ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰਾਦ੍ਵਾਨਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਲ੍ਲੇਨਾਭਿਹਤੋ ਮਯਾ। ਅਦ੍ਯੈਵ ਪਤਤਾਂ ਭੂਮੌ ਵਿਨਦਨ੍ਭੈਰਵਾਨ੍ਰਵਾਨ੍
ਅੱਜ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਮਯਾਭਿਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਧ੍ਵਜਵਾਸਿਨਾਮ੍ । ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਮਾਨਾਨਾਮਸ੍ਤੁ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ, ਝੰਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜਣਗੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਵਾਜ਼ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਯਾ ਮੁਕ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਦਹੇਤ੍ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਰਸਿ ਪਾਰ੍ਥਮੇਕਾਕਿਨਂ ਕਿਮੁ
ਜੇ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਪਾਰਥ ਕੀ ਹੈ?
ਸਮਾਹਿਤਸ਼੍ਚ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਵਰ੍षਾਣ੍ਯष੍ਟੌ ਚ ਪਞ੍ਚ ਚ । ਜਾਤਸ੍ਨੇਹਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਮਯਿ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ
ਬੀਭਤਸੁ, ਜੋ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦਿਖਾਏਗਾ।
ਪਾਤ੍ਰੀਭੂਤਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਗੁਣਵਾਨਿਵ । ਸ਼ਰਮਾਲਾਂ ਸ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸृष੍ਟਾਂ ਸ੍ਵਧਾਮਿਵ
ਕੌਂਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪਾਤ੍ਰ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਗੁਣਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਵਾਂਗ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ।
ਏष ਚਾਪਿ ਮਹੇष੍ਵਾਸਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਅਹਂ ਚਾਪਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਦਰ੍ਜੁਨਾਨ੍ਨਾਵਮਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਮਮ ਹਸ੍ਤਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍। ਨਿਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸ਼ਿਖਾਰ੍ਚਿषਾਮ੍
ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਵਕਰੀ ਜੋੜ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ।
ਇਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍ । ਤੁਗੁਲਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਨਾਦਃ षਟ੍ਪਦਾਂ ਗਾਯਤਾਮਿਵ
ਇੱਥੋਂ-ਉੱਥੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਵਕਰੀ ਜੋੜ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਗੁੰਜ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰਾ ਸਂਪਤਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਗृਧ੍ਰਪਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ । ਸ਼ਲਭਾਨਾਮਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਛਾਯਾ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਉੱਡਦੇ ਗ੍ਰਿਧ ਦੇ ਪੰਛਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੋ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਛਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਟिड਼ੀ ਦੀ ਟੋਲੀ ਹੋਵੇ, ਹੁਣ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੀ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਮਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕੋਤ੍ਸृष੍ਟਾਃ ਸ਼ਿਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਰ੍ਮਗਾਃ। ਸ਼ਰੀਰਮੁਪਸਰ੍ਪਨ੍ਤੁ ਵਲ੍ਮੀਕਮਿਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੱਲ ਐਸੇ ਵਧਣ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਚੂਹੇ ਦੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਘੁਸਦੇ ਹਨ।
ਬਰ੍ਹਿਬਰ੍ਹਿਣਰਾਜਾਨਾਂ ਬਰ੍ਹਿਣਾਂ ਬਰ੍ਹਿਣਾਮਿਵ । ਪਤਤਾਂ ਪਤਤਾਂ ਘੋषਃ ਪਤਤਾਂ ਪਤਤਾਮਿਵ
ਜਿਵੇਂ ਮੋਰਾਂ ਅਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਮੋਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਦੀ ਧੁਨ ਵੀ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਪਕਾਰ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਹਮृਣਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਯਨ੍ਮਯਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕਾਲੇ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਮਰੇऽਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਜ਼ਾ ਉਤਾਰਾਂਗਾ ਜੋ ਮੈਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਅਰ੍ਦਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪਾਰ੍ਥਮੁਲ੍ਕਾਭਿਰਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਛੂਹ, ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਕੁੰਜਰ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ ਤੋੜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਸ਼ਰਜਾਲਮਹਾਜ੍ਵਾਲਮਸਿਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦੇਨ੍ਧਨਮ੍ । ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤਮਨੀਕਾਨਿ ਸ਼ਮਯਿष੍ਯੇऽਰ੍ਜੁਨਾਨਲਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਅੱਗ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਗਦਾ ਦੀ ਲਪਟ ਨਾਲ, ਜੋ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਰਥਾਦਤਿਰਥਂ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਮ੍ । ਵਿਵਸ਼ਂ ਪਾਰ੍ਥਮਾਦਾਸ੍ਯੇ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਵ ਪਨ੍ਨਗਮ੍
ਰਥ 'ਤੇੋਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸੱਪ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ।
