ਤ੍ਵਾਮੇਵਾਯਂ ਰਥੋ ਵੋਢੁਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇऽਰ੍ਹਤਿ ਧਨ੍ਵਿਨਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਚੇ.. ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯੋਦ੍ਧੁਮਰ੍ਹੋ ਮਤੋ ਮਮ। ਸ਼ਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰਾਯਾਤੋ ਦੇਵਰਾਜ ਇਵਾਸੁਰੈਃ
ਇਹ ਰਥ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਰਥਾਦਵਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨਰਿਮਰ੍ਦਨਃ। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵਾਨ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਮਾਦਾਯ ਰੁਰੁਚੇ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਫਿਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਬਲਵਾਨ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਗਾਂਡੀਵ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਙ੍ਖਚੂਡਾਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ । ਤੌ ਚ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸਨ੍ਨਾਦੌ ਪ੍ਰਤਿਬਦ੍ਧ੍ਯ ਤਲਾਵੁਭੌ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ ਵਾਲੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਚੂੜੀਆਂ ਡੰਬ ਵੱਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲੀਆਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਦਤ੍ਤੇ ਚ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯਾਮੁਚ੍ਯ ਕੁਣ੍ਡਲੇ । ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਮृਦੂਨ੍ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਞ੍ਸ਼੍ਵੇਤੇਨੋਦ੍ਗ੍ਰਥ੍ਯ ਵਾਸਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਉਤਾਰੀਆਂ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਰਮ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਲਾਇਮ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਸੌ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ। ਅਭਿਦਧ੍ਯੌ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਰਥੋਤ੍ਤਮੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲੀਨਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਇਮਾਨਿ ਸ੍ਮੋ ਮਹੋਦਾਰ ਕਿਙ੍ਕਰਾਣੀਨ੍ਦ੍ਰਨਨ੍ਦਨ
ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਾਰਥ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੇਰੇ ਸੇਵਕ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।'
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਮਾਲਭ੍ਯ ਚ ਪਾਣਿਨਾ। ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਮਾਨਸਾਨੀਹ ਭਵਤੇਤ੍ਯਭ੍ਯਭਾषਤ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਹੋ।'
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਹ੍ਲष੍ਟਵਦਨੋऽਭਵਤ੍ । ਅਧਿਜ੍ਯਂ ਤਰਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਧਨੁਃ
ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਤੰਨਿਆ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਧਨੁषੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ । ਯਥਾ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਸ਼ੈਲਾਨਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਜਘ੍ਰੁषਃ
ਜਦ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਥਰਥਰਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਨਿਰ੍ਘਾਤਾऽਭਵਦ੍ਭੂਮਿਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਵਾਯੁਰ੍ਵਵੌ ਭृਸ਼ਮ੍। ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਦ੍ਵਿਜਂ ਖਮਭਵਤ੍ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਧਰਤੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਈ; ਹਵਾ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜੀ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਹਿਲ ਗਏ।
ਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਕੁਰਵੋ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸ੍ਫੋਟਮਸ਼ਨੇਰਿਵ। ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮਿਵ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਦੀਨਮਾਨਸਾਃ
ਓ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ — ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਜਾਂ ਗਰੁੜ ਦੀ ਪੂਕਾਰ ਹੋਵੇ — ਕੌਰਵਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਏ।
ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਭੀਮਂ ਵਿਸ੍ਫੋਟਮਸ਼ਨੇਰ੍ਭੁਵਿ । ਤਥਾऽਰ੍ਜੁਨੋ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਬਲੀ
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਬਿਜਲੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਾਉਣ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਿਆ।
ਮਹਾਸ਼ਨਿਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਸਦृਸ਼ੋ ਜ੍ਯਾਸ੍ਵਨੋ ਮਹਾਨ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਵੀਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਤਰ੍ਜ੍ਯ ਨਿਗ੍ਰਹਸ੍ਥੋ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਉਠੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਏਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬਹੂਨੋਤਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਕਥਂ ਜੇष੍ਯਸਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਰਗਾਨ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਈ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਖੜੇ ਹਨ। ਜੰਗ ਵਿਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤੇਂਗਾ?
ਅਸਹਾਯੋ।ਸਿ ਕੋਨ੍ਤੇਯ ਸਸਹਾਯਾਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵਾਃ । ਅਤ ਏਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਭੀਤਸ੍ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਤੇऽਗ੍ਰਤਃ
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਸਾਥੀ ਦੇ ਹੈਂ, ਤੇ ਕੌਰਵਿਆਂ ਦੇ ਪਾਸ ਕਈ ਸਾਥੀ ਹਨ। ਇਸੀ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਰ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਉਵਾਚ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਾ ਭੈषੀਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸ੍ਵਨਵਤ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਡਰ ਨਾ ਕਰ।"
ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮੇ ਵੀਰ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸੁਮਹਾਬਲੈਃ । ਸਹਾਯੋ ਘੋषਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਕਸ੍ਤਦਾਸੀਤ੍ਸਖਾ ਮਮ
ਵੀਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਘੋਸ਼ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਕੌਣ ਸਾਥੀ ਸੀ? ਕੌਣ ਮੇਰਾ ਮਿਤਰ ਸੀ?
