ਬਰ੍ਹਿਬਰ੍ਹਿਣਰਾਜਾਨਾਂ ਬਰ੍ਹਿਣਾਂ ਬਰ੍ਹਿਣਾਮਿਵ । ਪਤਤਾਂ ਪਤਤਾਂ ਘੋषਃ ਪਤਤਾਂ ਪਤਤਾਮਿਵ
ਜਿਵੇਂ ਮੋਰਾਂ ਅਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਮੋਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਦੀ ਧੁਨ ਵੀ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਪਕਾਰ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਹਮृਣਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਯਨ੍ਮਯਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕਾਲੇ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਮਰੇऽਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਜ਼ਾ ਉਤਾਰਾਂਗਾ ਜੋ ਮੈਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਅਰ੍ਦਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪਾਰ੍ਥਮੁਲ੍ਕਾਭਿਰਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਛੂਹ, ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਕੁੰਜਰ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ ਤੋੜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਸ਼ਰਜਾਲਮਹਾਜ੍ਵਾਲਮਸਿਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦੇਨ੍ਧਨਮ੍ । ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤਮਨੀਕਾਨਿ ਸ਼ਮਯਿष੍ਯੇऽਰ੍ਜੁਨਾਨਲਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਅੱਗ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਗਦਾ ਦੀ ਲਪਟ ਨਾਲ, ਜੋ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਰਥਾਦਤਿਰਥਂ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਮ੍ । ਵਿਵਸ਼ਂ ਪਾਰ੍ਥਮਾਦਾਸ੍ਯੇ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਵ ਪਨ੍ਨਗਮ੍
ਰਥ 'ਤੇੋਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸੱਪ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ।
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਰ੍ਨਿਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਮਾਮਕੈਃ । ਸਂਮੂਢਚੇਤਾਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਭਿਪਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛੋਟੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ, ਕੌਂਤੇਯ ਦਾ ਮਨ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਅਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯਾਹਂ ਸ਼ੋਕਂ ਹृਦਿ ਚਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸਮੂਲਮਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਹਰਨ੍ਪਾਰ੍ਥਸ਼ਿਰਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਪੁਰਾਣਾ ਦੁੱਖ, ਪਾਰਥ ਦਾ ਸਿਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਕੇ, ਜੜ ਤੋਂ ਹੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਦ੍ਯ ਮਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕੋਤ੍ਸृष੍ਟੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਸ਼੍ਚ ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਹਤਾਸ਼੍ਵਂ ਵਿਰਥਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪੌਰੁषੇ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਯਥਾ ਨਾਗਮਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਕੌਰਵਾਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਵਕਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਕੌਰਵਾਂ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਥ ਖੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਾਨ੍ਮਯਾ ਲਬ੍ਧਂ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਰਮृषਿਸਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਤਦੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਯੁਧ੍ਯੇਯਮਪਿ ਵਾਸਵਮ੍
ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਮਿਲੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੇ ਵਾਨਰਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਭਲ੍ਲੇਨ ਨਿਹਤੋ ਮਯਾ। ਅਦ੍ਯੈਵ ਪਤਤਾਂ ਭੂਮੌ ਵਿਨਦਨ੍ਭੈਰਵਾਨ੍ਰਵਾਨ੍
ਧਵਜ ਤੇ ਖੜਾ ਵਾਨਰ, ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅੱਜ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕਾਮਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਕੁਰਵੋ ਗਾਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਪਰਂਤਪਾਃ । ਰਥੇषੁ ਵਾऽਪਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਮਾਮਕਮ੍
ਕੁਰੁ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਗਾਂ ਲੈ ਜਾਓ, ਜਾਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਰਹੋ ਤੇ ਮੇਰਾ ਜੰਗ ਵੇਖੋ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਆਚਾਰ੍ਯਃ ਕੁਰੁਵੀਰਾਣਾਂ ਕृਪਃ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੀਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਕੁਰੁਵੀਰਾਂ ਦੇ ਅਚਾਰਯ, ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਪ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਸਦੈਵ ਤਵ ਰਾਧੇਯ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕ੍ਰੂਰਤਰਾ ਮਤਿਃ। ਨਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਨਾਨੁਬਨ੍ਧਮਵੇਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਰਾਧੇਯਾ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਕਠੋਰ ਰਹੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅੰਤ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਨਯਾ ਹਿ ਬਹਵਃ ਸਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਿਤਾਃ । ਤੇषਾਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਪਾਪਿष੍ਠਂ ਵੇਦਯਨ੍ਤਿ ਪੁਰਾਵਿਦਃ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਨੀਤੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰੰਥ ਲਿਖੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੰਗ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਰਾਹ ਹੈ।
ਦੇਸ਼ਕਾਲੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਿਜਯਦਂ ਭਵੇਤ੍। ਹੀਨਕਾਲਂ ਤਦੇਵੇਹ ਅਨਰ੍ਥਾਯੋਪਕਲ੍ਪਤੇ
ਸਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਲੜਿਆ ਗਿਆ ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਗਲਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਲੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨੁਕਸਾਨ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਸ਼ੇ ਕਾਲੇ ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਕਲ੍ਯਾਣਾਯ ਵਿਧੀਯਤੇ। ਆਨੁਕੂਲ੍ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਮੁਤ੍ਤਰਂ ਤੁ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਸਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਦਿਲੇਰੀ ਭਲਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਅਗਲੀ ਕਦਮ ਸਿਰਫ਼ ਤਦ ਹੀ ਚੁੱਕੀ ਜਾਵੇ ਜਦੋਂ ਹਾਲਾਤ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਣ।
