ਯਥਾ ਨਾਯਂ ਸਮਾਯੁਞ੍ਜ੍ਯਾਦ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਕਥਂਚਨ । ਨ ਚ ਸੇਨਾਂ ਪਰਾਜਯ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਨੀਤਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਨੀਤੀ ਐਸੇ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾਵੇ।
ਉਕ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨਾਪਿ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਤਦਨੁਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਗਾਙ੍ਗੇਯ ਯਥਾਵਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਐਸਾ ਬੋਲਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੋਲ।
ਕਲਾਃ ਕਾष੍ਠਾਸ਼੍ਚ ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦਿਨਾਨਿ ਚ। ਅਰ੍ਧਮਾਸਾਸ਼੍ਚ ਮਾਸਾਸ਼੍ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਹਾਸ੍ਤਥਾ
ਕਾਲਾ, ਕਾਠਾ, ਮੁਹੂਰਤ, ਦਿਨ, ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ, ਮਹੀਨੇ, ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਗ੍ਰਹ—all ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਇਕੱਠੇ ਹਨ।
ऋਤਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਥਾ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾ ਅਪਿ। ਏਵਂ ਕਾਲਵਿਭਾਗੇਨ ਕਾਲਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਰੁੱਤਾਂ ਤੇ ਸਾਲ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਵੰਡ ਨਾਲ ਕਾਲ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਕਾਲਾਤਿਰੇਕੇਣ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਚ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਪਞ੍ਚਮੇ ਪਞ੍ਚਮੇ ਵਰ੍षੇ ਦ੍ਵੌ ਮਾਸਾਵਧਿਮਾਸਕੌ
ਸਮੇਂ ਦੀ ਵਾਧੂਤਾ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਪੰਜਵੇਂ ਸਾਲ ਦੋ ਵਾਧੂ ਮਹੀਨੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਏषਾਮਭ੍ਯਧਿਕਾ ਮਾਸਾਃ ਪਞ੍ਚ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਪਾਃ । ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਾਨਾਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮਿਤਿ ਮੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਤਿਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਵਾਧੂ ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਰਾਤਾਂ ਵਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵੇਦ੍ਯੁਰੇਵ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਾਗਤਃ
ਪਿਛਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਕੰਮ ਮੁਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵਚ੍ਚਰਿਤਂ ਯਦ੍ਯਦੇਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਏਵਮੇਤਦ੍ਭ੍ਰੁਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਾਗਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਅਦੇ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਜਾਣ ਕੇ ਭੀਮਸੇਨ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇ ਪਞ੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਾਃ। ਯੇषਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮੇऽਪਰਾਧ੍ਨੁਯੁਃ
ਪੰਜੇ ਹੀ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਿਉਂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਕਾਮਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ਚ ਲੋਭਾਚ੍ਚ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਭਯਾਦਪਿ । ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਮੋਹਾਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਨਾਤ੍ਯੇਤਿ ਧਰ੍ਮਜਃ
ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸੇ, ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਡਰ ਤੋਂ, ਨਾ ਹੀ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਤੋਂ, ਧਰਮਜਨਮ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਅਲੁਬ੍ਧਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਃ ਕृਤਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਨ ਚਾਪਿ ਕੇਵਲਂ ਰਾਜ੍ਯਮਿਚ੍ਛੇਯੁਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮਤਃ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਾਲਚੀ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲਿਆ; ਉਹ ਰਾਜ ਸਿਰਫ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਤਦੈਵ ਤੇ ਹਿ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੁਮੀषੁਃ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਾਃ । ਧਰ੍ਮਪਾਸ਼ਨਿਬਦ੍ਧਾਸ੍ਤੁ ਨ ਚੇਲੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤਾਤ੍
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਕੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਰਲੇ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ; ਪਰ ਧਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਬੱਝੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟੇ ਨਹੀਂ।
ਯਸ਼੍ਚਾਨृਤ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਸ ਚ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਾਭਵਮ੍ । ਵृਣੁਯੁਰ੍ਮਾਣਂ ਪਾਰ੍ਥਾ ਨਾਨृਤਤ੍ਵਂ ਕਥਂਚਨ
ਜੋ ਝੂਠਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਹਾਰਦਾ ਹੈ; ਪਾਂਡਵ ਮੌਤ ਚੁਣ ਲੈਂਦੇ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਕਾਲੇ ਸ੍ਵਾਨਰ੍ਥਾਨ੍ਨੋਤ੍ਸृਜੇਯੁਰ੍ਨਰਰ੍षਭਾਃ । ਅਪਿ ਵਜ੍ਰਭृਤਾ ਗੁਪ੍ਤਾਂਸ੍ਤਥਾਵੀਰ੍ਯਾ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਵੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਫਾਇਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਇਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਯੁਦ੍ਧ੍ਯੇਮ ਸਮਰੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਮ੍
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਾਲ ਲੜੀਏ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਦਤ੍ਰ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਲੋਕੇ ਸਦ੍ਭਿਰਨੁष੍ਠਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਸਂਵਿਧੀਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਾ ਵੋ ਹ੍ਯਰ੍ਥੋऽਭ੍ਯਗਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਕਰ ਲਓ, ਨਾ ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਜਾਵੇ।
