ਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਕੇਵਲਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਆਚਾਰ੍ਯੋ ਨਾਵਮਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੇਣ ਵਿਜਾਨਤਾ। ਦੇਸ਼ਕਾਲੌ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਕਰਨ ਸਿਰਫ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਚਾਰਯਾ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਥਾਂ ਤੇ ਸਮਾਂ ਦੇਖ ਕੇ ਹੀ ਲੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਸਮਾਃ ਪ़ਞ੍ਚ ਸਪਤ੍ਨਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ। ਕਥਮਭ੍ਯੁਦਯੇ ਤੇषਾਂ ਨ ਪ੍ਰਮੁਹ੍ਯੇਤ ਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੰਜ ਵਿਰੋਧੀ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਉਭਰਨ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਨਾਹ ਘਬਰਾਏ?
ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੇऽਪਿ ਧਰ੍ਮਵਿਦੋ ਜਨਾਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਯਤ੍ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋਪਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਪਿ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍ । ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਨਾਘ੍ਰਾਤਿ ਮਨ੍ਦਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਮਨ ਦਾ ਹੈ, ਧਨੰਜਯਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰੌਣਿਮੁਵਾਚ ਹ। ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਾਮ੍ਨਾ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਰਮ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੰਤੁਲਨ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਣੋ ਹਿ ਯਦਵੋਚਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤੇਜਸ੍ਸਂਜਨਨਾਯ ਤਤ੍। ਆਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਮਤਾਂ ਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਕਰਨ ਨੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸੀ। ਅਚਾਰਯਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਹਿਣ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਾਯਂ ਕਾਲੋ ਵਿਰੋਧਸ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ । ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤਾ ਸਰ੍ਵਮਾਚਾਰ੍ਯੇਣ ਕृਪੇਣ ਚ
ਇਹ ਸਮਾਂ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਤੂੰ, ਅਚਾਰਯਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਹਿਣਾ ਪਏ।
ਭਵਤਾਂ ਹਿ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਯਥਾऽऽਦਿਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਭਾ ਤਥਾ । ਯਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਨਾਪਕृष੍ਯਤੇ । ਏਵਂ ਭਵਤ੍ਸੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮਾਹਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਸੋਭਾ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਪੱਕੇ ਹਨ।
ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਕਤੋ ਵੇਦਾਃ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਮੇਕਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਨੈਤਤ੍ਸਮਸ੍ਤਮੁਭਯਂ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦਨੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਭਾਰਤਾਚਾਰ੍ਯਾਤ੍ਸੁਪੁਤ੍ਰਾਦਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਚਾਰ ਵੇਦ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਯੋਧਾ ਵਿਦਿਆ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇ, ਸਗੋਂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਹੀ। ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਵੇਦਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਇਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਮृਤੇ ਰਾਜਨ੍ਕੋ ਦ੍ਰੋਣਾਦਧਿਕੋ ਭਵੇਤ੍
ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਤ, ਪੁਰਾਣੇ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਇਤਿਹਾਸ—ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚੈਵ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਨੈਤਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ਤਰ ਤੇ ਵੇਦ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ।
ਆਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਮਤਾਂ ਨਾਯਂ ਕਾਲੋ ਵਿਭੇਦਨੇ । ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਹਤ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਾਮਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਮਾਗਤਮ੍
ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਉਂ ਸਬਰ ਕਰੀਏ; ਇਹ ਵੰਡ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬਲਸ੍ਯ ਵ੍ਯਸਨਾਨੀਹ ਯਾਨ੍ਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਮਨੀषਿਭਿਃ । ਮੁਖ੍ਯੋ ਭੇਦੋਹਿ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਪਾਪਿष੍ਠੋ ਵਿਦੁषਾਂ ਮਤਃ
ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੇ ਫੌਜ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਮਾੜੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨੈਵਂ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਮਿਦਂ ਵਾਚ੍ਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਕਿਂਤੁ ਰੋषਪਰੀਤੇਨ ਗੁਰੁਣਾ ਭਾषਿਤਾ ਗੁਣਾਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ, ਸਾਨੂੰ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਰ ਗੁਰੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਸ਼ਤ੍ਰੋਰਪਿ ਗੁਣਾ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਦੋषਾ ਵਾਚ੍ਯਾ ਗੁਰੋਰਪਿ । ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਪੁਤ੍ਰੇ ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਹਿਤਂ ਵਦੇਤ੍
ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਗੁਣ ਵੀ ਮੰਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਅਵਗੁਣ ਵੀ ਦੱਸਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਲਈ ਭਲਾ ਹੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਚਾਰ੍ਯ ਏष ਕ੍ਸ਼ਮਤਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰਤ੍ਰ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ । ਅਭਿਦ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਗੁਰੌ ਨਿਵृਤ੍ਤਂ ਰੋषਕਾਰਿਤਮ੍
ਇਹ ਗੁਰੂ ਹਨ; ਆਉਂ ਸਬਰ ਕਰੀਏ, ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਣਾਈਏ। ਜਦ ਗੁਰੂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਰੋਕ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਸਹ ਕਰ੍ਣੇਨ ਭੀष੍ਮੇਣ ਕृਪਂ ਚੈਵ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਰਣ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਨਾਲ।
ਯਦੇਤਤ੍ਪ੍ਰਥਮਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤੇਨੈਵਾਹਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਵੈ ਪਰਮਤ੍ਰ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਬੋਲਿਆ ਸੀ—ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।
ਯਥਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨੋਪਸਰ੍ਪਤਿ ਸਂਗਰੇ। ਸਾਹਸਾਦ੍ਯਦਿ ਵਾ ਮੋਹਾਤ੍ਤਥਾ ਨੀਤਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਪਾਰਥ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਚਾਹੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਨਾਲ, ਨੀਤੀ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਵਨਵਾਸੇ ਹ੍ਯਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਨ੍ਨ ਧਨਞ੍ਜਯਃ । ਧਨਂ ਚਾਲਭਮਾਨੋऽਤ੍ਰ ਨਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਮੁਕਾ ਨਹੀਂ, ਧਨੰਜਯਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਤੇ ਜੇ ਇੱਥੇ ਧਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮਾਫ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਥਾ ਨਾਯਂ ਸਮਾਯੁਞ੍ਜ੍ਯਾਦ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਕਥਂਚਨ । ਨ ਚ ਸੇਨਾਂ ਪਰਾਜਯ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਨੀਤਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਨੀਤੀ ਐਸੇ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾਵੇ।
ਉਕ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨਾਪਿ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਤਦਨੁਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਗਾਙ੍ਗੇਯ ਯਥਾਵਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਐਸਾ ਬੋਲਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੋਲ।
ਕਲਾਃ ਕਾष੍ਠਾਸ਼੍ਚ ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦਿਨਾਨਿ ਚ। ਅਰ੍ਧਮਾਸਾਸ਼੍ਚ ਮਾਸਾਸ਼੍ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਹਾਸ੍ਤਥਾ
ਕਾਲਾ, ਕਾਠਾ, ਮੁਹੂਰਤ, ਦਿਨ, ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ, ਮਹੀਨੇ, ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਗ੍ਰਹ—all ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਇਕੱਠੇ ਹਨ।
ऋਤਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਥਾ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾ ਅਪਿ। ਏਵਂ ਕਾਲਵਿਭਾਗੇਨ ਕਾਲਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਰੁੱਤਾਂ ਤੇ ਸਾਲ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਵੰਡ ਨਾਲ ਕਾਲ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਕਾਲਾਤਿਰੇਕੇਣ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਚ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਪਞ੍ਚਮੇ ਪਞ੍ਚਮੇ ਵਰ੍षੇ ਦ੍ਵੌ ਮਾਸਾਵਧਿਮਾਸਕੌ
ਸਮੇਂ ਦੀ ਵਾਧੂਤਾ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਪੰਜਵੇਂ ਸਾਲ ਦੋ ਵਾਧੂ ਮਹੀਨੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਏषਾਮਭ੍ਯਧਿਕਾ ਮਾਸਾਃ ਪਞ੍ਚ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਪਾਃ । ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਾਨਾਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮਿਤਿ ਮੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਤਿਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਵਾਧੂ ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਰਾਤਾਂ ਵਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵੇਦ੍ਯੁਰੇਵ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਾਗਤਃ
ਪਿਛਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਕੰਮ ਮੁਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵਚ੍ਚਰਿਤਂ ਯਦ੍ਯਦੇਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਏਵਮੇਤਦ੍ਭ੍ਰੁਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਾਗਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਅਦੇ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਜਾਣ ਕੇ ਭੀਮਸੇਨ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇ ਪਞ੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਾਃ। ਯੇषਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮੇऽਪਰਾਧ੍ਨੁਯੁਃ
ਪੰਜੇ ਹੀ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਿਉਂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਕਾਮਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ਚ ਲੋਭਾਚ੍ਚ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਭਯਾਦਪਿ । ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਮੋਹਾਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਨਾਤ੍ਯੇਤਿ ਧਰ੍ਮਜਃ
ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸੇ, ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਡਰ ਤੋਂ, ਨਾ ਹੀ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਤੋਂ, ਧਰਮਜਨਮ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।