ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਰਘੁਰ੍ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤਥਾ। ਭਗੀਰਥਸ਼੍ਚ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਜਨਮੇਜਯ
ਤੇਜਸਵੀ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਰਘੁ, ਦਸ਼ਰਥ, ਤੇ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀ ਭਗੀਰਥ—all ਇਹ ਸਾਰੇ, ਜਨਮੇਜਯ।
ਪਾਣ੍ਡੁਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਰਾਜਸ਼੍ਚਾਮਰਵ੍ਯਜਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲਃ। ਛਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਰਾਜਸੂਯਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵृਤਃ
ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਂਡੁ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ, ਚਿੱਟਾ ਪੰਖਾ ਤੇ ਛਤਰੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲਾਃ ਸ਼ੁਚਿਵ੍ਰਤਾਃ । ਕੀਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਸਨ੍ਦਿਵਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਲ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਬਲਵਾਨ, ਉਥੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ।
ਗਣਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਦੈਤ੍ਯਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸੁਪਰ੍ਣਾਃ ਪਨ੍ਨਗਾਸ੍ਤਥਾ
ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ, ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ, ਤੇ ਦੈਤ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਯਕਸ਼, ਸੁਪਰਨ ਤੇ ਨਾਗ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਵਾਸਵਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਆਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਰੂਢਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਤਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਵਾਸਵ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ।
ਇਤ੍ਯਮ੍ਬਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ਥਾ ਦਿਵੌਕਸਃ । ਏਕਸ੍ਯ ਚ ਬਹੂਨਾਂ ਚ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦ੍ਰੁष੍ਟੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ।। ਸਰ੍ਵਥਾ ਹਿ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਮਹਲ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਇਕ ਜਾਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦਾ ਯੁੱਧ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਹਮੇਸ਼ਾ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾ ਵ੍ਯੂਢੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਕੌਰਵੇਯੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ । ਉਪਾਯਾਦਰ੍ਜੁਨਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਰਥਘੋषੇਣ ਨਾਦਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜਾਂ ਲਾਈਆਂ, ਅਰਜੁਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰਂ ਵੈ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਸ਼੍ਚ ਰਥਸ੍ਵਨਮ੍ । ਦੋਧੂਯਮਾਨਸ੍ਯ ਭृਸ਼ਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ੍ਯ ਚ ਨਿਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਰਥ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ; ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਤਣਨ ਦੀ ਧੁਨ ਵੀ ਸੁਣੀ।
ਤ੍ਰਿਕੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ । ਸਂਨਾਮੁਖਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵੈਰਾਟਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤਿੰਨ ਕੋਸ ਚੱਲ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡਵ, ਸਾਹਮਣੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਲਾਈ ਹੋਈ ਫੌਜ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਾਜਾਨਂ ਨਾਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਥਾਨੀਕੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਕ੍ਸ਼ਮਾਦਾਯ ਕੁਰੁਵੋ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯੁਦਙ੍ਭੁਂਖਾਃ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਕੁਰੂ, ਦੱਖਣੀ ਪੱਖ ਲੈ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯੈਤਦ੍ਰਥਾਨੀਕਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਗਵਾਗ੍ਰਮਭਿਤੋ ਯਾਹਿ ਯਾਵਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੇ ਰਿਪੁਮ੍
ਇਹ ਰਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤੀਰੰਦਾਜਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਗੋਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਲ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਪਹੁੰਚ। ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵੈਰੀ ਵੇਖ ਨਾ ਲਵਾਂ।
ਗਵਾਗ੍ਰਮਭਿਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਗਾਸ਼੍ਚੈਵਾਸ਼ੁ ਨਿਵਰ੍ਤਯ । ਯਾਵਦੇਤੇ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਕੁਰਵੋ ਜਵਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤਾਵਦੇਵ ਪਸ਼ੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਤਵਾਭਿਭੋ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਗੋਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਗੋਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਵਾਪਸ ਮੋੜ। ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਕੁਰੁ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਆਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਗਾ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵੈਰਾਟਿਮਪਰਾਜਿਤਃ । ਸਵ੍ਯਂ ਪਕ੍ਸ਼ਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਵੇਨਾਸ਼੍ਵਾਨਚੋਦਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਪਰਥ ਨੇ ਵਿਰਾਟੀ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਕृਪਮ੍। ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਤਥਾऽऽਚਾਰ੍ਯਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਪ੍ਰਥਮਤਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਫਿਰ ਪਰਥ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਦੋ-ਦੋ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਕृਪਂ ਚ ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਪृषਤ੍ਕੈਰਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍। ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸਨੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਮਹਾਰਥਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਿਨਮ੍ । ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯੋਦ੍ਭਿਮਿਚ੍ਛੇਤ ਨ ਚ ਗੁਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵਜੀਵਿਤਮ੍ । ਅਯਂ ਵੀਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਯੁਗੇ
ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਮਹਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੀਰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰਂ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਦੂਰਤਃ ਪ੍ਰਤਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਮੇਘਃਕ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਤਨਿਤੋ ਰੋਰਵੀਤਿ ਚ ਵਾਨਰਃ
ਪਰਥ ਦੇ ਝੰਡੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਦੂਰੋਂ ਦਿਸ ਰਹੀ ਹੈ; ਵਾਨਰ ਗਰਜਦਾ ਹੈ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗੂੰ।
ਆਸ੍ਥਾਯ ਚ ਰਥਂ ਯਾਤਿ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਧਨੁਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਸ੍ਤਨਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਵਹਤਾਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਮ੍। ਰਥਸ੍ਯਾਮ੍ਬੁਧਰਸ੍ਯੇਵ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣਃ
ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਥ ਦੀ ਧੁੰਧਲੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦਾਰਯਨ੍ਨਿਵ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵਸੁਧਾਂ ਵਾਸਵਾਤ੍ਮਜਃ । ਏष ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਾਨੀਕਮਸ੍ਮਾਕਮਰਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਵਸਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ; ਸਾਡੀ ਰਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਹ ਆਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਦਾਨ੍ਯੋ ਧृਤਿਮਾਨ੍ਤਤ੍ਕਰੋਤਿ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ।। ਇਮੌ ਬਾਣਾਵਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਪਾਦਯੋਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੌ
ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਦਿਆਲੂ, ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡਵ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੋ ਤੀਰ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ।
ਰਥਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਨਿਖਾਤੌ ਮੇ ਚਿਤ੍ਰਪੁਙ੍ਖਾਵਜਿਹ੍ਮਗੌ ।। ਇਮੌ ਚਾਪ੍ਯਪਰੌ ਬਾਣਾਵਭਿਤਃ ਕਰ੍ਣਮੂਲਯੋਃ
ਮੇਰੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦੋ ਸਿੱਧੇ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਗੜੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਅਤੇ ਇੱਥੇ, ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਹੋਰ ਦੋ ਤੀਰ ਹਨ।
ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਾਵਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਪृष੍ਟ੍ਵੇਵਾਨਾਮਯਂ ਭृਸ਼ਮ੍ ।। ਚਿਰਦृष੍ਟੋऽਯਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਬਾਨ੍ਧਵਪ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਛੂਹ ਕੇ ਤੇ ਵਧ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਖੇਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਹੋਣ; ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਅਤੀਵ ਜ੍ਵਲਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ।। ਨਿਰੁष੍ਯ ਚ ਵਨੇ ਵਾਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਠਿਨਾਈ ਸਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਹੁਣ ਉਹ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਭਿਵਾਦਯਤੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪੂਜਯਨ੍ਮਾਮਰਿਂਦਮਃ ।। ਅਮਰ੍षੇਣ ਹਿ ਸਂਪੂਰ੍ਣੋ ਦੁਃਖੇਨ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਃ
ਪਰਥ ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਜਾਗਿਆ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯੇਮਾਂ ਭਾਰਤੀਂ ਸੇਨਾਮੇਕੋ ਨਾਸ਼ਯਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ।। ਦ੍ਵ੍ਯਧਿਕਂ ਦਸ਼ਮੁष੍ਯ ਵਤ੍ਸਰਾਣਾਂ ਸ੍ਵਜਨੇਨਾਵਿਦਿਤਸ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਂ ਚ
ਅੱਜ ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਭਾਰਤ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਤੇਰਾ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਹਿ ਲਿਆ।
ਜ੍ਵਲਤੇ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਕਿਰੀਟੀ ਤਮ ਇਵ ਰਾਤ੍ਰਿਜਮਭ੍ਯੁਦਸ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਃ ।। ਰਥੀ ਸ਼ਰੀ ਚਾਰੁਮਾਲੀ ਨਿषਙ੍ਗੀ ਸ਼ਙ੍ਖੀ ਪਤਾਕੀ ਕਵਚੀ ਕਿਰੀਟੀ
ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਕਿਰੀਟ ਵਾਲਾ, ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਰਥੀ, ਤੀਰੰਦਾਜ਼, ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾ ਵਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੰਖ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ, ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ, ਕਿਰੀਟ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ।
ਖਙ੍ਗੀ ਚ ਧਨ੍ਵੀ ਚ ਵਿਰਾਜਤੇऽਯਂ ਸ਼ਿਖੀਵ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਘृਤੇਨ ਸਿਕ੍ਤਃ
ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਘੀ ਨਾਲ ਸਨਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ।
ਤਮਦੂਰਮੁਪਾਯਾਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਮਰ੍ਜੁਨਮ੍ । ਨਾਰਯਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤਪਨ੍ਤਂ ਹਿ ਯਥਾ ਰਵਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸੈਨਿਕ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤਪਦੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕ ਸਕਦਾ।
ਸ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਾਨੀਕਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਾਰਥਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਇषੁਪਾਤਮਾਤ੍ਰੇ ਸੇਨਾਯਾਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਸ਼੍ਵਾਨਰਿਂਦਮ। ਯਾਵਤ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼ੇ ਵ੍ਯੂਹੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਮ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਉਹ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਥੇ ਰੋਕ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਫੌਜ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਇਸ ਜਥੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਾਂ।'