ਨ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਕੌਰਵ । ਏਕਾਨ੍ਤਸਿਦ੍ਧਿਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ ਪੂਰੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਹੇ ਕੌਰਵ; ਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਹੁਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸਂਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭਾਵਾਭਾਵੌ ਜਯਾਜਯੌ । ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਕਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਤੋ ਦृष੍ਟਮੇਤਦਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਲਾਭ-ਹਾਨੀ, ਜਿੱਤ-ਹਾਰ, ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਜਰੂਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧੋਪਚਰਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਵਾ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍ । ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਾਸ਼ੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਜਾਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਕਰ ਲਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਨੰਜਯਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਕੋ ਹਿ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਨਿਰ੍ਦਹੇਚ੍ਛਰੈਃ । ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਕੌਰਵਾਨ੍ਰਣੇ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਨ੍ਧਿਂ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕੁਰੁष੍ਵ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਪਾਰਥ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਹੋਵੇ, ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਜੇ ਠੀਕ ਸਮਝੋ ਤਾਂ ਸਾਂਝ ਪਾ ਲਓ।
ਨਾਹਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯਃ ਪਿਤਾਮਹ। ਗ੍ਰਾਮਂ ਸੇਨਾਂ ਚ ਦਾਸਾਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਪਿ ਪ੍ਰਭੋ । ਯੁਦ੍ਧੋਪਚਾਰਿਕਂ ਯਤ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਾ; ਨਾ ਪਿੰਡ, ਨਾ ਫੌਜ, ਨਾ ਨੌਕਰ, ਨਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਧਨ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਪਰ ਜੰਗ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕਰ ਲਓ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਯੋਪਰਤੇ ਵਾਕ੍ਯੇ ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਚ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਵਾਹ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਬੋਲ ਮੁਕਣ ਉਪਰੰਤ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਅਨੁਕੂਲ ਸੀ, ਉਹ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਖਿਆ।
ਯਤ੍ਤੁ ਯੁਦ੍ਧੋਪਚਰਿਤਂ ਭਵੇਦ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍। ਕਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਦृਸ਼ੋ ਲੋਕੇ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੰਗ ਜਾਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ? ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਖਣ ਜੋਗਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਯਾ ਮਾਮਿਕਾ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ । ਸਰ੍ਵਥਾ ਹਿ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਸੁਣੋ, ਜੇ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਆਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਬਲਚਤੁਰ੍ਭਾਗਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਦਾਯ ਗਚ੍ਛਤੁ । ਤਤੋऽਪਰਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਾਗੋ ਗਾਃ ਸਮਾਦਾਯ ਗਚ੍ਛਤੁ । ਵਯਂ ਚਾਰ੍ਧੇਨ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਰਾਜਾ ਫੌਜ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਤੁਰੰਤ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਏ। ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਗਾਂ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਏ। ਅਸੀਂ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗੇ।
ਅਹਂ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਕृਪਸ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰਤਿਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮ ਬੀਭਤ੍ਸੁਮਾਗਤਂ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਮੈਂ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕਰਣ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ — ਅਸੀਂ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗੇ, ਜੋ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਰਾਜਾ ਸੁਗੁਪ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਕ੍ਲੈਬ੍ਯਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ । ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਵਾ ਪੁਨਰਾਯਾਤਮਥਵਾਪਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍ । ਅਹਮਾਵਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵੇਲੇਵ ਮਕਰਾਲਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇਗਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਹਾਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਮਤਸਿਆ ਰਾਜਾ ਵਾਪਸ ਆਵੇ ਜਾਂ ਇੰਦਰ ਆਪ ਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੰਢਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰੁਰੁਚੇ ਤੇषਾਂ ਦ੍ਰੋਣੇਨੋਕ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਤਥਾਹਿ ਕृਤਵਾਨ੍ਰਾਜਾ ਕੌਰਵਾਣਾਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਡ੍ਰੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਗੋਧਨਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਸੇਨਾਮੁਖ੍ਯਾਨ੍ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਵ੍ਯੂਹਿਤੁਂ ਸਂਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਗਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ। ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਫਸਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਦੀ ਕਤਾਰ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯੋਪਰਤੇ ਵਾਕ੍ਯੇ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। ਆਚਾਰ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਤੁ ਸਵ੍ਯਤਃ। ਕृਪਃ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜਦ ਡ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਖਤਮ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਆਚਾਰਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ ਹੋਵੋ; ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਰਹੇ; ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।'