ਤਦਿਦਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵ੍ਰਤਂ ਚੀਰ੍ਣਂ ਮਯਾऽਨਘ । ਸਮਾਪ੍ਤਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਪਰਮੋऽਨੁਗ੍ਰਹੋ ਮੇऽਦ੍ਯ ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਰ੍ਕੋ ਨ ਮੇ ਵृਥਾ। ਨ ਹੀਦृਸ਼ਾਃ ਕ੍ਲੀਬਰੂਪਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੁ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਚੋਟੀ ਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਸਹਾਯਵਾਨਸ੍ਮਿ ਰਣੇ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯੇਯਮਮਰੈਰਪਿ । ਸਾਧ੍ਵਸਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਨष੍ਟਂ ਮੇ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜੰਗ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਡਰ ਮੇਰਾ ਮਿਟ ਗਿਆ ਹੈ—ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਅਹਂ ਤੇ ਸਂਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਹਯਾਞ੍ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਰ੍ਬਹਣ। ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿ ਸਾਰਥ੍ਯੇ ਨਿष੍ਠਿਤਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ ਤੇ ਪੱਕਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ!
ਦਾਰੁਕੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਤਲਿਃ। ਤਥਾ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਾਰਥ੍ਯੇ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਨਰਪੁਙ੍ਗਵ
ਜਿਵੇਂ ਦਾਰੁਕ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਤਲੀ ਇੰਦਰ ਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ!
ਅਸ਼੍ਵਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਵੈਵਾਹਵਦੁਰ੍ਜਯਾਃ। ਯੋਗ੍ਯਾ ਰਥਵਰੇ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਵਨ੍ਤੋ ਜਿਤਸ਼੍ਰਮਾਃ
ਇਹ ਘੋੜੇ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਹਨ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉਣੇ ਔਖੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਧੀਆ ਰਥ ਲਈ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਚੁਸਤ ਤੇ ਥੱਕਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਯਾਤੇਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੂਮੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਪਦਂਪਦਮ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਯੋ ਧੁਰਂ ਵੋਢਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋਣ ਸਮੋ ਹਯਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਜੋੜੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਂ ਦਾ ਘੋੜਾ ਹਵਾ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਹੈ।
ਯੋऽਯਂ ਹਯੋ ਧੁਰ੍ਯਵਰੋ ਵਾਮਾਂ ਵਹਤਿ ਸ਼ੋਭਨਃ। ਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਮੇਘਪੁष੍ਪਸ੍ਯ ਜਵੇਨ ਸਦृਸ਼ਂ ਹਯਮ੍
ਇਹ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਜੋੜੀ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੈ ਤੇ ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਯੋऽਯਂ ਵਹਤਿ ਵੈ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਞ੍ਚਿਤੋਦ੍ਯਤਃ । ਵਲਾਹਕਾਦਭਿਮਤਸ੍ਤੇਜਸਾ ਵੀਰ੍ਯਵਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਜੋ ਸੱਜਾ ਪਿੱਛਲਾ ਪਾਸਾ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ ਤੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਵਲਾਹਕਾ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੋऽਯਂ ਕਾਞ੍ਚਨਸਨ੍ਨਾਹੋ ਵਾਮਂ ਵਹਤਿ ਸ਼ੋਭਨਃ । ਧੁਰ੍ਯਂ ਸ਼ੈਬ੍ਯਸ੍ਯ ਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਜਵੇਨ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਇਹ ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੁੜਾਈ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੈਬਿਆ ਦੇ ਜੋੜੀ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਾਮੇਵਾਯਂ ਰਥੋ ਵੋਢੁਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇऽਰ੍ਹਤਿ ਧਨ੍ਵਿਨਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਚੇ.. ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯੋਦ੍ਧੁਮਰ੍ਹੋ ਮਤੋ ਮਮ। ਸ਼ਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰਾਯਾਤੋ ਦੇਵਰਾਜ ਇਵਾਸੁਰੈਃ
ਇਹ ਰਥ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਰਥਾਦਵਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨਰਿਮਰ੍ਦਨਃ। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵਾਨ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਮਾਦਾਯ ਰੁਰੁਚੇ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਫਿਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਬਲਵਾਨ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਗਾਂਡੀਵ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਙ੍ਖਚੂਡਾਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ । ਤੌ ਚ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸਨ੍ਨਾਦੌ ਪ੍ਰਤਿਬਦ੍ਧ੍ਯ ਤਲਾਵੁਭੌ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ ਵਾਲੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਚੂੜੀਆਂ ਡੰਬ ਵੱਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲੀਆਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਦਤ੍ਤੇ ਚ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯਾਮੁਚ੍ਯ ਕੁਣ੍ਡਲੇ । ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਮृਦੂਨ੍ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਞ੍ਸ਼੍ਵੇਤੇਨੋਦ੍ਗ੍ਰਥ੍ਯ ਵਾਸਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਉਤਾਰੀਆਂ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਰਮ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਲਾਇਮ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਸੌ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ। ਅਭਿਦਧ੍ਯੌ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਰਥੋਤ੍ਤਮੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲੀਨਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਇਮਾਨਿ ਸ੍ਮੋ ਮਹੋਦਾਰ ਕਿਙ੍ਕਰਾਣੀਨ੍ਦ੍ਰਨਨ੍ਦਨ
ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਾਰਥ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੇਰੇ ਸੇਵਕ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।'
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਮਾਲਭ੍ਯ ਚ ਪਾਣਿਨਾ। ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਮਾਨਸਾਨੀਹ ਭਵਤੇਤ੍ਯਭ੍ਯਭਾषਤ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਹੋ।'
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਹ੍ਲष੍ਟਵਦਨੋऽਭਵਤ੍ । ਅਧਿਜ੍ਯਂ ਤਰਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਧਨੁਃ
ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਤੰਨਿਆ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਧਨੁषੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ । ਯਥਾ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਸ਼ੈਲਾਨਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਜਘ੍ਰੁषਃ
ਜਦ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਥਰਥਰਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਨਿਰ੍ਘਾਤਾऽਭਵਦ੍ਭੂਮਿਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਵਾਯੁਰ੍ਵਵੌ ਭृਸ਼ਮ੍। ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਦ੍ਵਿਜਂ ਖਮਭਵਤ੍ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਧਰਤੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਈ; ਹਵਾ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜੀ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਹਿਲ ਗਏ।
ਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਕੁਰਵੋ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸ੍ਫੋਟਮਸ਼ਨੇਰਿਵ। ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮਿਵ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਦੀਨਮਾਨਸਾਃ
ਓ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ — ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਜਾਂ ਗਰੁੜ ਦੀ ਪੂਕਾਰ ਹੋਵੇ — ਕੌਰਵਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਏ।
ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਭੀਮਂ ਵਿਸ੍ਫੋਟਮਸ਼ਨੇਰ੍ਭੁਵਿ । ਤਥਾऽਰ੍ਜੁਨੋ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਬਲੀ
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਬਿਜਲੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਾਉਣ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਿਆ।
ਮਹਾਸ਼ਨਿਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਸਦृਸ਼ੋ ਜ੍ਯਾਸ੍ਵਨੋ ਮਹਾਨ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਵੀਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਤਰ੍ਜ੍ਯ ਨਿਗ੍ਰਹਸ੍ਥੋ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਉਠੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਏਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬਹੂਨੋਤਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਕਥਂ ਜੇष੍ਯਸਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਰਗਾਨ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਈ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਖੜੇ ਹਨ। ਜੰਗ ਵਿਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤੇਂਗਾ?
ਅਸਹਾਯੋ।ਸਿ ਕੋਨ੍ਤੇਯ ਸਸਹਾਯਾਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵਾਃ । ਅਤ ਏਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਭੀਤਸ੍ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਤੇऽਗ੍ਰਤਃ
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਸਾਥੀ ਦੇ ਹੈਂ, ਤੇ ਕੌਰਵਿਆਂ ਦੇ ਪਾਸ ਕਈ ਸਾਥੀ ਹਨ। ਇਸੀ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਰ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਉਵਾਚ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਾ ਭੈषੀਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸ੍ਵਨਵਤ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਡਰ ਨਾ ਕਰ।"
ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮੇ ਵੀਰ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸੁਮਹਾਬਲੈਃ । ਸਹਾਯੋ ਘੋषਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਕਸ੍ਤਦਾਸੀਤ੍ਸਖਾ ਮਮ
ਵੀਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਘੋਸ਼ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਕੌਣ ਸਾਥੀ ਸੀ? ਕੌਣ ਮੇਰਾ ਮਿਤਰ ਸੀ?
ਤਥਾ ਪ੍ਰਤਿਭਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਦਾਨਵਸਂਕੁਲੇ। ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਕਸ੍ਤਦਾਸੀਤ੍ਸਖਾ ਮਮ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖਾਂਡਵ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਦ ਮੈਂ ਲੜਿਆ, ਮੇਰਾ ਕੌਣ ਸਾਥੀ ਸੀ?
ਨਿਵਾਤਕਵਚੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪੌਲੋਮੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲੈਃ । ਯੁਧ੍ਯਤੋ ਦੇਵਰਾਜਾਰ੍ਥੇ ਕਃ ਸਹਾਯਸ੍ਤਦਾऽਭਵਤ੍
ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਅਤੇ ਪੌਲੋਮਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਮੈਂ ਦੇਵਰਾਜ ਲਈ ਲੜਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰਾ ਕੌਣ ਸਾਥੀ ਸੀ?
ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾ ਰਾਜਭਿਃ ਸਹ ਸਂਯੁਗੇ। ਯੁਧ੍ਯਤੋ ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਾਤ ਕਃ ਸਹਾਯਸ੍ਤਦਾऽਭਵਤ੍
ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ 'ਤੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰਾ ਕੌਣ ਸਾਥੀ ਸੀ, ਪਿਆਰੇ?