ਭਾਰਂ ਹਿ ਰਥਕਾਰਸ੍ਯ ਨ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ। ਪਰਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਂਨਿਪਾਤੋ ਨ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਚਲਾਕ ਲੋਕ ਰਥ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਪਰਥਾ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਏਕੋ ਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮਰੇ ਸਮਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਤਿਬਾਧਿਤੁਮ੍ । ਏਕਃ ਕੁਰੂਨਭ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਦੇਕਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਮਤਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਏਕਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚ ਵਰ੍षਾਣਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮਧਾਰਯਤ੍ । ਏਕਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾਮਾਰੋਪ੍ਯ ਦ੍ਵੈਰਥੇ ਕृष੍ਣਮਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਪੰਜ ਸਾਲ ਤੱਕ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਿਭਾਇਆ; ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਦੋ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਵਨਵਾਸੇ ਤੁ ਜਿਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਮਥਾਨਯਤ੍ । ਏਕਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਸ੍ਰਾਣ੍ਯਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਤ
ਜੰਗਲ-ਵਾਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਿੰਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ; ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਪੰਜ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖੀ।
ਏਕਃ ਸਪਤ੍ਨਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੁਰੂਣਾਮਕਰੋਦ੍ਯਸ਼ਃ । ਏਕੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਾਨਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਮਰਿਨ੍ਦਮਃ । ਵਿਜਿਗ੍ਯੇ ਤਰਸਾ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸੇਨਾਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਾਮ੍
ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦਿੱਤਾ; ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗੰਧਰਵ ਰਾਜਾ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਟੱਲ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਰਾਜਿਤ ਕੀਤਾ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ । ਆਦਾਯ ਗਤਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਭਵਾਨ੍ਕ੍ਵਨੁ ਗਤਸ੍ਤਦਾ
ਪਾਂਚਾਲੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ; ਪਰਥਾ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ—ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿੱਥੇ ਸੀ?
ਤਥਾ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਃ ਕਾਲਕੇਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਃ । ਦੈਵਤੈਰਪ੍ਯਵਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਏਕੇਨ ਯੁਧਿ ਪਾਤਿਤਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਅਤੇ ਕਾਲਕੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜੈਯ ਹਨ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਏਕੇਨ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾ ਕਰ੍ਣ ਕਿਂ ਨਾਮੇਹ ਕृਤਂ ਪੁਰਾ। ਏਕੈਕੇਨ ਯਥਾ ਤੇषਾਂ ਭੂਮਿਪਾਲਾ ਵਸ਼ੇ ਕृਤਾਃ
ਕਰਨ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲਾ ਕੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ?
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਪਿ ਹਿ ਨ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਂਯੁਗੇ ਯੋਦ੍ਧੁਮਰ੍ਹਤਿ । ਯਸ੍ਤੇਨਾਸ਼ਂਸਤੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਭੇषਜਮ੍
ਇੰਦਰ ਵੀ ਪਰਥਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਇਲਾਜ ਲੱਭੇ।
ਆਸ਼ੀਵਿषਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪਾਣਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਅਵਮੁਚ੍ਯ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਿਨ੍ਯਾ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਮਾਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਦੀ ਖੁੱਲੀ ਮੂੰਹ ਤੋਂ, ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਫਣੀ ਫੜ ਲਵੋ।
ਅਥਵਾ ਕੁਞ੍ਜਰਂ ਮਤ੍ਤਮੇਕਮੇਕਚਰਂ ਵਨੇ। ਨਿਰਙ੍ਕੁਸ਼ਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਗਰਂ ਯਾਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਘੁੰਮਦਾ, ਬਿਨਾ ਅੰਕੁਸ਼ ਦੇ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਓ।
ਸਮਿਦ੍ਧਂ ਪਾਵਕਂ ਚਾਪਿ ਘृਤਮੇਦੋਵਸਾਹੁਤਮ੍। ਘृਤਾਕ੍ਤਸ਼੍ਚੀਰਵਾਸਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਧ੍ਯੇਨੋਤ੍ਸਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਘੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਘੀ, ਮੈਦ, ਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀ ਅੱਗ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਲੰਘਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਯਃ ਸਮਾਬਧ੍ਯ ਕਣ੍ਠੇ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਥਾ ਸ਼ਿਲਾਮ੍ । ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਰੇਦ੍ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਕਰ੍ਣ ਪੌਰੁषਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਗਲ ਵਿਚ ਪੱਥਰ ਬੰਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੰਨ ਕੇ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ—ਕਰਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਵਿਰਤਾ ਹੈ?
ਅਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵੈ ਬਲਵਨ੍ਤਂ ਸੁਦੁਰ੍ਬਲਃ। ਤਾਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਣ ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛੇਤ੍ਸ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਥਾ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹੈ, ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਕਰਨ।