ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਯੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋऽਭੂਨ੍ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯੇ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਨੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਗਸਾਹਵਏ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ।
ਤੇ ਵਾ ਗਾਸ਼੍ਚ ਨਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਦਿ ਵਾ ਸ੍ਯੁਃ ਪਰਾਜਿਤਾਃ। ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਵਾऽਪ੍ਯਤਿਸਨ੍ਧਾਯ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਸਂਗਤਿਮ੍
ਉਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਲੈ ਜਾਣਗੇ, ਜਾਂ ਹਾਰ ਜਾਣਗੇ; ਜਾਂ ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਾਤਸਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਲੈਣਗੇ।
ਅਥਵਾ ਤਾਨੁਪਾਦਾਯ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੋ ਜਾਨਪਦੈਃ ਸਹ । ਸਰ੍ਵਥਾ ਸੇਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਸ੍ਮਾਨੇष ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਿ
ਜਾਂ ਮਤਸਯ ਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤੇषਾਮੇਕੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦੇਵ ਪੁਨਃਸਰਃ। ਅਸ੍ਮਾਞ੍ਜੇਤੁਮਿਹਾਯਾਤੋ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੋ ਵਾऽਪਿ ਸ੍ਵਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਾ ਜਾਂ ਕੋਈ ਵਾਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਆਇਆ ਹੈ—ਇਹ ਮਤਸਯ ਰਾਜਾ ਆਪ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯੇष ਰਾਜਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਂ ਯਦਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਾਗਤਃ । ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਰਿਤਿ ਨਃ ਸਮਯਃ ਕृਤਃ
ਜੇ ਇਹ ਮਤਸਯਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ ਜਾਂ ਭੀਮਸੇਨ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗੇ।
ਅਥ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਥਿਤਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਰਥੇषੁ ਰਥਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਃ ਕਰ੍ਣੋ ਵਿਕਰ੍ਣੋ ਦ੍ਰੌਣਿਰੇਵ ਚ। ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਧਨਞ੍ਜਯੇ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਕਰਣ, ਵਿਕਰਣ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ, ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਕਿਉਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹਨ?
ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਾਚ੍ਛ੍ਰੇਯੋਸ੍ਤਿ ਤਥਾऽऽਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਣਿਧੀਯਤਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਨ ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵੈਰ੍ਵਾऽਸ੍ਤੁ ਸਵਾਸਵੈਃ
ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਚਾਹੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਜਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਹੀ ਲੜਾਈ ਹੋਵੇ।
ਅਨਾਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇ ਧਨੇऽਸ੍ਮਾਕਮਥ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਵਜ੍ਰਿਣਾ। ਯਮੇਨ ਵਾऽਪਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕੋ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਡਾ ਧਨ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਜਾਂ ਯਮraj ਵੀ ਹੋਣ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ਼ਰੈਰਭਿਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਾਨਾਂ ਭਗ੍ਨਾਨਾਂ ਗਹਨੇ ਵਨੇ । ਕੋ ਹਿ ਜੀਵੇਤ੍ਪਦਾਤੀਨਾਂ ਭਵੇਦਸ਼੍ਵੇषੁ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।
ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਨੀਤਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ । ਜਾਨਾਮਿ ਚ ਮਤਂ ਤੇषਾਮਤਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਤੀਵ ਨਃ
ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖੋ ਤੇ ਰਣਨੀਤੀ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਓ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇ ਚਾਪਿ ਸਂਪ੍ਰੀਤਿਮਧਿਕਾਮੁਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਮੁਪਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਤਿ । ਯਥਾ ਸੇਨਾ ਨ ਭਜ੍ਯੇਤ ਤਥਾ ਨੀਤਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖਾਸ ਖੁਸ਼ੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫੌਜ ਨਾ ਟੁੱਟੇ, ਇਸ ਲਈ ਰਣਨੀਤੀ ਬਣਾਓ।
ਅਦੇਸ਼ਿਕਾ ਹ੍ਯਰਣ੍ਯੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਸ਼ਂ ਗਤਾ। ਯਥਾ ਨ ਵਿਭ੍ਰਮੇਤ੍ਸੇਨਾ ਤਥਾ ਨੀਤਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਰਾਹ-ਰਹਿਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਸ ਆ ਗਏ ਹਾਂ; ਫੌਜ ਨਾ ਭਟਕ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਰਣਨੀਤੀ ਬਣਾਓ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਹੇषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾ ਭਵੇਤ੍ਪਰੇ । ਸ੍ਥਾਨੇ ਵਾऽਪਿ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੋ ਵਾ ਸਦਾ ਹੇषਨ੍ਤਿ ਵਾਜਿਨਃ
ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮ੍ਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਚਾਹੇ ਖੜੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਚਲਦੇ ਹੋਣ, ਘੋੜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿੰਮ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਸਦਾ ਚ ਵਾਯਵੋ ਵਾਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਰ੍षਤਿ ਵਾਸਵਃ । ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੋਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤਥਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਰਜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭੀषਯਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੇਭ੍ਯੋ ਭਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਿਮਾਞ੍ਜਨਾਨ੍। ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਬਦ੍ਧਂ ਬਹੁ ਭਾषਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ।
ਯਥੈਵਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਾਸ੍ਤਾਨੇਵਾਭਿਪਰੀਪ੍ਸਵਃ । ਹੇषਿਤਾਨੀਵ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਦਿਦਂ ਭਵਤਸ੍ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਲੱਭਣ ਵਾਲੇ ਹਿੰਮ੍ਹ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਕਥਂ ਵਾ ਸ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕਾਮਾਦ੍ਦ੍ਵੇषਾਦ੍ਵਾ ਰੋषਾਦ੍ਵਾऽਸ੍ਮਾਸੁ ਕੇਵਲਮ੍
ਪਾਰਥ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਹੈ? ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਇੱਛਾ, ਵੈਰ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ।
ਆਚਾਰ੍ਯਾ ਵੈ ਕਾਰੁਣਿਕਾਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚਾਪਾਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ । ਨੈਤੇ ਮਹਾਹਵੇ ਘੋਰੇ ਸਂਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾਃ ਕਥਂਚਨ
ਅਧਿਆਪਕ ਦਇਆਲੂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਖਤਰਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਇਸ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦੇषੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਗੋष੍ਠੀਪਾਨਾਸ਼ਨੇषੁ ਚ। ਕਥਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਃ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾਃ ਪਣ੍ਡਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੋਭਨਃ
ਸੁੰਦਰ ਮਹਲਾਂ, ਮੀਲ-ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਬਹੂਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਰੂਪਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ਜਨਸਂਸਦਿ । ਇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚਾਪਸਂਧਾਨੇ ਪਣ੍ਡਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੋਭਨਾਃ
ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵਿਦਵਾਨ ਉਥੇ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਪਰੇषਾਂ ਵਿਵਰਜ੍ਞਾਨੇ ਮਨੁष੍ਯਾਚਰਿਤੇषੁ ਚ। ਅਨ੍ਨਸਂਸ੍ਕਾਰਦੋषੇषੁ ਪਣ੍ਡਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੋਭਨਾਃ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਚਲਣ-ਚਲਣ ਅਤੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਖਾਮੀਆਂ ਪਛਾਣਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਣ੍ਡਿਤਾਨ੍ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰੇषਾਂ ਗੁਣਵਾਦਿਨਃ । ਵਿਧੀਯਤਾਂ ਤਥਾ ਨੀਤਿਰ੍ਯਥਾ ਵਧ੍ਯੇਤ ਵੈ ਪਰਃ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖੋ; ਐਸਾ ਉਪਾਅ ਬਣਾਓ ਕਿ ਵੈਰੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਗਾਵਸ਼੍ਚੈਤਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਨ੍ਤਾਂ ਸੇਨਾਂ ਵ੍ਯੂਹਨ੍ਤੁ ਮਾਚਿਰਮ੍। ਆਰਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਵਿਧੀਯਨ੍ਤਾਂ ਯਤ੍ਰ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਪਰੈਃ
ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ ਇਥੇ ਖੜੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ; ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਜਿੱਥੇ ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵੀ ਲਾਏ ਜਾਣ।
ਸਰ੍ਵਾਨਾਯੁष੍ਮਤੋ ਭੀਤਾਨ੍ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨਿਵ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਅਯੁਦ੍ਧਮਨਸਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵਾਨਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਮਨ ਹਟੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਅਸਥਿਰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦ੍ਯੇष ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਰਂਦਰਃ । ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਸਹਿਤੋ ਯਦਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਾਗਤਃ। ਅਹਮੇਨਂ ਨਿਰੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਵੇਲੇਵ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਜਾਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੰਢਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ।
ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਗ੍ਰਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਹਸ੍ਤਵਤਾ ਮਯਾ। ਛਾਦਯਨ੍ਤੁ ਸ਼ਾਰਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਯੁਰ੍ਨਿਰੋਧਕਾਃ
ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਣ ਅਤੇ ਪਾਰਥ ਦੀ ਉਮਰ ਰੋਕਣ।
ਮਮ ਚਾਪਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍ । ਨਿਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਸ਼੍ਵਸਤਾਮਿਵ
ਮੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਵਕਰੀ ਜੋੜ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਫੁਕਦੇ ਸੱਪ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਪੁਙ੍ਖਸਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮੌਰ੍ਵ੍ਯਾऽਭਿਹਤਯੋਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍ । ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਤਲਯੋਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਭੇਰ੍ਯੋਰਾਹਤਯੋਰਿਵ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਡੰਗਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਾਂਗ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਕੈਕਂ ਚਤੁਰਃ ਪਞ੍ਚ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪष੍ਟਿਂ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਛਤਮ੍। ਹਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਤ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਮਿषੁਭਿਰ੍ਨਿਹਤਾਨ੍ਰਥਾਨ੍
ਦੇਖੋ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਚਾਰ, ਪੰਜ, ਪੰਜਾਹ ਜਾਂ ਸੌ ਮਤਸਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਮਦ੍ਬਾਹੁਮੁਕ੍ਤੈਰਿषੁਭਿਸ੍ਤੈਲਧੌਤੈਃ ਪਤਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਖਦ੍ਯੋਤੈਰਿਵ ਸਂਪृਕ੍ਤਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਰਾਜਤਾਮ੍
ਮੇਰੇ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਧੋਏ ਹੋਏ ਤੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਜुगਨੂਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਕਰ ਦੇਣ।