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਰ੍ਨਿਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਮਾਮਕੈਃ । ਸਂਮੂਢਚੇਤਾਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਭਿਪਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛੋਟੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ, ਕੌਂਤੇਯ ਦਾ ਮਨ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਅਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯਾਹਂ ਸ਼ੋਕਂ ਹृਦਿ ਚਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸਮੂਲਮਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਹਰਨ੍ਪਾਰ੍ਥਸ਼ਿਰਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਪੁਰਾਣਾ ਦੁੱਖ, ਪਾਰਥ ਦਾ ਸਿਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਕੇ, ਜੜ ਤੋਂ ਹੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਦ੍ਯ ਮਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕੋਤ੍ਸृष੍ਟੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਸ਼੍ਚ ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਹਤਾਸ਼੍ਵਂ ਵਿਰਥਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪੌਰੁषੇ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਯਥਾ ਨਾਗਮਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਕੌਰਵਾਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਵਕਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਕੌਰਵਾਂ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਥ ਖੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਾਨ੍ਮਯਾ ਲਬ੍ਧਂ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਰਮृषਿਸਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਤਦੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਯੁਧ੍ਯੇਯਮਪਿ ਵਾਸਵਮ੍
ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਮਿਲੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੇ ਵਾਨਰਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਭਲ੍ਲੇਨ ਨਿਹਤੋ ਮਯਾ। ਅਦ੍ਯੈਵ ਪਤਤਾਂ ਭੂਮੌ ਵਿਨਦਨ੍ਭੈਰਵਾਨ੍ਰਵਾਨ੍
ਧਵਜ ਤੇ ਖੜਾ ਵਾਨਰ, ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅੱਜ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕਾਮਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਕੁਰਵੋ ਗਾਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਪਰਂਤਪਾਃ । ਰਥੇषੁ ਵਾऽਪਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਮਾਮਕਮ੍
ਕੁਰੁ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਗਾਂ ਲੈ ਜਾਓ, ਜਾਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਰਹੋ ਤੇ ਮੇਰਾ ਜੰਗ ਵੇਖੋ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਆਚਾਰ੍ਯਃ ਕੁਰੁਵੀਰਾਣਾਂ ਕृਪਃ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੀਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਕੁਰੁਵੀਰਾਂ ਦੇ ਅਚਾਰਯ, ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਪ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਸਦੈਵ ਤਵ ਰਾਧੇਯ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕ੍ਰੂਰਤਰਾ ਮਤਿਃ। ਨਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਨਾਨੁਬਨ੍ਧਮਵੇਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਰਾਧੇਯਾ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਕਠੋਰ ਰਹੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅੰਤ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਨਯਾ ਹਿ ਬਹਵਃ ਸਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਿਤਾਃ । ਤੇषਾਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਪਾਪਿष੍ਠਂ ਵੇਦਯਨ੍ਤਿ ਪੁਰਾਵਿਦਃ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਨੀਤੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰੰਥ ਲਿਖੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੰਗ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਰਾਹ ਹੈ।
ਦੇਸ਼ਕਾਲੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਿਜਯਦਂ ਭਵੇਤ੍। ਹੀਨਕਾਲਂ ਤਦੇਵੇਹ ਅਨਰ੍ਥਾਯੋਪਕਲ੍ਪਤੇ
ਸਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਲੜਿਆ ਗਿਆ ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਗਲਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਲੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨੁਕਸਾਨ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਸ਼ੇ ਕਾਲੇ ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਕਲ੍ਯਾਣਾਯ ਵਿਧੀਯਤੇ। ਆਨੁਕੂਲ੍ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਮੁਤ੍ਤਰਂ ਤੁ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਸਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਦਿਲੇਰੀ ਭਲਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਅਗਲੀ ਕਦਮ ਸਿਰਫ਼ ਤਦ ਹੀ ਚੁੱਕੀ ਜਾਵੇ ਜਦੋਂ ਹਾਲਾਤ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਣ।
ਭਾਰਂ ਹਿ ਰਥਕਾਰਸ੍ਯ ਨ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ। ਪਰਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਂਨਿਪਾਤੋ ਨ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਚਲਾਕ ਲੋਕ ਰਥ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਪਰਥਾ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਏਕੋ ਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮਰੇ ਸਮਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਤਿਬਾਧਿਤੁਮ੍ । ਏਕਃ ਕੁਰੂਨਭ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਦੇਕਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਮਤਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਏਕਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚ ਵਰ੍षਾਣਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮਧਾਰਯਤ੍ । ਏਕਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾਮਾਰੋਪ੍ਯ ਦ੍ਵੈਰਥੇ ਕृष੍ਣਮਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਪੰਜ ਸਾਲ ਤੱਕ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਿਭਾਇਆ; ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਦੋ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਵਨਵਾਸੇ ਤੁ ਜਿਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਮਥਾਨਯਤ੍ । ਏਕਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਸ੍ਰਾਣ੍ਯਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਤ
ਜੰਗਲ-ਵਾਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਿੰਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ; ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਪੰਜ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖੀ।