ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਯਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵੈਰਾਟਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਇषੁਪਾਤਮਾਤ੍ਰੇ ਸੇਨਾਯਾਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਸ਼੍ਵਾਨਰਿਂਦਮ
ਜਦ ਪਾਰਥ ਥੋੜੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਫੌਜ ਤੋਂ ਤੀਰ ਦੀ ਮਾਰ ਉੱਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਓ।'
ਏਤਦਗ੍ਰਂ ਗਵਾਂ ਦृष੍ਟਂ ਮਨ੍ਦਂ ਵਾਹਯ ਸਾਰਥੇ। ਯਾਹ੍ਯੁਤ੍ਤਰੇਣ ਸੇਨਾਯਾ ਗਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਵਿਭਜ੍ਯ ਚ
'ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਅੱਗੇ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵੇਖ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਥ ਚਲਾ, ਸਾਰਥੀ। ਫੌਜ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਜਾ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ ਲੈ ਚਲ।'
ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗਵਾਂ ਯੂਥਮਤ੍ਰ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਸੁਯੋਧਨਮ੍ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਵਰਾ ਗਾਵਃ ਸਗੋਪਾਃ ਪਰਿਮੋਚਯ
'ਇਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ, ਮੈਂ ਸੁਯੋਧਨ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ। ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਗੋਆਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇ।'
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪਸ਼ੂਨ੍ਵੀਰ ਸਗੋਪਾਨ੍ਪਰਿਮੋਚਯ। ਅਨ੍ਤਰੇਣ ਚ ਸੇਨਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਗਚ੍ਛ ਚੋਤ੍ਤਰ
'ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੋਆਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲੈ, ਤੇ ਫੌਜ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚੱਲ।'
ਇਮੇ ਤ੍ਵਤਿਰਥਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਮ ਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਕੁਰਵੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਦਾਨਵਾਃ
'ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖਣ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਦੀ ਵੇਖੀ ਸੀ।'
ਤਤਃ ਸ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਨਃ। ਨਿਸ਼ਿਤਾਗ੍ਰਾਞ੍ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਮੁਮੋਚਾਂਤਕਸਨ੍ਨਿਭਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਰਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਲਭੈਰਿਵ ਚਾਕਾਸ਼ਂ ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਨਿਰਾਵਕਾਸ਼ਮਭਵਚ੍ਛਰੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੈਃ ਕਿਰੀਟਿਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਟਡੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੈ ਕੇ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ।
ਵਿਕੀਰ੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੇ ਯੋਧਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਿਕਾਃ। ਗਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਮੁਕ੍ਤੈਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ
ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਯੋਧੇ ਐਸੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਕਿ ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਪਾਰਥ ਨੂੰ।
ਸਾ ਚਾਪਿ ਬਹੁਲਾ ਸੇਨਾ ਪਾਰ੍ਥਬਾਣਾਭਿਪੀਡਿਤਾ। ਨਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਿਵृਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਨਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਸ਼ੋਪਿ ਵਾ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਨਾ ਖੁੱਲੀ ਧਰਤੀ ਵੇਖ ਸਕੀ, ਨਾ ਅਸਮਾਨ, ਨਾ ਹੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਹृष੍ਟੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਵੀਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਗਾਣ੍ਡੀਵਪ੍ਰਸृਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਰਜੁਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਨੈਵਾਪਯਾਨੇ ਚ ਨਾਭਿਯਾਨੇ ਭਵਨ੍ਮਤਿਃ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਤਾਮੇਵ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਪੂਜਯਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦੀ ਸੋਚ ਸੀ, ਨਾ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ; ਸਿਰਫ ਪਾਰਥ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਹੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸਲਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਵਦਾਤਂ ਸਾਮੁਦ੍ਰਂ ਕੁਰੁਸੈਨ੍ਯਭਯਂਕਰਮ੍। ਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਮੁਪਾਧ੍ਮਾਸੀਦ੍ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਜ੍ਯਾਘੋषਂ ਤਲਘੋषਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨ੍ਯਮੋਹਯਤ੍
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜੋ ਕਉਰਵ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਿਆ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੀ ਚਪੇਟ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਧਨੁषੋ ਨਿਸ੍ਵਨੇਨ ਚ। ਸ਼ਬ੍ਦੇਨਾਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਚ ਭੂਤਾਨਾਂ ਧ੍ਵਜਵਾਸਿਨਾਮ੍ । ਵਿਯਦ੍ਗਤਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਰਵੇਣ ਚ
ਉਸਦੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਧੱਜਾ ਲਹਿਰਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਭ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਗਈ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪੁਚ੍ਛਂ ਵਿਧੂਨ੍ਵਾਨਾ ਹੇਮਮਾਣਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਗਾਵਃ ਸਵਤ੍ਸਾਃ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਂ
ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਡਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਪੂਛਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕਰਕੇ ਹਿਲਾਉਂਦੀਆਂ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈਆਂ।
ਤਤਃ ਸ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰੋ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪੂਗਹਾ। ਗੋਪਾਲਾਂਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਗਾਵਸ਼੍ਚੋਦਯਤੇਤਿ ਚ
ਫਿਰ ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗੋਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਓ!'
