ਕਾਞ੍ਚਨਾਨਿ ਚ ਦਾਮਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਮਸ੍ਰਜਃ। ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪਾਭਿਸਵੀਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਭੇਜਿਰੇ
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਧੀਆ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਗੁੰਦੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੰਡੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਦਿਵ੍ਯਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤੇ । ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਰਜੋ ਦਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ
ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਦਿਵਿਆ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਦਿਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਵਵੌ ਗਨ੍ਧਮਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ऋਤਵਃ ਪੁष੍ਪਮਾਦਾਯ ਸਮਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਇਕ ਅਸਮਾਨੀ ਹਵਾ ਚਲਦੀ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਆਈ; ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਠੀਕ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਭਾਰਤ।
ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਤਯਃ ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤ ਚੈਵ ਮਹਰ੍षਭਃ। ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਰ੍षਯਸ਼੍ਚੈਵ ਦੇਵਰਾਜਂ ਦਿਵੌਕਸਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਥੇ ਸਨ; ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨ ਪਙ੍ਕੋ ਨ ਰਜਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਕਥਂਚਨ । ਆਦਿਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਰੂਕ੍ਸ਼ੋਤ੍ਰ ਨਾਤਿਵੇਲਮਿਵਾਤਪਤ੍
ਉਥੇ ਨਾ ਮਿੱਟੀ ਸੀ, ਨਾ ਧੂੜ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਆਈ; ਤੇ ਸੂਰਜ ਉਥੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਂ ਸਮਾਦਾਯ ਵਾਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰਾਭਿਗਚ੍ਛਤਿ। ਆਕਾਸ਼ਂ ਚ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਉਥੇ ਹਵਾ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ ਆਈ; ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇਖਣ ਯੋਗ ਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤਃਪ੍ਰਭਮ੍ । ਅਮ੍ਬਰੇ ਵਿਮਲੇऽਤਿष੍ਠਨ੍ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਕਾਮਗਾਮਿਨਮ੍
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਸਮਾਨੀ ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਫ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਰ੍षਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦਿਵੌਕਸਃ । ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਰਾਜਾ ਵਸੁਮਨਾਸ੍ਤਥਾ ਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਥੇ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ, ਦੇਵਾਂ ਨਾਲ, ਚੜ੍ਹ ਗਏ: ਰਾਜਾ ਸ਼ਵੇਤ, ਵਸੁਮਾਨ, ਭਦ੍ਰ ਤੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ।
ਨृਗੋ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁਪੋ ਮਾਨ੍ਧਾਤ ਭਰਤਃ ਕੁਰੁਃ । ਅष੍ਟਕਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਬਿਸ਼੍ਚੋਭੌ ਸ ਚ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾਃ
ਨ੍ਰਿਗ, ਯਯਾਤੀ, ਨਹੁਸ਼, ਮਾਂਧਾਤਾ, ਭਾਰਤ, ਕੁਰੂ, ਅਸ਼ਟਕ, ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਿਬੀ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਡਮ੍ਭੋਦ੍ਭਵਃ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯੋ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨਃ ਸਗਰਸ੍ਤਥਾ। ਦਿਲੀਪਃ ਕੇਰਲਃ ਪੂਰੁਃ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਃ ਸੋਮਕਸ੍ਤਦਾ
ਡੰਭੋਧਭਵ, ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਅਰਜੁਨ, ਸਗਰ, ਦਿਲੀਪ, ਕੇਰਲਾ, ਪੂਰੁ, ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਤੇ ਸੋਮਕਾ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਰਘੁਰ੍ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤਥਾ। ਭਗੀਰਥਸ਼੍ਚ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਜਨਮੇਜਯ
ਤੇਜਸਵੀ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਰਘੁ, ਦਸ਼ਰਥ, ਤੇ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀ ਭਗੀਰਥ—all ਇਹ ਸਾਰੇ, ਜਨਮੇਜਯ।
ਪਾਣ੍ਡੁਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਰਾਜਸ਼੍ਚਾਮਰਵ੍ਯਜਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲਃ। ਛਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਰਾਜਸੂਯਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵृਤਃ
ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਂਡੁ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ, ਚਿੱਟਾ ਪੰਖਾ ਤੇ ਛਤਰੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲਾਃ ਸ਼ੁਚਿਵ੍ਰਤਾਃ । ਕੀਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਸਨ੍ਦਿਵਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਲ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਬਲਵਾਨ, ਉਥੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ।
ਗਣਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਦੈਤ੍ਯਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸੁਪਰ੍ਣਾਃ ਪਨ੍ਨਗਾਸ੍ਤਥਾ
ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ, ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ, ਤੇ ਦੈਤ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਯਕਸ਼, ਸੁਪਰਨ ਤੇ ਨਾਗ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਵਾਸਵਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਆਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਰੂਢਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਤਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਵਾਸਵ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ।
