ਆਸ੍ਥਾਯ ਵਿਪੁਲਂ ਵੀਰ ਰਥਂ ਸਾਰਥਿਨਾ ਮਯਾ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਚ ਜਿਤ੍ਵਾऽऽਜੌ ਨਿਵਰ੍ਤਯ ਪਸ਼ੂਨ੍ਮਮ
'ਵੱਡਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹੋ, ਵੀਰ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤੋ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਸ਼ੂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵੋ।'
ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਯ ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਵ। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨੁਦਾਮਿ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਰਣੇ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦ
'ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰਾਜਪੁਤਰ, ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੰਗੀ ਕਲਾ ਦੇ ਮਾਹਰ।'
ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਭਵ ਮਹਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ ਸਹ । ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਵਿਮਰ੍ਦੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਭੈਰਵਂ ਰਵਮ੍
'ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਿੰਤ ਰਹੋ; ਮੈਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਕਰਦੇ ਵੇਖੋ।'
ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ਰਾਨ੍ਕਨਕਭੂषਣਾਨ੍। ਏਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੁਪਾਸਙ੍ਗਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਬਧ੍ਨੀਹਿ ਮੇ ਰਥੇ । ਏਕਂ ਚਾਹਰ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਂ ਜਾਤਰੂਪਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
'ਗਾਂਡੀਵ, ਦੇਵਦੱਤ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਲਗਾ ਦਿਓ; ਤੇ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤਲਵਾਰ ਵੀ ਲਿਆ ਦਿਓ।'
ਅਹਂ ਵੈ ਕੁਰੁਭਿਰ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪਸ਼ੂਨ੍ । ਤੋषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਰਂ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਕੁਰੁਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਪਸ਼ੂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸਂਕਲ੍ਪਾਗਾਧਪਰਿਧਂ ਬਾਹੁਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਮ੍। ਤ੍ਰਿਦਣ੍ਡਤੂਣਸਂਬਾਧਂ ਨੈਕਧ੍ਵਜਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਬਾਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੇ ਕਈ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਜ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੇਪਨਿਨਦਾਰਾਵਂ ਨੇਮੀਨਿਨਦਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ । ਸ਼ਰਜਾਲਵਿਤਾਨਾਢ੍ਯਮਾਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਿਤਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍ । ਨਗਰਂ ਤੇ ਮਯਾ ਗੁਪ੍ਤਂ ਰਥੋਪਸ੍ਥਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਧਨੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਪਹੀਏ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀ ਧਮਕ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਛਤਰੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਤੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮੇਰੀ ਰਖਿਆ ਹੇਠ ਰਥਾਂ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਧਿष੍ਠਿਤੋ ਮਯਾ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਰਥੋ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਿਨਾ । ਅਜਯ੍ਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਵੈਰਾਟੇ ਵ੍ਯੇਤੁ ਤੇ ਭਯਮ੍
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਫੌਜ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਵੈਰਾਟ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਬਹੁਨਾ ਕਿਂ ਪ੍ਰਲਾਪੇਨ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਪਰਮਂ ਵਚਃ। ਨਾਹਂ ਬਿਭੇਮਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਪਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ
ਲੰਬੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ: ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ।
ਯਮਵਾਯੁਕੁਬੇਰੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਰੋਣਭੀष੍ਮਸ਼ਤਾਦਪਿ । ਬਿਭੇਮਿ ਨਾਹਮੇਤੇਭ੍ਯੋ ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਥਿਰਂ ਯੁਧਿ । ਕੇਸ਼ਵੇਨਾਪਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਾ ਸਮਮ੍
ਮੈਂ ਯਮ, ਵਾਯੂ, ਕੁਬੇਰ ਜਾਂ ਸੌ ਡ੍ਰੋਣ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ; ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਇੰਦਰ ਨਾਲ।
ਇਦਂ ਤੁ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨੇਵ ਪਰਿਮੁਹ੍ਯਾਮਿ ਕੇਵਲਮ੍। ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਨਾਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕਿਂਚਨ
ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨਿਸਚੈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ।
ਏਵਂ ਵਰਾਙ੍ਗਰੂਪਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਸੂਚਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਕ੍ਲੀਬਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਾਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਫਿਰ ਕਿਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਈ ਹੈ?
ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਕ੍ਲੀਬਰੂਪੇਣ ਚਰਨ੍ਤਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਮ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਪ੍ਰਤਿਮਂ ਦੇਵਂ ਵਾऽਪਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ੂਲਪਾਣੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਨਿਯੋਗਾਞ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਸਂਵਤ੍ਸਰਮਿਦਂ ਵ੍ਰਤਮ੍। ਚਰਾਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਵੈ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਸ੍ਮਿ ਕ੍ਲੀਬੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਰਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਤਃ । ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਸ਼ਾਪਸਂਭੂਤਂ ਕ੍ਲੈਬ੍ਯਂ ਸਮੁਪਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆ ਹੋਇਆ; ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਆਈ ਹੈ।
ਪੁਰਾऽਹਮਾਜ੍ਞਯਾ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਸੁਰਾਲਯਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨੁਰ੍ਵਸ਼ੀ ਦृष੍ਟਾ ਸੁਧਰ੍ਮਾਯਾਂ ਮਯਾ ਤਦਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਥੇ ਸੁਧਰਮਾ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਪਰਮਂ ਰੂਪਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀਂ ਵਜ੍ਰਿਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਤਾਮਨਿਮਿषਂ ਕੂਟਸ੍ਥਾਮਨ੍ਵਯਸ੍ਯ ਮੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਵਧੀਆ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਨਿਗਾਹਾਂ ਲਗਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਵੇਖਿਆ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਮਾਗਤਾ ਮਹ੍ਯਂ ਸ਼ਯਨਂ ਰਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਯਾ। ਅਹਂ ਤਾਮਭਿਵਾਦ੍ਯੈਵ ਮਾਤृਸਤ੍ਕਾਰਮਾਚਰਮ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਮੇਰੇ ਸੰਗ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।
ਸਾ ਚ ਮਾਮਸ਼ਪਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤ੍ਵਂ ਭਵੇਤਿ ਵੈ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਾਮਾਹ ਮਾ ਭੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਥ षਣ੍ਡਤਾ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਤੂੰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਬਣ ਜਾਵੇਂ'; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਾਰਥ, ਇਸ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਤੋਂ ਡਰ ਨਾ।'
ਉਪਕਾਰੋ ਭਵੇਤ੍ਤੁਭ੍ਯਮਜ੍ਞਾਤਵਸਤੌ ਪੁਰਾ। ਇਤੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਾਮਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਤਤਃ ਪ੍ਰੇषਿਤਵਾਨ੍ਵृषਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਅਣਪਛਾਤੇ ਵਾਸ ਦੌਰਾਨ ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੋਵੇਗਾ,' ਤੇ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਿਦਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵ੍ਰਤਂ ਚੀਰ੍ਣਂ ਮਯਾऽਨਘ । ਸਮਾਪ੍ਤਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਪਰਮੋऽਨੁਗ੍ਰਹੋ ਮੇऽਦ੍ਯ ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਰ੍ਕੋ ਨ ਮੇ ਵृਥਾ। ਨ ਹੀਦृਸ਼ਾਃ ਕ੍ਲੀਬਰੂਪਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੁ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਚੋਟੀ ਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਸਹਾਯਵਾਨਸ੍ਮਿ ਰਣੇ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯੇਯਮਮਰੈਰਪਿ । ਸਾਧ੍ਵਸਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਨष੍ਟਂ ਮੇ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜੰਗ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਡਰ ਮੇਰਾ ਮਿਟ ਗਿਆ ਹੈ—ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਅਹਂ ਤੇ ਸਂਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਹਯਾਞ੍ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਰ੍ਬਹਣ। ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿ ਸਾਰਥ੍ਯੇ ਨਿष੍ਠਿਤਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ ਤੇ ਪੱਕਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ!
ਦਾਰੁਕੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਤਲਿਃ। ਤਥਾ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਾਰਥ੍ਯੇ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਨਰਪੁਙ੍ਗਵ
ਜਿਵੇਂ ਦਾਰੁਕ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਤਲੀ ਇੰਦਰ ਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ!
ਅਸ਼੍ਵਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਵੈਵਾਹਵਦੁਰ੍ਜਯਾਃ। ਯੋਗ੍ਯਾ ਰਥਵਰੇ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਵਨ੍ਤੋ ਜਿਤਸ਼੍ਰਮਾਃ
ਇਹ ਘੋੜੇ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਹਨ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉਣੇ ਔਖੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਧੀਆ ਰਥ ਲਈ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਚੁਸਤ ਤੇ ਥੱਕਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਯਾਤੇਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੂਮੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਪਦਂਪਦਮ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਯੋ ਧੁਰਂ ਵੋਢਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋਣ ਸਮੋ ਹਯਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਜੋੜੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਂ ਦਾ ਘੋੜਾ ਹਵਾ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਹੈ।
ਯੋऽਯਂ ਹਯੋ ਧੁਰ੍ਯਵਰੋ ਵਾਮਾਂ ਵਹਤਿ ਸ਼ੋਭਨਃ। ਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਮੇਘਪੁष੍ਪਸ੍ਯ ਜਵੇਨ ਸਦृਸ਼ਂ ਹਯਮ੍
ਇਹ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਜੋੜੀ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੈ ਤੇ ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਯੋऽਯਂ ਵਹਤਿ ਵੈ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਞ੍ਚਿਤੋਦ੍ਯਤਃ । ਵਲਾਹਕਾਦਭਿਮਤਸ੍ਤੇਜਸਾ ਵੀਰ੍ਯਵਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਜੋ ਸੱਜਾ ਪਿੱਛਲਾ ਪਾਸਾ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ ਤੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਵਲਾਹਕਾ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੋऽਯਂ ਕਾਞ੍ਚਨਸਨ੍ਨਾਹੋ ਵਾਮਂ ਵਹਤਿ ਸ਼ੋਭਨਃ । ਧੁਰ੍ਯਂ ਸ਼ੈਬ੍ਯਸ੍ਯ ਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਜਵੇਨ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਇਹ ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੁੜਾਈ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੈਬਿਆ ਦੇ ਜੋੜੀ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।