ਵੇਦਾਹਂ ਤਾਤ ਬਾਲਾऽਪਿ ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਯਦਿਹਾਨ੍ਤਰਮ੍। ਅਕ੍ਰੋਧੇ ਚਾਤਿਵਾਦੇ ਚ ਵੇਦ ਚਾਪਿ ਬਲਾਬਲਮ੍
ਪਿਆਰੇ ਜੀ, ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਥੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਵੱਖਰੀਅਤ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਬੋਲਣ ਦੀ ਵੱਖਰੀਅਤ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤਿਮਨਨੁष੍ਠਾਯ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ।' ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼ਿष੍ਯਵृਤ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਨ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਬੁਭੂषਤਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਚਲਣ ਨਹੀਂ ਪਾਲਦਾ, ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਚਲਣ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਨੇਕਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪ੍ਰੇष੍ਯਃ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤਿਂ ਹਿ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਵਿਫਲਂ ਗਤਃ।' ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਕੀਰ੍ਣਵृਤ੍ਤੇषੁ ਵਾਸੋ ਮਮ ਨ ਰੋਚਤੇ
ਨੌਕਰ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜੇ ਆਪਣੀ ਚਲਣ ਛੱਡ ਕੇ ਬੇਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।
ਪੁਮਾਂਸੋ ਯੇ ਹਿ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਵृਤ੍ਤੇਨਾਭਿਜਨੇਨ ਚ। ਨ ਤੇषੁ ਨਿਵਸੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋऽਰ੍ਥੀ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿषੁ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਲਣ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੇਕਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯੇ ਤ੍ਵੇਨਮਭਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਵृਤ੍ਤੇਨਾਭਿਜਨੇਨ ਵਾ। ਤੇषੁ ਸਾਧੁषੁ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ ਵਾਸਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਚਲਣ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਹ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਪਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਧਨੈਰ੍ਵਰਾਃ। ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣਸ਼੍ਚਣ੍ਡਾਲਾ ਧਨਿਨੋਪਿ ਚ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹਨ, ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹਨ, ਮਾੜੀ ਚਲਣ, ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਚੰਡਾਲ ਵੀ ਹਨ—
ਨੈਵ ਜਾਤ੍ਯਾ ਹਿ ਚਣ੍ਡਾਲਾਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਹਿਤੈਰ੍ਵਿਨਾ। ਧਨਾਭਿਜਨਵਿਦ੍ਯਾਸੁ ਸਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚਣ੍ਡਾਲਧਰ੍ਮਿਣਃ
ਚੰਡਾਲ ਸਿਰਫ ਜਾਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਵੈ ਚਲਣ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਧਨ, ਵੰਸ਼ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਪਰ ਚੰਡਾਲ ਵਰਗੀ ਚਲਣ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਅਕਾਰਣਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਿਵਾਦਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਤੇ। ਸਾਧੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਵਾਸੋਸ੍ਤਿ ਪਾਪਿਭਿਃ ਪਾਪਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਕਾਰਨ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨੇਕ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਮੰਦਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਕृਤੇ ਦੁष੍ਕृਤੇ ਵਾਪਿ ਯਤ੍ਰ ਸਜ੍ਜਤਿ ਯੋ ਨਰਃ। ਧ੍ਰੁਵਂ ਰਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਵੇषਂ ਨ ਰੋਚਯੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰੁਚੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਵਾਗ੍ਦੁਰੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ। ਮਮ ਮਥ੍ਨਾਤਿ ਹृਦਯਮਗ੍ਨਿਕਾਮ ਇਵਾਰਣਿਮ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਣ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਹੋਵੇ।