ਇਤ੍ਯਮ੍ਬਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ਥਾ ਦਿਵੌਕਸਃ । ਏਕਸ੍ਯ ਚ ਬਹੂਨਾਂ ਚ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦ੍ਰੁष੍ਟੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ।। ਸਰ੍ਵਥਾ ਹਿ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਮਹਲ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਇਕ ਜਾਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦਾ ਯੁੱਧ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਹਮੇਸ਼ਾ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾ ਵ੍ਯੂਢੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਕੌਰਵੇਯੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ । ਉਪਾਯਾਦਰ੍ਜੁਨਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਰਥਘੋषੇਣ ਨਾਦਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜਾਂ ਲਾਈਆਂ, ਅਰਜੁਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰਂ ਵੈ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਸ਼੍ਚ ਰਥਸ੍ਵਨਮ੍ । ਦੋਧੂਯਮਾਨਸ੍ਯ ਭृਸ਼ਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ੍ਯ ਚ ਨਿਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਰਥ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ; ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਤਣਨ ਦੀ ਧੁਨ ਵੀ ਸੁਣੀ।
ਤ੍ਰਿਕੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ । ਸਂਨਾਮੁਖਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵੈਰਾਟਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤਿੰਨ ਕੋਸ ਚੱਲ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡਵ, ਸਾਹਮਣੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਲਾਈ ਹੋਈ ਫੌਜ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਾਜਾਨਂ ਨਾਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਥਾਨੀਕੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਕ੍ਸ਼ਮਾਦਾਯ ਕੁਰੁਵੋ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯੁਦਙ੍ਭੁਂਖਾਃ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਕੁਰੂ, ਦੱਖਣੀ ਪੱਖ ਲੈ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯੈਤਦ੍ਰਥਾਨੀਕਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਗਵਾਗ੍ਰਮਭਿਤੋ ਯਾਹਿ ਯਾਵਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੇ ਰਿਪੁਮ੍
ਇਹ ਰਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤੀਰੰਦਾਜਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਗੋਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਲ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਪਹੁੰਚ। ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵੈਰੀ ਵੇਖ ਨਾ ਲਵਾਂ।
ਗਵਾਗ੍ਰਮਭਿਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਗਾਸ਼੍ਚੈਵਾਸ਼ੁ ਨਿਵਰ੍ਤਯ । ਯਾਵਦੇਤੇ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਕੁਰਵੋ ਜਵਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤਾਵਦੇਵ ਪਸ਼ੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਤਵਾਭਿਭੋ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਗੋਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਗੋਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਵਾਪਸ ਮੋੜ। ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਕੁਰੁ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਆਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਗਾ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵੈਰਾਟਿਮਪਰਾਜਿਤਃ । ਸਵ੍ਯਂ ਪਕ੍ਸ਼ਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਵੇਨਾਸ਼੍ਵਾਨਚੋਦਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਪਰਥ ਨੇ ਵਿਰਾਟੀ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਕृਪਮ੍। ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਤਥਾऽऽਚਾਰ੍ਯਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਪ੍ਰਥਮਤਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਫਿਰ ਪਰਥ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਦੋ-ਦੋ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਕृਪਂ ਚ ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਪृषਤ੍ਕੈਰਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍। ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸਨੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਮਹਾਰਥਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਿਨਮ੍ । ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯੋਦ੍ਭਿਮਿਚ੍ਛੇਤ ਨ ਚ ਗੁਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵਜੀਵਿਤਮ੍ । ਅਯਂ ਵੀਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਯੁਗੇ
ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਮਹਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੀਰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰਂ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਦੂਰਤਃ ਪ੍ਰਤਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਮੇਘਃਕ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਤਨਿਤੋ ਰੋਰਵੀਤਿ ਚ ਵਾਨਰਃ
ਪਰਥ ਦੇ ਝੰਡੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਦੂਰੋਂ ਦਿਸ ਰਹੀ ਹੈ; ਵਾਨਰ ਗਰਜਦਾ ਹੈ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗੂੰ।
ਆਸ੍ਥਾਯ ਚ ਰਥਂ ਯਾਤਿ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਧਨੁਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਸ੍ਤਨਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਵਹਤਾਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਮ੍। ਰਥਸ੍ਯਾਮ੍ਬੁਧਰਸ੍ਯੇਵ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣਃ
ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਥ ਦੀ ਧੁੰਧਲੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦਾਰਯਨ੍ਨਿਵ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵਸੁਧਾਂ ਵਾਸਵਾਤ੍ਮਜਃ । ਏष ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਾਨੀਕਮਸ੍ਮਾਕਮਰਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਵਸਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ; ਸਾਡੀ ਰਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਹ ਆਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।