ਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਕੁਰਵੋ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸ੍ਫੋਟਮਸ਼ਨੇਰਿਵ। ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮਿਵ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਦੀਨਮਾਨਸਾਃ
ਓ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ — ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਜਾਂ ਗਰੁੜ ਦੀ ਪੂਕਾਰ ਹੋਵੇ — ਕੌਰਵਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਏ।
ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਭੀਮਂ ਵਿਸ੍ਫੋਟਮਸ਼ਨੇਰ੍ਭੁਵਿ । ਤਥਾऽਰ੍ਜੁਨੋ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਬਲੀ
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਬਿਜਲੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਾਉਣ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਿਆ।
ਮਹਾਸ਼ਨਿਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਸਦृਸ਼ੋ ਜ੍ਯਾਸ੍ਵਨੋ ਮਹਾਨ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਵੀਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਤਰ੍ਜ੍ਯ ਨਿਗ੍ਰਹਸ੍ਥੋ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਉਠੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਏਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬਹੂਨੋਤਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਕਥਂ ਜੇष੍ਯਸਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਰਗਾਨ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਈ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਖੜੇ ਹਨ। ਜੰਗ ਵਿਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤੇਂਗਾ?
ਅਸਹਾਯੋ।ਸਿ ਕੋਨ੍ਤੇਯ ਸਸਹਾਯਾਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵਾਃ । ਅਤ ਏਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਭੀਤਸ੍ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਤੇऽਗ੍ਰਤਃ
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਸਾਥੀ ਦੇ ਹੈਂ, ਤੇ ਕੌਰਵਿਆਂ ਦੇ ਪਾਸ ਕਈ ਸਾਥੀ ਹਨ। ਇਸੀ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਰ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਉਵਾਚ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਾ ਭੈषੀਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸ੍ਵਨਵਤ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਡਰ ਨਾ ਕਰ।"
ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮੇ ਵੀਰ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸੁਮਹਾਬਲੈਃ । ਸਹਾਯੋ ਘੋषਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਕਸ੍ਤਦਾਸੀਤ੍ਸਖਾ ਮਮ
ਵੀਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਘੋਸ਼ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਕੌਣ ਸਾਥੀ ਸੀ? ਕੌਣ ਮੇਰਾ ਮਿਤਰ ਸੀ?
ਤਥਾ ਪ੍ਰਤਿਭਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਦਾਨਵਸਂਕੁਲੇ। ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਕਸ੍ਤਦਾਸੀਤ੍ਸਖਾ ਮਮ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖਾਂਡਵ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਦ ਮੈਂ ਲੜਿਆ, ਮੇਰਾ ਕੌਣ ਸਾਥੀ ਸੀ?
ਨਿਵਾਤਕਵਚੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪੌਲੋਮੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲੈਃ । ਯੁਧ੍ਯਤੋ ਦੇਵਰਾਜਾਰ੍ਥੇ ਕਃ ਸਹਾਯਸ੍ਤਦਾऽਭਵਤ੍
ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਅਤੇ ਪੌਲੋਮਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਮੈਂ ਦੇਵਰਾਜ ਲਈ ਲੜਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰਾ ਕੌਣ ਸਾਥੀ ਸੀ?
ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾ ਰਾਜਭਿਃ ਸਹ ਸਂਯੁਗੇ। ਯੁਧ੍ਯਤੋ ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਾਤ ਕਃ ਸਹਾਯਸ੍ਤਦਾऽਭਵਤ੍
ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ 'ਤੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰਾ ਕੌਣ ਸਾਥੀ ਸੀ, ਪਿਆਰੇ?
ਉਪਜੀਵ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਂ ਯਮਮ੍। ਵਰੁਣਂ ਪਾਵਕਂ ਚੈਵ ਕृਪਂ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਮਾਧਵਮ੍ । ਪਿਨਾਕਪਾਣਿਨਂ ਚੈਵ ਕਥਮੇਤਾਨ੍ਨ ਯੋਧਯੇ
ਮੈਂ ਦ੍ਰੋਣ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਕੁਬੇਰ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਅਗਨਿ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਮਾਧਵ, ਅਤੇ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਵਿਦਿਆ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ — ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰਾਂ?
