ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਵ ਨੁ ਰਾਜਾ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਉਤ੍ਸृਂਜ੍ਯੈਤਦ੍ਰਥਾਨੀਕਂ ਯਾਹਿ ਯਤ੍ਰ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਮੈਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ—ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ ਰਾਜਾ? ਇਹ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉਥੇ ਚੱਲੋ ਜਿੱਥੇ ਸੁਯੋਧਨ ਹੋਵੇ।
ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸਂਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਗਾਃ ਸ ਆਦਾਯ ਗਚ੍ਛਤਿ। ਗਵਾਗ੍ਰਮਭਿਤੋ ਯਾਹਿ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਚੱਲੋ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵੈਰਾਟਿਮਪਰਾਜਿਤਃ। ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਾਨੋ ਧਨੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋऽਗਮਤ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਪਰਾਜਿਤ ਪਾਰਥ, ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੁਰੁਮਧ੍ਯੇ ਪਰਂਤਪਃ। ਚਿਰਦृष੍ਟੋऽਯਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਬਾਨ੍ਧਵਪ੍ਰਿਯਃ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆਂ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਹ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।'
ਅਤੀਵ ਜ੍ਵਲਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਰਾਗਤਃ। ਏष ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਾਰ੍ਗਤੇ ਨਿਕृਤਿਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਇਹ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲੋਂ ਆਇਆ ਹੋਵੇ; ਪਾਰਥ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸੇਨਾਮਤ੍ਯਰ੍ਥਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤ੍ਵਰਤੇ ਗ੍ਰਹਣੇऽਸ੍ਯ ਚ। ਮृਗਂ ਸਿਂਹ ਇਵਾਦਾਤੁਮੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ
ਫੌਜ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਤੱਕਦਾ ਹੈ, ਪਾਰਥ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨੈषੋऽਨ੍ਤਰੇਣ ਰਾਜਾਨਂ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਸ੍ਥਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮੋ ਜਵੇਨਾਭਿਪ੍ਰਧਾਵਤਃ
ਰਾਜਾ ਦੇ ਬਿਨਾ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਅਸਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਤੁਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂਗੇ।
ਨ ਹ੍ਯੇਨਮਭਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮੇਕੋ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਸਂਯੁਗੇ। ਅਨ੍ਯੋ ਦੇਵਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵਾਤ੍ਕृष੍ਣਾਦ੍ਵਾ ਦੇਵਕੀਸੁਤਾਤ੍। ਆਚਾਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਵਾ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਤ੍
ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਇਕੱਲਾ ਯੋਧਾ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਚ ਹੋਵੇ, ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਸਿਰਫ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਜਾਂ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਾਂ ਭਾਰਦਵਾਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੀ ਉਸਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਨੋ ਗਾਵਃ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਵਾ ਵਿਪੁਲਂ ਤਥਾ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਪਾਰ੍ਥਗਤਃ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਿ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਧਨ ਕੀ ਕਰੇਗਾ? ਦੁਰਯੋਧਨ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਾਰਥ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਜੋਖਮ ਵਿਚ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਭੀष੍ਮਃ ਸੇਨਯਾ ਸਹ ਕੌਰਵਃ। ਅਨ੍ਵਧਾਵਤ੍ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਯਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵੈਰਾਟਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਇषੁਪਾਤਮਾਤ੍ਰੇ ਸੇਨਾਯਾਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਸ਼੍ਵਾਨਰਿਂਦਮ
ਜਦ ਪਾਰਥ ਥੋੜੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਫੌਜ ਤੋਂ ਤੀਰ ਦੀ ਮਾਰ ਉੱਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਓ।'
ਏਤਦਗ੍ਰਂ ਗਵਾਂ ਦृष੍ਟਂ ਮਨ੍ਦਂ ਵਾਹਯ ਸਾਰਥੇ। ਯਾਹ੍ਯੁਤ੍ਤਰੇਣ ਸੇਨਾਯਾ ਗਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਵਿਭਜ੍ਯ ਚ
'ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਅੱਗੇ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵੇਖ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਥ ਚਲਾ, ਸਾਰਥੀ। ਫੌਜ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਜਾ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ ਲੈ ਚਲ।'
ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗਵਾਂ ਯੂਥਮਤ੍ਰ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਸੁਯੋਧਨਮ੍ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਵਰਾ ਗਾਵਃ ਸਗੋਪਾਃ ਪਰਿਮੋਚਯ
'ਇਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ, ਮੈਂ ਸੁਯੋਧਨ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ। ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਗੋਆਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇ।'
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪਸ਼ੂਨ੍ਵੀਰ ਸਗੋਪਾਨ੍ਪਰਿਮੋਚਯ। ਅਨ੍ਤਰੇਣ ਚ ਸੇਨਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਗਚ੍ਛ ਚੋਤ੍ਤਰ
'ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੋਆਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲੈ, ਤੇ ਫੌਜ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚੱਲ।'
ਇਮੇ ਤ੍ਵਤਿਰਥਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਮ ਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਕੁਰਵੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਦਾਨਵਾਃ
'ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖਣ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਦੀ ਵੇਖੀ ਸੀ।'
ਤਤਃ ਸ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਨਃ। ਨਿਸ਼ਿਤਾਗ੍ਰਾਞ੍ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਮੁਮੋਚਾਂਤਕਸਨ੍ਨਿਭਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਰਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਲਭੈਰਿਵ ਚਾਕਾਸ਼ਂ ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਨਿਰਾਵਕਾਸ਼ਮਭਵਚ੍ਛਰੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੈਃ ਕਿਰੀਟਿਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਟਡੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੈ ਕੇ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ।
ਵਿਕੀਰ੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੇ ਯੋਧਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਿਕਾਃ। ਗਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਮੁਕ੍ਤੈਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ
ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਯੋਧੇ ਐਸੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਕਿ ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਪਾਰਥ ਨੂੰ।
ਸਾ ਚਾਪਿ ਬਹੁਲਾ ਸੇਨਾ ਪਾਰ੍ਥਬਾਣਾਭਿਪੀਡਿਤਾ। ਨਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਿਵृਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਨਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਸ਼ੋਪਿ ਵਾ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਨਾ ਖੁੱਲੀ ਧਰਤੀ ਵੇਖ ਸਕੀ, ਨਾ ਅਸਮਾਨ, ਨਾ ਹੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਹृष੍ਟੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਵੀਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਗਾਣ੍ਡੀਵਪ੍ਰਸृਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਰਜੁਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਨੈਵਾਪਯਾਨੇ ਚ ਨਾਭਿਯਾਨੇ ਭਵਨ੍ਮਤਿਃ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਤਾਮੇਵ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਪੂਜਯਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦੀ ਸੋਚ ਸੀ, ਨਾ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ; ਸਿਰਫ ਪਾਰਥ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਹੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸਲਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਵਦਾਤਂ ਸਾਮੁਦ੍ਰਂ ਕੁਰੁਸੈਨ੍ਯਭਯਂਕਰਮ੍। ਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਮੁਪਾਧ੍ਮਾਸੀਦ੍ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਜ੍ਯਾਘੋषਂ ਤਲਘੋषਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨ੍ਯਮੋਹਯਤ੍
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜੋ ਕਉਰਵ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਿਆ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੀ ਚਪੇਟ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਧਨੁषੋ ਨਿਸ੍ਵਨੇਨ ਚ। ਸ਼ਬ੍ਦੇਨਾਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਚ ਭੂਤਾਨਾਂ ਧ੍ਵਜਵਾਸਿਨਾਮ੍ । ਵਿਯਦ੍ਗਤਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਰਵੇਣ ਚ
ਉਸਦੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਧੱਜਾ ਲਹਿਰਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਭ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਗਈ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪੁਚ੍ਛਂ ਵਿਧੂਨ੍ਵਾਨਾ ਹੇਮਮਾਣਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਗਾਵਃ ਸਵਤ੍ਸਾਃ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਂ
ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਡਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਪੂਛਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕਰਕੇ ਹਿਲਾਉਂਦੀਆਂ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈਆਂ।
ਤਤਃ ਸ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰੋ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪੂਗਹਾ। ਗੋਪਾਲਾਂਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਗਾਵਸ਼੍ਚੋਦਯਤੇਤਿ ਚ
ਫਿਰ ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗੋਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਓ!'
ਉਤ੍ਤਰਂ ਚਾਹ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਹਰ੍षਯਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਗਵਾਮਗ੍ਰਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਗਸ਼੍ਚੈਵਾਸ਼ੁ ਨਿਵਰ੍ਤਯ
ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, 'ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਲ ਧਿਆਨ ਰੱਖ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਲੈ।'
ਯਾਵਦੇਤੇ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਕੁਰਵੋ ਜਵਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਯਾਹ੍ਯੁਤ੍ਤਰੇਣ ਗਾਸ਼੍ਚੈਤਾਃ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਕੌਰਵ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੇ, ਤੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਮ ਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਵੇਖਣ।
ਦृष੍ਟਵਾ ਯਾਨ੍ਤਮਦੂਰਸ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਭ੍ਯਪਤਨ੍ਰਥੈਃ ।। ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਪਰਿਵਾਰੇਣ ਮਹਤਾऽਭਿਵਿਰਾਜਤਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ।
ਯੋਧੈਃ ਪ੍ਰਾਸਾਸਿਹਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਚਾਪਬਾਣੋਦ੍ਯਤਾਯੁਧੈਃ ।। ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨ੍ਯਸ਼ੋਭਨ੍ਤ ਕੁਰੂਣਾਮਾਤਤਾਯਿਨਾਮ੍
ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਫੜੇ ਯੋਧੇ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।