ਤਥਾ ਪ੍ਰਤਿਭਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਦਾਨਵਸਂਕੁਲੇ। ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਕਸ੍ਤਦਾਸੀਤ੍ਸਖਾ ਮਮ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖਾਂਡਵ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਦ ਮੈਂ ਲੜਿਆ, ਮੇਰਾ ਕੌਣ ਸਾਥੀ ਸੀ?
ਨਿਵਾਤਕਵਚੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪੌਲੋਮੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲੈਃ । ਯੁਧ੍ਯਤੋ ਦੇਵਰਾਜਾਰ੍ਥੇ ਕਃ ਸਹਾਯਸ੍ਤਦਾऽਭਵਤ੍
ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਅਤੇ ਪੌਲੋਮਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਮੈਂ ਦੇਵਰਾਜ ਲਈ ਲੜਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰਾ ਕੌਣ ਸਾਥੀ ਸੀ?
ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾ ਰਾਜਭਿਃ ਸਹ ਸਂਯੁਗੇ। ਯੁਧ੍ਯਤੋ ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਾਤ ਕਃ ਸਹਾਯਸ੍ਤਦਾऽਭਵਤ੍
ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ 'ਤੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰਾ ਕੌਣ ਸਾਥੀ ਸੀ, ਪਿਆਰੇ?
ਉਪਜੀਵ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਂ ਯਮਮ੍। ਵਰੁਣਂ ਪਾਵਕਂ ਚੈਵ ਕृਪਂ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਮਾਧਵਮ੍ । ਪਿਨਾਕਪਾਣਿਨਂ ਚੈਵ ਕਥਮੇਤਾਨ੍ਨ ਯੋਧਯੇ
ਮੈਂ ਦ੍ਰੋਣ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਕੁਬੇਰ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਅਗਨਿ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਮਾਧਵ, ਅਤੇ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਵਿਦਿਆ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ — ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰਾਂ?
ਰਥਂ ਵਾਹਯ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵ੍ਯੇਤੁ ਤੇ ਮਾਨਸੋ ਜ੍ਵਰਃ
ਮੇਰਾ ਰਥ ਜਲਦੀ ਚਲਾਓ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਸਾਂਰਥਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਆਯੁਧਂ ਸਰ੍ਵਮਾਦਾਯ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣਾਇਆ, ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧ੍ਵਜਂ ਚ ਸਿਂਹਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਮਾਯੁਧਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਣਿਧਾਯ ਸ਼ਮੀਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਯਾਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਤ्सਯ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦਾ ਸਿੰਘ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਵਿਚ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਕਾਞ੍ਚਨਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਧ੍ਵਜਂ ਵਾਨਰਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਾਯਾਮਯਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਹਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਪਾਵਕਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੂੰਛ ਵਾਲਾ, ਵਾਨਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਬਣਾਇਆ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਜਾਦੂਈ ਝੰਡਾ, ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ ਚ ਤਚ੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਧ੍ਵਜੇ ਭੂਤਾਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍। ਰਥੇ ਵਾਨਰਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਧਨੁਃ
ਅਗਨਿ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਝੰਡੇ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਥ 'ਤੇ ਵਾਨਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾਇਆ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ।
ਸਪਤਾਕਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਂ ਸੋਪਾਸਙ੍ਗਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਖਾਤ੍ਪਪਾਤ ਰਥੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਮਨੋਰਮਮ੍
ਉਹ ਅਦਭੁਤ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ, ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਝੰਡਾ, ਆਪਣੀ ਲਾਟੀ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਥ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਾਈ ਤੇ ਸੋਹਣਾ।
ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ। ਬਦ੍ਧਾਸਿਃ ਸਤਲਤ੍ਰਾਣਃ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦੁਦੀਚੀਂ ਸ ਕਪਿਪ੍ਰਵਰਕੇਤਨਃ
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਬੀਭਤਸੁ ਹੈ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ ਬੰਨ੍ਹੀ, ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੈਨ੍ਯਾਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਸ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਵਨਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ । ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਰੂਪਂ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਪ੍ਰਾਧ੍ਮਾਪਯਦਰਿਂਦਮਃ
ਧਨੰਜਯ ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਉਹਨੇ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਸ਼ੰਖ 'ਦੇਵਦੱਤ' ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬੀਭਤਸੁ, ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ, ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਨੂੰ ਵਜਾਇਆ।
[ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਕੁਨ੍ਦਧਵਲਂ ਮੁਖੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਾਸਵਿਃ । ਉਚ੍ਛ੍ਵਸਦ੍ਗਣ੍ਡਯੁਗਲਂ ਸਿਰਾਲ੍ਯਾਚਿਤਫਾਲਕਮ੍
ਵਾਸਵੀ ਨੇ ਚੰਦ ਅਤੇ ਚੰਬੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੱਟਾ ਸ਼ੰਖ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਗੱਲਾਂ ਫੂਲ ਗਈਆਂ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਨਸਾਂ ਉਭਰ ਆਈਆਂ।