ਰਥਂ ਵਾਹਯ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵ੍ਯੇਤੁ ਤੇ ਮਾਨਸੋ ਜ੍ਵਰਃ
ਮੇਰਾ ਰਥ ਜਲਦੀ ਚਲਾਓ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਸਾਂਰਥਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਆਯੁਧਂ ਸਰ੍ਵਮਾਦਾਯ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣਾਇਆ, ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧ੍ਵਜਂ ਚ ਸਿਂਹਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਮਾਯੁਧਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਣਿਧਾਯ ਸ਼ਮੀਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਯਾਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਤ्सਯ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦਾ ਸਿੰਘ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਵਿਚ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਕਾਞ੍ਚਨਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਧ੍ਵਜਂ ਵਾਨਰਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਾਯਾਮਯਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਹਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਪਾਵਕਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੂੰਛ ਵਾਲਾ, ਵਾਨਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਬਣਾਇਆ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਜਾਦੂਈ ਝੰਡਾ, ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ ਚ ਤਚ੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਧ੍ਵਜੇ ਭੂਤਾਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍। ਰਥੇ ਵਾਨਰਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਧਨੁਃ
ਅਗਨਿ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਝੰਡੇ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਥ 'ਤੇ ਵਾਨਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾਇਆ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ।
ਸਪਤਾਕਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਂ ਸੋਪਾਸਙ੍ਗਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਖਾਤ੍ਪਪਾਤ ਰਥੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਮਨੋਰਮਮ੍
ਉਹ ਅਦਭੁਤ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ, ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਝੰਡਾ, ਆਪਣੀ ਲਾਟੀ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਥ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਾਈ ਤੇ ਸੋਹਣਾ।
ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ। ਬਦ੍ਧਾਸਿਃ ਸਤਲਤ੍ਰਾਣਃ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦੁਦੀਚੀਂ ਸ ਕਪਿਪ੍ਰਵਰਕੇਤਨਃ
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਬੀਭਤਸੁ ਹੈ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ ਬੰਨ੍ਹੀ, ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੈਨ੍ਯਾਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਸ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਵਨਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ । ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਰੂਪਂ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਪ੍ਰਾਧ੍ਮਾਪਯਦਰਿਂਦਮਃ
ਧਨੰਜਯ ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਉਹਨੇ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਸ਼ੰਖ 'ਦੇਵਦੱਤ' ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬੀਭਤਸੁ, ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ, ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਨੂੰ ਵਜਾਇਆ।
[ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਕੁਨ੍ਦਧਵਲਂ ਮੁਖੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਾਸਵਿਃ । ਉਚ੍ਛ੍ਵਸਦ੍ਗਣ੍ਡਯੁਗਲਂ ਸਿਰਾਲ੍ਯਾਚਿਤਫਾਲਕਮ੍
ਵਾਸਵੀ ਨੇ ਚੰਦ ਅਤੇ ਚੰਬੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੱਟਾ ਸ਼ੰਖ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਗੱਲਾਂ ਫੂਲ ਗਈਆਂ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਨਸਾਂ ਉਭਰ ਆਈਆਂ।
ਆਰਕ੍ਤਨਿਮ੍ਨਨਯਨਂ ਹ੍ਰਸ੍ਵਸ੍ਥੂਲਸ਼ਿਰੋਧਰਮ੍। ਅਤਿਸ਼੍ਲਿष੍ਟੋਦਰੋਰਸ੍ਕਂ ਤਿਰ੍ਯਗਾਨਨਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਗਹਿਰੀਆਂ ਸਨ, ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਛੋਟੀ ਤੇ ਮੋਟੀ, ਪੇਟ ਤੇ ਛਾਤੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਚੌੜਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ।
ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸਾਮਗ੍ਰ੍ਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਨਿਵ । ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਧ੍ਮਾਪਯਦਰਿਂਦਮਃ ]
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਦਸ ਵਾਯੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।
ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦੋਸ੍ਯ ਸੋਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਕਾਲਮੇਘਵਤ੍
ਉਸਦੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੜ੍ਹੀ ਤੇ ਗੱਜਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗਰਜ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਧਨੁਪੋ ਨਿਸ੍ਵਨੇਨ ਚ। ਵਾਨਰਸ੍ਯ ਨਿਨਾਦੇਨ ਰਥਨੇਮਿਸ੍ਵਨੇਨ ਚ। ਜਙ੍ਗਮਸ੍ਯ ਭਯਂ ਘੋਰਮਕਰੋਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ
ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ, ਧਨੁ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਵਾਨਰ ਦੀ ਚੀਕ, ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ, ਪਾਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮੁਖੇਨਾਸ਼੍ਵਾਃ ਪਤਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਉਤ੍ਤਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਥੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਪਾਰਥ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਤਾਂ ਘੋੜੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਉਤਤਰ ਡਰ ਕੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਅਥਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪਰਂਤਪਃ । ਅਭ੍ਰਾਜਤ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਭਾਨੁਰ੍ਮੇਰਾਵਿਵੋਤ੍ਤਰੇ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਗਾਮਾਂ ਫੜੀ, ਤੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਮੇਰੂ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਸ਼ਙ੍ਖਘੋषੇਣ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਜ੍ਯਾਘਾਤੇਨ ਚ ਮੂਰ੍ਛਿਤਮ੍ । ਉਤ੍ਤਰਂ ਸਂਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਦਰ੍ਜੁਨਃ
ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਤੇ ਧਨੁ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਧੁਨ ਤੋਂ ਸੁੰਨ ਹੋਇਆ ਉਤਤਰ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾ ਭੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋਸਿ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਕਥਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਧ੍ਯੇ ਵਿषੀਦਸਿ
''ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ, ਰਾਜਪੁਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ। ਆਦਮੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹਿੰਮਤ ਹਾਰ ਗਿਆ?''
ਸ਼੍ਰੁਤਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਭੇਰੀਸ਼ਬ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਚ ਨਿਨਦਾ ਵ੍ਯੂਢਾਨੀਕੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
''ਤੂੰ ਸਦਾ ਹੀ ਸ਼ੰਖਾਂ ਤੇ ਭੇਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣੀ ਹਨ।''
ਸ ਤ੍ਵਂ ਕਥਮਿਵਾਨੇਨ ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਭੀषਿਤਃ । ਵਿਪਣ੍ਣਰੂਪੋ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਪੁਰੁषਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੋ ਯਥਾ
''ਫਿਰ ਤੂੰ ਇਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਡਰ ਗਿਆ, ਆਮ ਆਦਮੀ ਵਾਂਗ ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈਂ?''