ਉਤ੍ਤਰਂ ਚਾਹ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਹਰ੍षਯਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਗਵਾਮਗ੍ਰਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਗਸ਼੍ਚੈਵਾਸ਼ੁ ਨਿਵਰ੍ਤਯ
ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, 'ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਲ ਧਿਆਨ ਰੱਖ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਲੈ।'
ਯਾਵਦੇਤੇ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਕੁਰਵੋ ਜਵਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਯਾਹ੍ਯੁਤ੍ਤਰੇਣ ਗਾਸ਼੍ਚੈਤਾਃ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਕੌਰਵ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੇ, ਤੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਮ ਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਵੇਖਣ।
ਦृष੍ਟਵਾ ਯਾਨ੍ਤਮਦੂਰਸ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਭ੍ਯਪਤਨ੍ਰਥੈਃ ।। ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਪਰਿਵਾਰੇਣ ਮਹਤਾऽਭਿਵਿਰਾਜਤਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ।
ਯੋਧੈਃ ਪ੍ਰਾਸਾਸਿਹਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਚਾਪਬਾਣੋਦ੍ਯਤਾਯੁਧੈਃ ।। ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨ੍ਯਸ਼ੋਭਨ੍ਤ ਕੁਰੂਣਾਮਾਤਤਾਯਿਨਾਮ੍
ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਫੜੇ ਯੋਧੇ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਂਸਰ੍ਪਨ੍ਤ ਇਵਾਕਾਸ਼ੇ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਵਨ੍ਤੋ ਵਲਾਹਕਾਃ ।। ਤਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਪ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਰਥਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਪਾਰ੍ਥੋऽਪਿ ਵਾਯੁਵਦ੍ਧੋਰਂ ਸੈਨ੍ਯਾਗ੍ਰਂ ਵ੍ਯਧੁਨੋਚ੍ਛਰੈਃ ।। ਤਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੇਨਾਂ ਤਰਸਾ ਪ੍ਰਣੁਦ੍ਯ ਗਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਜਿਤ੍ਵਾ ਧਨੁषਾ ਪਰੇਣ
ਪਾਰਥਾ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਯਾਭਿਮੁਖਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰਾਃ ਸਹਸਾऽਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ ।। ਗੋषੁ ਪ੍ਰਯਾਤਾਸੁ ਜਵੇਨ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਤਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਬਲਵਾਨ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਆ ਮਿਲੇ; ਮਤਸਿਆਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਰਿਟੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪਸ਼ੂਨ੍ਸਮਾਦਾਯ ਤਤੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਗੋਪਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਸ਼੍ਚ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮ੍
ਫਿਰ, ਪਸ਼ੂ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਗੋਪਾਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਥਾਨਾਂ ਚ ਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍। ਘੋਰਾਣਿ ਕੁਰੁਵੀਰਾਣਾਂ ਪਰ੍ਯਕੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਤੀਨ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਵੀਰ ਸਨ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਕਰ੍ਣੋ ਰਥਸਹਸ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਧੀਮਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ
ਕਰਣ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਧਨੰਜੈ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਸ਼ਾਂਤਨੁਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਥਾ ਰਥਸਹਸ੍ਰੇਣ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋऽਤਿष੍ਠਦ੍ਯਸ਼ਸਾ ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਿੱਛੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਤੇ ਚਮਕ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਤਿष੍ਠਨ੍ਨਿਵਕਾਸ਼ੇषੁ ਪਾਦਾਤਾਃ ਸਹ ਵਾਜਿਭਿਃ । ਭੀਮਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਮਾਤਙ੍ਗਾਸ੍ਤੋਮਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਚੋਦਿਤਾਃ
ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਜਗ੍ਹਾ-ਜਗ੍ਹਾ ਖੜੇ ਸਨ; ਭੀਮ ਵਰਗੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਾਥੀ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਵਿਤਤਾਨਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਵੈਰਾਟਿਮੁਤ੍ਤਰਂ ਤਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਫੈਲਾਈਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯੀ ਵੇਦੀ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੇ ਯਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਸ਼ੋਣਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਾ ਰਥੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਦ੍ਰੋਣ ਏष ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵੇਦੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਇਹ ਦ੍ਰੋਣ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।