ਰਕ੍ਤਵੈਡੂਰ੍ਯਵਿਕृਤਂ ਮਣਿਪ੍ਰਵਰਭੂषਿਤਮ੍ । ਪਰਂ ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਵਜਂ ਦੂਰਾਤ੍ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯੇਨਮਿਹ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਿਮਾਨਿਨਮ੍ । ਯਮਾਯ ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹਾਯਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਉਸ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਮ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਭਾਗ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਸਰ੍ਵਾਨਨ੍ਯਾਨਨਾਦृਤ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਤਿਮਾਨਿਨਮ੍ । ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਸ੍ਯੇਵ ਪਤਿष੍ਯੇ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਸਾਰੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਅਹੰਕਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਨਿਕੰਮੇ ਜਾਨਵਰ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਵਾਂਗਾ।
ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਤਮੇਵਾਦ੍ਯ ਸ਼ਰੈਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਃਸृਤੈਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜਦ ਉਹ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਹਾਰ ਜਾਣਗੇ।
ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਮਯਿष੍ਯੇऽਹਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸਸੌਬਲਮ੍ । ਅਸਭ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਵਕ੍ਤਾਰਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਕਿਲ ਕਿਲ੍ਵਿषਮ੍
ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਬਦਜਬਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁੱਪ ਕਰਵਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਰਾਜਾਨਂ ਨੇਹ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਰਾਪਿषਮਿਦਂ ਬਲਮ੍। ਅਭਿਦ੍ਰੇਵ ਹ ਰਾਜਾਨਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਿਤ੍ਯਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ, ਨਾ ਹੀ ਇਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮੁਖੀ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਰਾਜਾ ਅੱਗੇ ਹੋਵੇਗਾ—ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਉਥੇ ਚਲੋ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਆਸ੍ਥਿਤੋ ਮਧ੍ਯਮਾਚਾਰ੍ਯੋਪ੍ਯਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾऽਪ੍ਯਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਕृਪਕਰ੍ਣੌ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਤੁ ਮਹੇष੍ਵਾਸੌ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ
ਵਿਚਕਾਰ ਮੁੱਖ ਅਧਿਆਪਕ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ ਹੈ; ਅੱਗੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਕਰਨ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਖੜੇ ਹਨ।
ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸੋਮਦਤ੍ਤੋ ਬਾਹ੍ਲੀਕਸ਼੍ਚ ਜਯਦ੍ਰਥਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਸੋਮਦੱਤ, ਬਾਹਲੀਕ ਤੇ ਜਯਦਰਥ—ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ—ਸੱਜੇ ਪੱਖ ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਸਾਲ੍ਵਰਾਜੋ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨੋ ਵृषਸੇਨਸ਼੍ਚ ਸੌਬਲਃ। ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਸ਼੍ਚੈਵ ਕਾਲਿਙ੍ਗੋ ਵਾਮਂ ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਸਾਲਵ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦਯੁਮਤਸੇਨ, ਸੌਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ, ਦਸਾਰਣ ਤੇ ਕਾਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਖੱਬੇ ਪੱਖ ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਪृष੍ਠਤਃ ਕੁਰੁਮੁਖ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਦਂਸ਼ਿਤਃ। ਸੋऽਰ੍ਧਸੈਨ੍ਯੇਨ ਬਲਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਪਿੱਛੇ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭੀਸ਼ਮ, ਸਾਵਧਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਸਾਡਾ ਵੱਡਾ ਪਿਤਾ, ਅੱਧੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਵ ਨੁ ਰਾਜਾ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਉਤ੍ਸृਂਜ੍ਯੈਤਦ੍ਰਥਾਨੀਕਂ ਯਾਹਿ ਯਤ੍ਰ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਮੈਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ—ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ ਰਾਜਾ? ਇਹ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉਥੇ ਚੱਲੋ ਜਿੱਥੇ ਸੁਯੋਧਨ ਹੋਵੇ।
ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸਂਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਗਾਃ ਸ ਆਦਾਯ ਗਚ੍ਛਤਿ। ਗਵਾਗ੍ਰਮਭਿਤੋ ਯਾਹਿ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਚੱਲੋ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵੈਰਾਟਿਮਪਰਾਜਿਤਃ। ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਾਨੋ ਧਨੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋऽਗਮਤ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਪਰਾਜਿਤ ਪਾਰਥ, ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੁਰੁਮਧ੍ਯੇ ਪਰਂਤਪਃ। ਚਿਰਦृष੍ਟੋऽਯਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਬਾਨ੍ਧਵਪ੍ਰਿਯਃ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆਂ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਹ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।'
ਅਤੀਵ ਜ੍ਵਲਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਰਾਗਤਃ। ਏष ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਾਰ੍ਗਤੇ ਨਿਕृਤਿਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਇਹ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲੋਂ ਆਇਆ ਹੋਵੇ; ਪਾਰਥ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸੇਨਾਮਤ੍ਯਰ੍ਥਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤ੍ਵਰਤੇ ਗ੍ਰਹਣੇऽਸ੍ਯ ਚ। ਮृਗਂ ਸਿਂਹ ਇਵਾਦਾਤੁਮੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ
