ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਮੇ ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਭੇਰੀਸ਼ਬ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਚ ਨਿਨਦਾ ਵ੍ਯੂਢਾਨੀਕੇषੁ ਤਿष੍ਠਤਃ
''ਮੈਂ ਵੀ ਸਦਾ ਸ਼ੰਖਾਂ ਤੇ ਭੇਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀ ਹਨ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਵੀ।''
ਨੈਵਂਵਿਧਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦਾਃ ਪੁਰਾ ਜਾਤੁ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ। ਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਚਾਪਿ ਰੂਪਂ ਮੇ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਨਹੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਧਨੁषਸ਼੍ਚਾਪਿ ਘੋषਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਪੂਰ੍ਵੋ ਨ ਮੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
''ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ, ਨਾ ਐਸਾ ਝੰਡਾ ਕਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਧਨੁ ਦੀ ਧੁਨ ਵੀ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ।''
ਅਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਧਨੁषੋ ਨਿਸ੍ਵਨੇਨ ਚ। ਅਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਭੂਤਾਨਾਂ ਨਿਸ੍ਵਸੇਨ ਚ। ਰਥਨੇਮਿਪ੍ਰਣਾਦੇਨ ਮਨੋ ਕਮੇ ਮੁਹ੍ਯਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍
''ਇਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਧਨੁ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਜੀਬ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ, ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਲਝ ਗਿਆ ਹੈ।''
ਵ੍ਯਾਕੁਲਾਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਹृਦਯਂ ਵ੍ਯਥਤੀਵ ਚ। ਧ੍ਵਜੇਨ ਪਿਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ੋ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨ੍ਤਿ ਮੇ। ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਕਰ੍ਣੌ ਮੇ ਬਧਿਰੀਕृਤੌ
''ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਉਲਝੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਹਨ, ਦਿਲ ਕੰਬਦਾ ਹੈ; ਝੰਡਾ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਧੁਨ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਸੁੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।''
ਪੁਨਰ੍ਧ੍ਵਜਂ ਪੁਨਃ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ ਮੂਢਚੇਤਾ ਵੈਰਾਟਿਰਰ੍ਜੁਨਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
''ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਝੰਡਾ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਧਨੁ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।''
ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਤਂ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵੈਰਾਟਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
''ਜਦ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਤਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।''
ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਚਾਤ੍ਮਾਨਮਾਨਯ। ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਮਵਪੀਡ੍ਯ ਚ। ਦृਢਂ ਚ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ਸਂਯਚ੍ਛ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਧ੍ਮਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੋ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ। ਆਪਣੀ ਹੋਸ਼ ਅਤੇ ਹੌਸਲਾ ਵਾਪਸ ਲੈਓ। ਰਥ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਰੋ ਅਤੇ ਰਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜੋ। ਮੈਂ ਫਿਰ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਪਰਨ੍ਤਪਃ। ਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਮੁਪਾਧ੍ਮਾਸੀਦ੍ਦਾਰਯਨ੍ਨਿਵ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍। ਗੁਹਾ ਗਿਰੀਣਾਂ ਚ ਤਦਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ੈਲਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੀ ਹੋਈ, ਗੁਫਾਵਾਂ, ਟੇਕੀਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜੀ।
ਜ੍ਯਾਘੋषਂ ਤਲਘੋषਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨ੍ਯਮੋਹਯਤ੍। ਉਤ੍ਤਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਲੀਨੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਪੁਨਰੇਵ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਅਤੇ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉੱਤਰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਰਥਨੇਮਿਸ੍ਵਨੇਨ ਚ। ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪृਥਿਵੀ ਸਮਕਮ੍ਪਤ
ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਤੰਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਃ। ਰਾਜਾਨਂ ਚਾਹ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਰਿਂਦਮਃ
ਫਿਰ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਯਥਾ ਰਥਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਯਥਾ ਸ਼ਙ੍ਖ ਉਦੀਰ੍ਯਤੇ। ਕਮ੍ਪਤੇ ਚ ਯਥਾ ਭੂਮਿਰ੍ਨੈषੋਨ੍ਯਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਸਵਯਸਾਚੀ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਔਤ੍ਪਾਤਿਕਮਿਦਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਭਵਤੀਹ ਨਃ। ਨ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਜਯਂ ਸੈਨ੍ਯੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਦ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ੍ਤੇ ਨ ਪ੍ਰਹृष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਹਨਾਃ । ਅਗ੍ਨਯਸ਼੍ਚ ਨ ਭਾਸਨ੍ਤੇ ਸੁਸਮਿਦ੍ਧਾ ਨ ਸ਼ੋਭਨਾਃ
ਹਥਿਆਰ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਾਨਵਰ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੱਗਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਚਮਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਂ ਚ ਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮृਗਾ ਘੋਰਾ ਨਦਨ੍ਤਿ ਚ। ਸ਼ਕੁਨਾਸ਼੍ਚਾਪਸਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵੇਦਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਭਯਮ੍
ਸਾਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਚੀਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪੰਛੀ ਵੱਡਾ ਡਰ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਗੋਮਾਯੁਰੇष ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਰੁਦਨ੍ਮਧ੍ਯੇਨ ਧਾਵਤਿ। ਚਾषਾ ਨਦਨ੍ਤਿ ਚਾਕਾਸ਼ੇ ਵੇਦਯਨ੍ਤੋ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍
ਇੱਕ ਗਿੱਟਾ ਫੌਜ ਵਿਚ ਰੋਂਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਭਵਤਾਂ ਚੈਵ ਰੋਮਾਣਿ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨੀਵ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ।
ਅਨੁष੍ਣਾਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਵਿਨ੍ਨਾ ਜृਮ੍ਭਨ੍ਤੇ ਚਾਪ੍ਯਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਃ । ਵਿष੍ਕਮ੍ਭਨ੍ਤਿ ਚ ਮਾਤਙ੍ਗਾ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਰੂਣਿ ਵਾਜਿਨਃ । ਸਦਾ ਮੂਤ੍ਰਂ ਪੁਰੀषਂ ਚ ਉਤ੍ਸृਜਨ੍ਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਸਰੀਰ ਗਰਮ ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਲੋਕ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਉਂਘਦੇ ਹਨ; ਹਾਥੀ ਡਗਮਗਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਘੋੜੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਪਿਸਾਬ ਤੇ ਗੰਦ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਲੋਹਿਤਾਰ੍ਦ੍ਰਾ ਚ ਪृਥਿਵੀ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਧੂਮਿਤਾਃ । ਨ ਚ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਪਤਿ ਮਹਦ੍ਵੇਦਯਤੇ ਭਯਮ੍
ਧਰਤੀ ਲਾਲ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ।
ਹਸ੍ਤਿਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਯੋਧਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਤਤ੍ਰਸੁਃ । ਪਰਾਭੂਤਾ ਚ ਵਃ ਸੇਨਾ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯੋਦ੍ਭੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਹਾਥੀ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਯੋਧੇ ਵੀ ਡਰ ਗਏ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੀ ਫੌਜ ਹਾਰ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਵਿषਣ੍ਣਮੁਖਭੂਯਿष੍ਠਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੋਧਾ ਵਿਚੇਤਸਃ । ਦਿਸ਼ਂ ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਦਾੱਸ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮृਗਾਸ਼੍ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਸਵ੍ਯਮੇਵ ਪਤਨ੍ਤਿ ਨਃ। ਵਾਦਿਤ੍ਰੋਦ੍ਧृष੍ਟਘੋषਾਸ਼੍ਚ ਨ ਚ ਗਾਢਂ ਸ੍ਵਨਨ੍ਤਿ ਚ। ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੇषੁ ਨਿਲੀਯਨ੍ਤੇ ਵਾਯਸਾਸ੍ਤਨ੍ਨ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਸਿਰਫ ਸਾਡੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਉੱਡ ਰਹੇ ਹਨ; ਵਾਜੇ ਤੇ ਡੋਲ weak ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਚੰਗਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਮੇਘਸ੍ਯ ਨਿਨਦੋ ਗਮ੍ਭੀਰਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਯਤਃ। ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਨਾਯਮਨ੍ਯੋ ਧਨਞ੍ਜਯਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੈ—ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਧਨੰਜਯ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਸ੍ਵਨਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਵਹਤਾਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਮ੍ । ਵਾਨਰਸ੍ਯ ਰਥੇ ਦਿਵ੍ਯੋ ਨਿਸ੍ਵਨਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਮਹਾਨ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਵਾਨਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਸਭ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣੌ ਮੇ ਬਧਿਰੀਕृਤੌ । ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਂ ਚ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਨਾਯਮਨ੍ਯੋ ਧਨਞ੍ਜਯਾਤ੍
ਪਾਰਥ ਦੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਬਹਿਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਡਰ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਨੰਜਯਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਰਾਜਾਨਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍। ਗਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਤਿष੍ਠਾਮੋ ਵ੍ਯੂਢਾਨੀਕਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ । ਪ੍ਰਵਿਭਜ੍ਯ ਤ੍ਰਿਧਾ ਸੇਨਾਂ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤ੍ਯ ਧ੍ਵਜਾਨਪਿ
ਚਲੋ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀਏ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ; ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋਈਏ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਝੰਡੇ ਉਚੇ ਕਰੀਏ।
ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਤਾਪ੍ਯੇਮਾਂ ਚਮੂਮੇष ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਰ੍ਵਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਾਮਪਾਦਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਧਨੰਜਯਾ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ; ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਰੱਖੇਗਾ।
ਨ ਹ੍ਯੇष ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਜੇਤੁਂ ਦੇਵਾਸੁਰੈਰਪਿ । ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਗੁਲ੍ਮਾ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਯਤ੍ਤਾ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇऽਰ੍ਜੁਨ
ਬੀਭਤਸੁ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦੈਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ; ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਲਾਈਏ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈਏ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਸਮਰੇ ਭੀष੍ਮਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਰਥਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਕृਪਂ ਚ ਸੁਮਹਾਬਲਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਉਕ੍ਤੋऽਯਮਰ੍ਥ ਆਚਾਰ੍ਯ ਮਯਾ ਕਰ੍ਣੇਨ ਚਾਸਕृਤ੍। ਪੁਨਰੇਵ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਹਿ ਤृਪ੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਗੁਰੂ ਜੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੇ ਕਰਣ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ ਫਿਰ ਵੀ ਆਖਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਦਾ।