ਪਰਾਜਿਤੈਰ੍ਵਿਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ । ਵਨੇ ਜਨਪਦੇऽਜ੍ਞਾਤੈਰੇष ਏਵ ਪਣੋ ਹਿ ਨਃ
ਜੋ ਹਾਰ ਜਾਣਗੇ, ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿਣਗੇ; ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਸ਼ਰਤ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਨ ਤਾਵਨ੍ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੋ ਵਤ੍ਸਰਃ ਸ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਃ । ਅਜ੍ਞਾਤਵਾਸੇ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਥਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਤੇਰਵਾਂ ਸਾਲ ਹਾਲੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਬੀਭਤਸੁ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਹੈ।
ਅਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਨਿਰ੍ਵਾਸੇ ਯਦਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਾਗਤਃ । ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਨੇ ਵਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜੇ ਬੀਭਤਸੁ ਨਿਕਾਸੇ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਲੋਭਾਦ੍ਵਾ ਤੇ ਨ ਜਾਨੀਯੁਰਸ੍ਮਾਨ੍ਵਾ ਮੋਹ ਆਵਿਸ਼ਤ੍। ਹੀਨਾਤਿਰਿਕ੍ਤਮੇਤੇषਾਂ ਭੀष੍ਮੋ ਵੇਦਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਚਾਹੇ ਲੋਭ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਜਾਂ ਵਾਧਾ ਜਾਣੇ।
ਅਰ੍ਥਾਨਾਂ ਹਿ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵੈਧੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਚਿਨ੍ਤਿਤੋ ਹ੍ਯਰ੍ਥਃ ਪੁਨਰ੍ਭਵਤਿ ਚਾਨ੍ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋਹਰਾਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗੱਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸੋਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਹੋਰ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਾਨਾਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਸੇਨਾਂ ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਾਮ੍ । ਯਦਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਾਯਾਤਃ ਕਿਂਤੁ ਕृਤ੍ਯਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਜੇ ਬੀਭਤਸੁ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਮਾਤਸਿਆ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਕੰਮ ਕੀ ਹੋਣ?
ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨਾਂ ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਮਾਰ੍ਗਣਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਕਾਰੈਰ੍ਹਿ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਬਾਧਿਤ ਪੁਰਾ
ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਵੀ; ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਤਸਿਆ ਵਲੋਂ ਉਤਪਾਤ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਭਯਾਭਿਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਵਸ੍ਤਾਨਾਂ ਤ੍ਰਾਣਭਿਚ੍ਛਤਾਮ੍ । ਅਭਯਂ ਯਾਚਮਾਨਾਨਾਂ ਤਦਾऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਰ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ ਲੋਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮੰਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਵੈਰ੍ਗ੍ਰਹੀਤਵ੍ਯਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਂ ਗੋਧਨਂ ਮਹਤ੍। ਅष੍ਟਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਰਾਹ੍ਣੇ ਤੁ ਇਤਿ ਨਸ੍ਤੈਃ ਸਮਾਹਿਤਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਾਤਸਿਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗੋਧਨ ਨੂੰ ਹਥਿਆ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਠਵੀਂ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਇਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਪੁਨਰਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੋਦਯਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਇਮਾ ਗਾਵੋ ਗ੍ਰਹੀਤਵ੍ਯਾ ਯਾਤੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯੇ ਗਵਾਂਪਦਮ੍
ਨੌਵੀਂ ਦਿਨ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ ਹਥਿਆ ਲੈਣੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਮਾਤਸਿਆ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਯੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋऽਭੂਨ੍ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯੇ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਨੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਗਸਾਹਵਏ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ।
ਤੇ ਵਾ ਗਾਸ਼੍ਚ ਨਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਦਿ ਵਾ ਸ੍ਯੁਃ ਪਰਾਜਿਤਾਃ। ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਵਾऽਪ੍ਯਤਿਸਨ੍ਧਾਯ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਸਂਗਤਿਮ੍
ਉਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਲੈ ਜਾਣਗੇ, ਜਾਂ ਹਾਰ ਜਾਣਗੇ; ਜਾਂ ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਾਤਸਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਲੈਣਗੇ।
ਅਥਵਾ ਤਾਨੁਪਾਦਾਯ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੋ ਜਾਨਪਦੈਃ ਸਹ । ਸਰ੍ਵਥਾ ਸੇਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਸ੍ਮਾਨੇष ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਿ
ਜਾਂ ਮਤਸਯ ਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤੇषਾਮੇਕੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦੇਵ ਪੁਨਃਸਰਃ। ਅਸ੍ਮਾਞ੍ਜੇਤੁਮਿਹਾਯਾਤੋ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੋ ਵਾऽਪਿ ਸ੍ਵਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਾ ਜਾਂ ਕੋਈ ਵਾਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਆਇਆ ਹੈ—ਇਹ ਮਤਸਯ ਰਾਜਾ ਆਪ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯੇष ਰਾਜਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਂ ਯਦਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਾਗਤਃ । ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਰਿਤਿ ਨਃ ਸਮਯਃ ਕृਤਃ
ਜੇ ਇਹ ਮਤਸਯਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ ਜਾਂ ਭੀਮਸੇਨ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗੇ।
ਅਥ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਥਿਤਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਰਥੇषੁ ਰਥਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਃ ਕਰ੍ਣੋ ਵਿਕਰ੍ਣੋ ਦ੍ਰੌਣਿਰੇਵ ਚ। ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਧਨਞ੍ਜਯੇ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਕਰਣ, ਵਿਕਰਣ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ, ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਕਿਉਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹਨ?
ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਾਚ੍ਛ੍ਰੇਯੋਸ੍ਤਿ ਤਥਾऽऽਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਣਿਧੀਯਤਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਨ ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵੈਰ੍ਵਾऽਸ੍ਤੁ ਸਵਾਸਵੈਃ
ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਚਾਹੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਜਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਹੀ ਲੜਾਈ ਹੋਵੇ।
ਅਨਾਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇ ਧਨੇऽਸ੍ਮਾਕਮਥ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਵਜ੍ਰਿਣਾ। ਯਮੇਨ ਵਾऽਪਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕੋ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਡਾ ਧਨ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਜਾਂ ਯਮraj ਵੀ ਹੋਣ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ਼ਰੈਰਭਿਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਾਨਾਂ ਭਗ੍ਨਾਨਾਂ ਗਹਨੇ ਵਨੇ । ਕੋ ਹਿ ਜੀਵੇਤ੍ਪਦਾਤੀਨਾਂ ਭਵੇਦਸ਼੍ਵੇषੁ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।
ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਨੀਤਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ । ਜਾਨਾਮਿ ਚ ਮਤਂ ਤੇषਾਮਤਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਤੀਵ ਨਃ
ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖੋ ਤੇ ਰਣਨੀਤੀ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਓ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇ ਚਾਪਿ ਸਂਪ੍ਰੀਤਿਮਧਿਕਾਮੁਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਮੁਪਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਤਿ । ਯਥਾ ਸੇਨਾ ਨ ਭਜ੍ਯੇਤ ਤਥਾ ਨੀਤਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖਾਸ ਖੁਸ਼ੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫੌਜ ਨਾ ਟੁੱਟੇ, ਇਸ ਲਈ ਰਣਨੀਤੀ ਬਣਾਓ।
ਅਦੇਸ਼ਿਕਾ ਹ੍ਯਰਣ੍ਯੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਸ਼ਂ ਗਤਾ। ਯਥਾ ਨ ਵਿਭ੍ਰਮੇਤ੍ਸੇਨਾ ਤਥਾ ਨੀਤਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਰਾਹ-ਰਹਿਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਸ ਆ ਗਏ ਹਾਂ; ਫੌਜ ਨਾ ਭਟਕ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਰਣਨੀਤੀ ਬਣਾਓ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਹੇषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾ ਭਵੇਤ੍ਪਰੇ । ਸ੍ਥਾਨੇ ਵਾऽਪਿ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੋ ਵਾ ਸਦਾ ਹੇषਨ੍ਤਿ ਵਾਜਿਨਃ
ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮ੍ਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਚਾਹੇ ਖੜੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਚਲਦੇ ਹੋਣ, ਘੋੜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿੰਮ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਸਦਾ ਚ ਵਾਯਵੋ ਵਾਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਰ੍षਤਿ ਵਾਸਵਃ । ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੋਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤਥਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਰਜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭੀषਯਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੇਭ੍ਯੋ ਭਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਿਮਾਞ੍ਜਨਾਨ੍। ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਬਦ੍ਧਂ ਬਹੁ ਭਾषਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ।
ਯਥੈਵਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਾਸ੍ਤਾਨੇਵਾਭਿਪਰੀਪ੍ਸਵਃ । ਹੇषਿਤਾਨੀਵ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਦਿਦਂ ਭਵਤਸ੍ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਲੱਭਣ ਵਾਲੇ ਹਿੰਮ੍ਹ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਕਥਂ ਵਾ ਸ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕਾਮਾਦ੍ਦ੍ਵੇषਾਦ੍ਵਾ ਰੋषਾਦ੍ਵਾऽਸ੍ਮਾਸੁ ਕੇਵਲਮ੍
ਪਾਰਥ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਹੈ? ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਇੱਛਾ, ਵੈਰ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ।
ਆਚਾਰ੍ਯਾ ਵੈ ਕਾਰੁਣਿਕਾਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚਾਪਾਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ । ਨੈਤੇ ਮਹਾਹਵੇ ਘੋਰੇ ਸਂਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾਃ ਕਥਂਚਨ
ਅਧਿਆਪਕ ਦਇਆਲੂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਖਤਰਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਇਸ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦੇषੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਗੋष੍ਠੀਪਾਨਾਸ਼ਨੇषੁ ਚ। ਕਥਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਃ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾਃ ਪਣ੍ਡਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੋਭਨਃ
ਸੁੰਦਰ ਮਹਲਾਂ, ਮੀਲ-ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਬਹੂਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਰੂਪਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ਜਨਸਂਸਦਿ । ਇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚਾਪਸਂਧਾਨੇ ਪਣ੍ਡਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੋਭਨਾਃ
ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵਿਦਵਾਨ ਉਥੇ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।