ਫੌਜ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਤੱਕਦਾ ਹੈ, ਪਾਰਥ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨੈषੋऽਨ੍ਤਰੇਣ ਰਾਜਾਨਂ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਸ੍ਥਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮੋ ਜਵੇਨਾਭਿਪ੍ਰਧਾਵਤਃ
ਰਾਜਾ ਦੇ ਬਿਨਾ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਅਸਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਤੁਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂਗੇ।
ਨ ਹ੍ਯੇਨਮਭਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮੇਕੋ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਸਂਯੁਗੇ। ਅਨ੍ਯੋ ਦੇਵਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵਾਤ੍ਕृष੍ਣਾਦ੍ਵਾ ਦੇਵਕੀਸੁਤਾਤ੍। ਆਚਾਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਵਾ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਤ੍
ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਇਕੱਲਾ ਯੋਧਾ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਚ ਹੋਵੇ, ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਸਿਰਫ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਜਾਂ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਾਂ ਭਾਰਦਵਾਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੀ ਉਸਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਨੋ ਗਾਵਃ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਵਾ ਵਿਪੁਲਂ ਤਥਾ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਪਾਰ੍ਥਗਤਃ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਿ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਧਨ ਕੀ ਕਰੇਗਾ? ਦੁਰਯੋਧਨ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਾਰਥ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਜੋਖਮ ਵਿਚ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਭੀष੍ਮਃ ਸੇਨਯਾ ਸਹ ਕੌਰਵਃ। ਅਨ੍ਵਧਾਵਤ੍ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਯਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵੈਰਾਟਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਇषੁਪਾਤਮਾਤ੍ਰੇ ਸੇਨਾਯਾਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਸ਼੍ਵਾਨਰਿਂਦਮ
ਜਦ ਪਾਰਥ ਥੋੜੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਫੌਜ ਤੋਂ ਤੀਰ ਦੀ ਮਾਰ ਉੱਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਓ।'
ਏਤਦਗ੍ਰਂ ਗਵਾਂ ਦृष੍ਟਂ ਮਨ੍ਦਂ ਵਾਹਯ ਸਾਰਥੇ। ਯਾਹ੍ਯੁਤ੍ਤਰੇਣ ਸੇਨਾਯਾ ਗਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਵਿਭਜ੍ਯ ਚ
'ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਅੱਗੇ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵੇਖ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਥ ਚਲਾ, ਸਾਰਥੀ। ਫੌਜ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਜਾ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ ਲੈ ਚਲ।'
ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗਵਾਂ ਯੂਥਮਤ੍ਰ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਸੁਯੋਧਨਮ੍ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਵਰਾ ਗਾਵਃ ਸਗੋਪਾਃ ਪਰਿਮੋਚਯ
'ਇਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ, ਮੈਂ ਸੁਯੋਧਨ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ। ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਗੋਆਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇ।'
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪਸ਼ੂਨ੍ਵੀਰ ਸਗੋਪਾਨ੍ਪਰਿਮੋਚਯ। ਅਨ੍ਤਰੇਣ ਚ ਸੇਨਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਗਚ੍ਛ ਚੋਤ੍ਤਰ
'ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੋਆਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲੈ, ਤੇ ਫੌਜ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚੱਲ।'
ਇਮੇ ਤ੍ਵਤਿਰਥਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਮ ਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਕੁਰਵੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਦਾਨਵਾਃ
'ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖਣ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਦੀ ਵੇਖੀ ਸੀ।'
ਤਤਃ ਸ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਨਃ। ਨਿਸ਼ਿਤਾਗ੍ਰਾਞ੍ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਮੁਮੋਚਾਂਤਕਸਨ੍ਨਿਭਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਰਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਲਭੈਰਿਵ ਚਾਕਾਸ਼ਂ ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਨਿਰਾਵਕਾਸ਼ਮਭਵਚ੍ਛਰੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੈਃ ਕਿਰੀਟਿਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਟਡੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੈ ਕੇ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ।
ਵਿਕੀਰ੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੇ ਯੋਧਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਿਕਾਃ। ਗਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਮੁਕ੍ਤੈਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ
ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਯੋਧੇ ਐਸੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਕਿ ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਪਾਰਥ ਨੂੰ।
ਸਾ ਚਾਪਿ ਬਹੁਲਾ ਸੇਨਾ ਪਾਰ੍ਥਬਾਣਾਭਿਪੀਡਿਤਾ। ਨਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਿਵृਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਨਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਸ਼ੋਪਿ ਵਾ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਨਾ ਖੁੱਲੀ ਧਰਤੀ ਵੇਖ ਸਕੀ, ਨਾ ਅਸਮਾਨ, ਨਾ ਹੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਹृष੍ਟੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਵੀਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਗਾਣ੍ਡੀਵਪ੍ਰਸृਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਰਜੁਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।