ਵਿषਣ੍ਣਮੁਖਭੂਯਿष੍ਠਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੋਧਾ ਵਿਚੇਤਸਃ । ਦਿਸ਼ਂ ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਦਾੱਸ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮृਗਾਸ਼੍ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਸਵ੍ਯਮੇਵ ਪਤਨ੍ਤਿ ਨਃ। ਵਾਦਿਤ੍ਰੋਦ੍ਧृष੍ਟਘੋषਾਸ਼੍ਚ ਨ ਚ ਗਾਢਂ ਸ੍ਵਨਨ੍ਤਿ ਚ। ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੇषੁ ਨਿਲੀਯਨ੍ਤੇ ਵਾਯਸਾਸ੍ਤਨ੍ਨ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਸਿਰਫ ਸਾਡੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਉੱਡ ਰਹੇ ਹਨ; ਵਾਜੇ ਤੇ ਡੋਲ weak ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਚੰਗਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਮੇਘਸ੍ਯ ਨਿਨਦੋ ਗਮ੍ਭੀਰਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਯਤਃ। ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਨਾਯਮਨ੍ਯੋ ਧਨਞ੍ਜਯਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੈ—ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਧਨੰਜਯ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਸ੍ਵਨਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਵਹਤਾਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਮ੍ । ਵਾਨਰਸ੍ਯ ਰਥੇ ਦਿਵ੍ਯੋ ਨਿਸ੍ਵਨਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਮਹਾਨ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਵਾਨਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਸਭ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣੌ ਮੇ ਬਧਿਰੀਕृਤੌ । ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਂ ਚ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਨਾਯਮਨ੍ਯੋ ਧਨਞ੍ਜਯਾਤ੍
ਪਾਰਥ ਦੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਬਹਿਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਡਰ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਨੰਜਯਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਰਾਜਾਨਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍। ਗਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਤਿष੍ਠਾਮੋ ਵ੍ਯੂਢਾਨੀਕਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ । ਪ੍ਰਵਿਭਜ੍ਯ ਤ੍ਰਿਧਾ ਸੇਨਾਂ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤ੍ਯ ਧ੍ਵਜਾਨਪਿ
ਚਲੋ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀਏ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ; ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋਈਏ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਝੰਡੇ ਉਚੇ ਕਰੀਏ।
ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਤਾਪ੍ਯੇਮਾਂ ਚਮੂਮੇष ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਰ੍ਵਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਾਮਪਾਦਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਧਨੰਜਯਾ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ; ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਰੱਖੇਗਾ।
ਨ ਹ੍ਯੇष ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਜੇਤੁਂ ਦੇਵਾਸੁਰੈਰਪਿ । ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਗੁਲ੍ਮਾ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਯਤ੍ਤਾ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇऽਰ੍ਜੁਨ
ਬੀਭਤਸੁ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦੈਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ; ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਲਾਈਏ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈਏ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਸਮਰੇ ਭੀष੍ਮਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਰਥਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਕृਪਂ ਚ ਸੁਮਹਾਬਲਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਉਕ੍ਤੋऽਯਮਰ੍ਥ ਆਚਾਰ੍ਯ ਮਯਾ ਕਰ੍ਣੇਨ ਚਾਸਕृਤ੍। ਪੁਨਰੇਵ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਹਿ ਤृਪ੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਗੁਰੂ ਜੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੇ ਕਰਣ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ ਫਿਰ ਵੀ ਆਖਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਦਾ।
ਪਰਾਜਿਤੈਰ੍ਵਿਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ । ਵਨੇ ਜਨਪਦੇऽਜ੍ਞਾਤੈਰੇष ਏਵ ਪਣੋ ਹਿ ਨਃ
ਜੋ ਹਾਰ ਜਾਣਗੇ, ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿਣਗੇ; ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਸ਼ਰਤ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਨ ਤਾਵਨ੍ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੋ ਵਤ੍ਸਰਃ ਸ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਃ । ਅਜ੍ਞਾਤਵਾਸੇ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਥਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਤੇਰਵਾਂ ਸਾਲ ਹਾਲੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਬੀਭਤਸੁ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਹੈ।
ਅਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਨਿਰ੍ਵਾਸੇ ਯਦਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਾਗਤਃ । ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਨੇ ਵਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜੇ ਬੀਭਤਸੁ ਨਿਕਾਸੇ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਲੋਭਾਦ੍ਵਾ ਤੇ ਨ ਜਾਨੀਯੁਰਸ੍ਮਾਨ੍ਵਾ ਮੋਹ ਆਵਿਸ਼ਤ੍। ਹੀਨਾਤਿਰਿਕ੍ਤਮੇਤੇषਾਂ ਭੀष੍ਮੋ ਵੇਦਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਚਾਹੇ ਲੋਭ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਜਾਂ ਵਾਧਾ ਜਾਣੇ।
ਅਰ੍ਥਾਨਾਂ ਹਿ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵੈਧੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਚਿਨ੍ਤਿਤੋ ਹ੍ਯਰ੍ਥਃ ਪੁਨਰ੍ਭਵਤਿ ਚਾਨ੍ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋਹਰਾਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗੱਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸੋਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਹੋਰ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਾਨਾਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਸੇਨਾਂ ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਾਮ੍ । ਯਦਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਾਯਾਤਃ ਕਿਂਤੁ ਕृਤ੍ਯਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਜੇ ਬੀਭਤਸੁ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਮਾਤਸਿਆ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਕੰਮ ਕੀ ਹੋਣ?
ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨਾਂ ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਮਾਰ੍ਗਣਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਕਾਰੈਰ੍ਹਿ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਬਾਧਿਤ ਪੁਰਾ
ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਵੀ; ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਤਸਿਆ ਵਲੋਂ ਉਤਪਾਤ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਭਯਾਭਿਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਵਸ੍ਤਾਨਾਂ ਤ੍ਰਾਣਭਿਚ੍ਛਤਾਮ੍ । ਅਭਯਂ ਯਾਚਮਾਨਾਨਾਂ ਤਦਾऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਰ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ ਲੋਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮੰਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਵੈਰ੍ਗ੍ਰਹੀਤਵ੍ਯਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਂ ਗੋਧਨਂ ਮਹਤ੍। ਅष੍ਟਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਰਾਹ੍ਣੇ ਤੁ ਇਤਿ ਨਸ੍ਤੈਃ ਸਮਾਹਿਤਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਾਤਸਿਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗੋਧਨ ਨੂੰ ਹਥਿਆ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਠਵੀਂ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਇਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਪੁਨਰਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੋਦਯਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਇਮਾ ਗਾਵੋ ਗ੍ਰਹੀਤਵ੍ਯਾ ਯਾਤੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯੇ ਗਵਾਂਪਦਮ੍
ਨੌਵੀਂ ਦਿਨ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ ਹਥਿਆ ਲੈਣੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਮਾਤਸਿਆ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਯੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋऽਭੂਨ੍ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯੇ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਨੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਗਸਾਹਵਏ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ।
ਤੇ ਵਾ ਗਾਸ਼੍ਚ ਨਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਦਿ ਵਾ ਸ੍ਯੁਃ ਪਰਾਜਿਤਾਃ। ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਵਾऽਪ੍ਯਤਿਸਨ੍ਧਾਯ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਸਂਗਤਿਮ੍
ਉਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਲੈ ਜਾਣਗੇ, ਜਾਂ ਹਾਰ ਜਾਣਗੇ; ਜਾਂ ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਾਤਸਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਲੈਣਗੇ।
ਅਥਵਾ ਤਾਨੁਪਾਦਾਯ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੋ ਜਾਨਪਦੈਃ ਸਹ । ਸਰ੍ਵਥਾ ਸੇਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਸ੍ਮਾਨੇष ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਿ
ਜਾਂ ਮਤਸਯ ਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤੇषਾਮੇਕੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦੇਵ ਪੁਨਃਸਰਃ। ਅਸ੍ਮਾਞ੍ਜੇਤੁਮਿਹਾਯਾਤੋ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੋ ਵਾऽਪਿ ਸ੍ਵਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਾ ਜਾਂ ਕੋਈ ਵਾਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਆਇਆ ਹੈ—ਇਹ ਮਤਸਯ ਰਾਜਾ ਆਪ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯੇष ਰਾਜਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਂ ਯਦਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਾਗਤਃ । ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਰਿਤਿ ਨਃ ਸਮਯਃ ਕृਤਃ
ਜੇ ਇਹ ਮਤਸਯਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ ਜਾਂ ਭੀਮਸੇਨ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗੇ।
ਅਥ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਥਿਤਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਰਥੇषੁ ਰਥਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਃ ਕਰ੍ਣੋ ਵਿਕਰ੍ਣੋ ਦ੍ਰੌਣਿਰੇਵ ਚ। ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਧਨਞ੍ਜਯੇ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਕਰਣ, ਵਿਕਰਣ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ, ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਕਿਉਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹਨ?
ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਾਚ੍ਛ੍ਰੇਯੋਸ੍ਤਿ ਤਥਾऽऽਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਣਿਧੀਯਤਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਨ ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵੈਰ੍ਵਾऽਸ੍ਤੁ ਸਵਾਸਵੈਃ
ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਚਾਹੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਜਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਹੀ ਲੜਾਈ ਹੋਵੇ।
ਅਨਾਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇ ਧਨੇऽਸ੍ਮਾਕਮਥ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਵਜ੍ਰਿਣਾ। ਯਮੇਨ ਵਾऽਪਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕੋ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਡਾ ਧਨ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਜਾਂ ਯਮraj ਵੀ ਹੋਣ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ਼ਰੈਰਭਿਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਾਨਾਂ ਭਗ੍ਨਾਨਾਂ ਗਹਨੇ ਵਨੇ । ਕੋ ਹਿ ਜੀਵੇਤ੍ਪਦਾਤੀਨਾਂ ਭਵੇਦਸ਼੍ਵੇषੁ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।
ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਨੀਤਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ । ਜਾਨਾਮਿ ਚ ਮਤਂ ਤੇषਾਮਤਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਤੀਵ ਨਃ
ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖੋ ਤੇ ਰਣਨੀਤੀ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਓ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ।