥ ਕਰਕੇ ਵੀ ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਸ਼੍ਚ ਲਗੁਵੇਧੀ ਚ ਲਘੁਹਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਏष ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਤੇਜ਼, ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ, ਹੱਥ ਹਲਕਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ; ਇਹ ਹੈ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਸਾਡੇ ਸਭ ਦਾ ਵੱਡਾ।