ਇਦਂ ਤੁ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨੇਵ ਪਰਿਮੁਹ੍ਯਾਮਿ ਕੇਵਲਮ੍। ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਨਾਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕਿਂਚਨ
ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨਿਸਚੈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ।
ਏਵਂ ਵਰਾਙ੍ਗਰੂਪਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਸੂਚਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਕ੍ਲੀਬਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਾਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਫਿਰ ਕਿਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਈ ਹੈ?
ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਕ੍ਲੀਬਰੂਪੇਣ ਚਰਨ੍ਤਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਮ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਪ੍ਰਤਿਮਂ ਦੇਵਂ ਵਾऽਪਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ੂਲਪਾਣੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਨਿਯੋਗਾਞ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਸਂਵਤ੍ਸਰਮਿਦਂ ਵ੍ਰਤਮ੍। ਚਰਾਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਵੈ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਸ੍ਮਿ ਕ੍ਲੀਬੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਰਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਤਃ । ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਸ਼ਾਪਸਂਭੂਤਂ ਕ੍ਲੈਬ੍ਯਂ ਸਮੁਪਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆ ਹੋਇਆ; ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਆਈ ਹੈ।
ਪੁਰਾऽਹਮਾਜ੍ਞਯਾ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਸੁਰਾਲਯਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨੁਰ੍ਵਸ਼ੀ ਦृष੍ਟਾ ਸੁਧਰ੍ਮਾਯਾਂ ਮਯਾ ਤਦਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਥੇ ਸੁਧਰਮਾ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਪਰਮਂ ਰੂਪਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀਂ ਵਜ੍ਰਿਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਤਾਮਨਿਮਿषਂ ਕੂਟਸ੍ਥਾਮਨ੍ਵਯਸ੍ਯ ਮੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਵਧੀਆ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਨਿਗਾਹਾਂ ਲਗਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਵੇਖਿਆ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਮਾਗਤਾ ਮਹ੍ਯਂ ਸ਼ਯਨਂ ਰਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਯਾ। ਅਹਂ ਤਾਮਭਿਵਾਦ੍ਯੈਵ ਮਾਤृਸਤ੍ਕਾਰਮਾਚਰਮ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਮੇਰੇ ਸੰਗ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।
ਸਾ ਚ ਮਾਮਸ਼ਪਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤ੍ਵਂ ਭਵੇਤਿ ਵੈ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਾਮਾਹ ਮਾ ਭੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਥ षਣ੍ਡਤਾ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਤੂੰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਬਣ ਜਾਵੇਂ'; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਾਰਥ, ਇਸ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਤੋਂ ਡਰ ਨਾ।'
ਉਪਕਾਰੋ ਭਵੇਤ੍ਤੁਭ੍ਯਮਜ੍ਞਾਤਵਸਤੌ ਪੁਰਾ। ਇਤੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਾਮਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਤਤਃ ਪ੍ਰੇषਿਤਵਾਨ੍ਵृषਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਅਣਪਛਾਤੇ ਵਾਸ ਦੌਰਾਨ ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੋਵੇਗਾ,' ਤੇ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਿਦਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵ੍ਰਤਂ ਚੀਰ੍ਣਂ ਮਯਾऽਨਘ । ਸਮਾਪ੍ਤਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਪਰਮੋऽਨੁਗ੍ਰਹੋ ਮੇऽਦ੍ਯ ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਰ੍ਕੋ ਨ ਮੇ ਵृਥਾ। ਨ ਹੀਦृਸ਼ਾਃ ਕ੍ਲੀਬਰੂਪਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੁ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਚੋਟੀ ਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਸਹਾਯਵਾਨਸ੍ਮਿ ਰਣੇ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯੇਯਮਮਰੈਰਪਿ । ਸਾਧ੍ਵਸਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਨष੍ਟਂ ਮੇ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜੰਗ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਡਰ ਮੇਰਾ ਮਿਟ ਗਿਆ ਹੈ—ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਅਹਂ ਤੇ ਸਂਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਹਯਾਞ੍ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਰ੍ਬਹਣ। ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿ ਸਾਰਥ੍ਯੇ ਨਿष੍ਠਿਤਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ ਤੇ ਪੱਕਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ!
ਦਾਰੁਕੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਤਲਿਃ। ਤਥਾ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਾਰਥ੍ਯੇ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਨਰਪੁਙ੍ਗਵ
ਜਿਵੇਂ ਦਾਰੁਕ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਤਲੀ ਇੰਦਰ ਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ!