ਨ ਹ੍ਯਤੋ ਦੁष੍ਕਰਤਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਲੋਕੇष੍ਵਪਿ ਤ੍ਰਿषੁ। ਯਃ ਸਪਤ੍ਨਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਹੀਨਸ਼੍ਰੀਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕੰਮ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ।
ਮਰਣਂ ਸ਼ੋਭਨਂ ਤਸ੍ਯ ਇਤਿ ਵਿਦ੍ਵਜ੍ਜਨਾ ਵਿਦੁਃ। `ਅਵਮਾਨਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਨੈਰ੍ਨੀਚਸਮਾਗਮਾਤ੍
ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਮੌਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨੀਚ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ-ਜੁਲਣ ਕਰਕੇ ਅਪਮਾਨ ਸਹੇੜਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿਵਾਦਾ ਵਕ੍ਤ੍ਰਤੋ ਨਿਃਸਰਨ੍ਤਿ ਯੈਰਾਹਤਃ ਸ਼ੋਚਤਿ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਹਾਨਿ। ਪਰਸ੍ਯ ਵੈ ਮਰ੍ਮਸੁ ਤੇ ਪਤਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧੀਰੋ ਨੈਵ ਮੁਚ੍ਯੇਤ੍ਪਰੇषੁ
ਕੜ੍ਹੇ ਬੋਲ ਜਦ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬੋਲ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਅਹਿਮ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਤੇ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬੋਲ ਦੂਜਿਆਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ।
ਨਿਰੋਹੇਦਾਯੁਧੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸਂਰੋਹੇਦ੍ਦਗ੍ਧਮਾਗ੍ਨਿਨਾ। ਵਾਕ੍ਕ੍ਸ਼ਤਂ ਚ ਨ ਸਂਰੋਹੇਦਾਸ਼ਰੀਰਂ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਚੋਟ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੀ ਹੋਈ ਚੋਟ ਵੀ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਚੋਟ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਕਦੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਸਂਰੋਹਿਤ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧਂ ਨਵਂ ਪਰਸ਼ੁਨਾ ਹਤਮ੍। ਵਾਚਾ ਦੁਰੁਕ੍ਤਂ ਬੀਭਤ੍ਸਂ ਨ ਸਂਰੋਹੇਤ ਵਾਕ੍ਕ੍ਸ਼ਤਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਚੋਟ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਨਵੀਂ ਲੱਗੀ ਚੋਟ ਵੀ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਬੁਰੇ ਤੇ ਕੜ੍ਹੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਕਦੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ—ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਚੋਟ ਨਹੀਂ ਭਰਦੀ।
ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯੋ ਭृਗੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਮਨ੍ਯੁਰੁਪਗਮ੍ਯ ਹ। ਵृषਪਰ੍ਵਾਣਮਾਸੀਨਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚਾਵਿਚਾਰਯਨ੍
ਫਿਰ ਕਵੀ, ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਨਾਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਰਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸਦ੍ਯਃ ਫਲਤਿ ਗੌਰਿਵ। ਸ਼ਨੈਰਾਵਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨੋ ਹਿ ਕਰ੍ਤੁਰ੍ਮੂਲਾਨਿ ਕृਨ੍ਤਤਿ
ਅਧਰਮ, ਰਾਜਾ, ਤੁਰੰਤ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ; ਪਰ ਜਦ ਇਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਵਾ ਨਪ੍ਤृषੁ ਵਾ ਨ ਚੇਦਾਤ੍ਮਨਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਫਲਤ੍ਯੇਵ ਧ੍ਰੁਵਂ ਪਾਯਂ ਗੁਰੁਭੁਕ੍ਤਮਿਵੋਦਰੇ
ਜੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਜਾਂ ਪੋਤਿਆਂ 'ਚ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਚ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਜਰੂਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂ ਦੁਆਰਾ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਪੇਟ 'ਚ ਜਰੂਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਧੀਯਾਨਂ ਹਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਨ੍ਤਂ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍।' ਯਦਘਾਤਯਥਾ ਵਿਪ੍ਰਂ ਕਚਮਾਙ੍ਗਿਰਸਂ ਤਦਾ। ਅਪਾਪਸ਼ੀਲਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਂ ਮਦ੍ਗृਹੇ ਰਤਮ੍
ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਚ, ਅੰਗਿਰਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪੜ੍ਹਾਈ 'ਚ ਲੱਗਾ, ਸਬਰ ਵਾਲਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸੇਵਾ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਘਰ 'ਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰਿਆ?
ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾ ਦੇਵਯਾਨੀ ਕ੍ਰੂਰਮੁਕ੍ਤਾ ਬਹੁ ਪ੍ਰਭੋ। ਵਿਪ੍ਰਕृਤ੍ਯ ਚ ਸਂਰਮ੍ਭਾਤ੍ਕੂਪੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੜ੍ਹੇ ਤੇ ਕੁਰੂ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਬੇਦਰਦੀ ਨਾਲ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਨ ਕਲ੍ਪੇਤ ਵਾਸਾਯ ਤਯਾਹਂ ਰਹਿਤਃ ਕਥਮ੍। ਵਸੇਯਮਿਹ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਵਿषਯਂ ਨृਪ
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ।
ਵਧਾਦਨਰ੍ਹਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਧਾਚ੍ਚ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਮਮ। ਵषਪਰ੍ਵਨ੍ਨਿਬੋਧੇਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿषਯੇ ਰਾਜਨ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਉਸ ਦੀ ਨਾਹਕ ਮੌਤ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਹੋਈ ਚੋਟ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਤੇਰੇ ਰਾਜ 'ਚ ਰਹਿਣਾ, ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ, ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਮਾ ਸ਼ੋਚ ਵृषਪਰ੍ਵਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਕ੍ਰੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਤੇ ਵਿषਯੇ ਰਾਜਨ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਯਾ ਵਿਨਾ। ਅਸ੍ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਗਤਿਰ੍ਮਹ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਮਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਮ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ, ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਕਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਤੇਰੇ ਰਾਜ 'ਚ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ; ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ, ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰਾ।
ਯਦਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਘਾਤਯਾਮਿ ਯਦਿ ਵਾ ਕ੍ਰੋਸ਼ਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਤੇਨ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਸਦ੍ਗਤਿਮ੍
ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂ ਜਾਂ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਰੋਵਾਂ, ਜੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਮਾੜੀ ਅਵਸਥਾ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਅਹੋ ਮਾਮਭਿਜਾਨਾਸਿ ਦੈਤ੍ਯ ਮਿਥ੍ਯਾਪ੍ਰਲਾਪਿਨਮ੍। ਯਥੇਮਮਾਤ੍ਮਨੋ ਦੋषਂ ਨ ਨਿਯਚ੍ਛਸ੍ਪੁਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਹਾਏ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਦੈਤਿਆ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਇਸ ਗਲਤ ਕੰਮ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਠੀਕ ਕਰਦਾ, ਬਲਕਿ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਨਾਧਰ੍ਮਂ ਨ ਮृषਾਵਾਦਂ ਤ੍ਵਯਿ ਜਾਨਾਮਿ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਤ੍ਵਯਿ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੀਦਤੁ ਨੋ ਭਵਾਨ੍
ਭਾਰਗਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਨਾ ਅਧਰਮ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਝੂਠ। ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਧਰਮ ਤੇ ਸਚ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਮਾਨਪਹਾਯ ਤ੍ਵਮਿਤੋ ਗਚ੍ਛਸਿ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸਂਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਦ੍ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ਸਹ
ਜੇ ਤੂੰ, ਭਾਰਗਵ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਪਾਤਾਲਮਥਵਾ ਚਾਗ੍ਨਿਂ ਨਾਨ੍ਯਦਸ੍ਤਿ ਪਰਾਯਣਮ੍। ਯਦ੍ਯੇਵ ਦੇਵਾਨ੍ਗਚ੍ਛੇਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਹਾਧਿਪ। ਸਰ੍ਵਤ੍ਯਾਗਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਜਾਂ ਫਿਰ ਪਾਤਾਲ ਜਾਂ ਅੱਗ 'ਚ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਧਧਕਦੀ ਅੱਗ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਧ੍ਵਂ ਵਾ ਦਿਸ਼ੋ ਵਾ ਦ੍ਰਵਤਾਸੁਰਾਃ। ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਨਾਪ੍ਰਿਯਂ ਸੋਹੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਦਯਿਤਾ ਹਿ ਮੇ
ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਓ ਜਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜੋ, ਅਸੁਰੋ! ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਤਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਜੀਵਿਤਂ ਯਤ੍ਰ ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਕਰਸ੍ਤੇऽਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਉਸ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਯੋਗ-ਕਸ਼ੇਮ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।