ਅਸ਼੍ਵਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਵੈਵਾਹਵਦੁਰ੍ਜਯਾਃ। ਯੋਗ੍ਯਾ ਰਥਵਰੇ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਵਨ੍ਤੋ ਜਿਤਸ਼੍ਰਮਾਃ
ਇਹ ਘੋੜੇ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਹਨ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉਣੇ ਔਖੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਧੀਆ ਰਥ ਲਈ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਚੁਸਤ ਤੇ ਥੱਕਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਯਾਤੇਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੂਮੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਪਦਂਪਦਮ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਯੋ ਧੁਰਂ ਵੋਢਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋਣ ਸਮੋ ਹਯਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਜੋੜੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਂ ਦਾ ਘੋੜਾ ਹਵਾ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਹੈ।
ਯੋऽਯਂ ਹਯੋ ਧੁਰ੍ਯਵਰੋ ਵਾਮਾਂ ਵਹਤਿ ਸ਼ੋਭਨਃ। ਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਮੇਘਪੁष੍ਪਸ੍ਯ ਜਵੇਨ ਸਦृਸ਼ਂ ਹਯਮ੍
ਇਹ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਜੋੜੀ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੈ ਤੇ ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਯੋऽਯਂ ਵਹਤਿ ਵੈ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਞ੍ਚਿਤੋਦ੍ਯਤਃ । ਵਲਾਹਕਾਦਭਿਮਤਸ੍ਤੇਜਸਾ ਵੀਰ੍ਯਵਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਜੋ ਸੱਜਾ ਪਿੱਛਲਾ ਪਾਸਾ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ ਤੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਵਲਾਹਕਾ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੋऽਯਂ ਕਾਞ੍ਚਨਸਨ੍ਨਾਹੋ ਵਾਮਂ ਵਹਤਿ ਸ਼ੋਭਨਃ । ਧੁਰ੍ਯਂ ਸ਼ੈਬ੍ਯਸ੍ਯ ਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਜਵੇਨ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਇਹ ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੁੜਾਈ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੈਬਿਆ ਦੇ ਜੋੜੀ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਾਮੇਵਾਯਂ ਰਥੋ ਵੋਢੁਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇऽਰ੍ਹਤਿ ਧਨ੍ਵਿਨਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਚੇ.. ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯੋਦ੍ਧੁਮਰ੍ਹੋ ਮਤੋ ਮਮ। ਸ਼ਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰਾਯਾਤੋ ਦੇਵਰਾਜ ਇਵਾਸੁਰੈਃ
ਇਹ ਰਥ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਰਥਾਦਵਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨਰਿਮਰ੍ਦਨਃ। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵਾਨ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਮਾਦਾਯ ਰੁਰੁਚੇ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਫਿਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਬਲਵਾਨ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਗਾਂਡੀਵ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਙ੍ਖਚੂਡਾਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ । ਤੌ ਚ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸਨ੍ਨਾਦੌ ਪ੍ਰਤਿਬਦ੍ਧ੍ਯ ਤਲਾਵੁਭੌ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ ਵਾਲੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਚੂੜੀਆਂ ਡੰਬ ਵੱਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲੀਆਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਦਤ੍ਤੇ ਚ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯਾਮੁਚ੍ਯ ਕੁਣ੍ਡਲੇ । ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਮृਦੂਨ੍ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਞ੍ਸ਼੍ਵੇਤੇਨੋਦ੍ਗ੍ਰਥ੍ਯ ਵਾਸਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਉਤਾਰੀਆਂ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਰਮ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਲਾਇਮ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਸੌ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ। ਅਭਿਦਧ੍ਯੌ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਰਥੋਤ੍ਤਮੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲੀਨਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਇਮਾਨਿ ਸ੍ਮੋ ਮਹੋਦਾਰ ਕਿਙ੍ਕਰਾਣੀਨ੍ਦ੍ਰਨਨ੍ਦਨ
ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਾਰਥ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੇਰੇ ਸੇਵਕ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।'
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਮਾਲਭ੍ਯ ਚ ਪਾਣਿਨਾ। ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਮਾਨਸਾਨੀਹ ਭਵਤੇਤ੍ਯਭ੍ਯਭਾषਤ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਹੋ।'
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਹ੍ਲष੍ਟਵਦਨੋऽਭਵਤ੍ । ਅਧਿਜ੍ਯਂ ਤਰਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਧਨੁਃ
ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਤੰਨਿਆ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਧਨੁषੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ । ਯਥਾ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਸ਼ੈਲਾਨਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਜਘ੍ਰੁषਃ
ਜਦ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਥਰਥਰਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਨਿਰ੍ਘਾਤਾऽਭਵਦ੍ਭੂਮਿਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਵਾਯੁਰ੍ਵਵੌ ਭृਸ਼ਮ੍। ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਦ੍ਵਿਜਂ ਖਮਭਵਤ੍ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਧਰਤੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਈ; ਹਵਾ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜੀ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਹਿਲ ਗਏ।