ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਤੇ ਮਹੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਨਿਰ੍ਭਰੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਿਤਾऽਭਵਤ੍। ਯੇਨ ਮੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦਤ੍ਤਾ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਪਦਮੋਜਸਾ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਜਨਮਿਆ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੇ ਚੈਨ ਦੀ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਇਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਮੇਰੇ ਯਜਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਯਦ੍ਗਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ । ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਯੇਨ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਪੁਰਾ ਯੇਨ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ
ਇਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਲਕੜੀ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਾਰਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਇਸ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਜਿੱਤਿਆ।
ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਯੇਨ ਸਂਤृਪ੍ਤੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਸੁਰਾਨ੍ । ਪਰਿਣੀਤਾ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਚ ਯੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਯਾਦਵਾਨ੍
ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਿਸ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕੀਤਾ, ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ। ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਯੇਨ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਃ ਸ੍ਮਰਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰੀ, ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਂ ਯੇਨ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦਾਨਵਾ ਯੁਧਿ । ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਰਾਜਨ੍ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਕੋਟਯਃ। ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਕਾਲਕੇਯਾਸ਼੍ਚ ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਵਾਸਿਨਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਜਿੱਤਿਆ। ਰਾਜਾ, ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਫੌਜਾਂ, ਕਾਲਕੇਯ ਤੇ ਹੀਰਣਯਪੁਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਮੋਚਿਤੋ ਬਦ੍ਧਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੇਨ ਤਦ੍ਵਨੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਛੁਡਾਇਆ।
ਯੇਨ ਗਤ੍ਵੋਤ੍ਤਰਂ ਮੇਰੋਰਾਨਿਨਾਯ ਮਹਦ੍ਧਨਮ੍ । ਯਾਜਿਤੋ ਧਰ੍ਮਸੂਨੁਸ਼੍ਚ ਨृਪਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਚ
ਜਿਸ ਨੇ ਉੱਤਰੀ ਮੇਰੂ ਪਾਰ ਜਾ ਕੇ ਵੱਡਾ ਧਨ ਲਿਆ। ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ।
ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਚ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਤੇਜੋ ਧੈਰ੍ਯਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਔਦਾਰ੍ਯਂ ਚੈਵ ਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਹ੍ਰੀਰ੍ਧਰ੍ਮੋ ਦਯਾऽऽਰ੍ਜਵਮ੍ । ਏਵਮਾਦਿਗੁਣੋਪੇਤਃ ਸੋਯਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿਸ ਵਿਚ ਸ਼ੌਰ, ਤਾਕਤ, ਚਮਕ, ਹੌਸਲਾ, ਵਿਰਤਾ, ਦਿਲਦਾਰੀ, ਗੰਭੀਰਤਾ, ਸੋਭਾ, ਲੱਜਾ, ਧਰਮ, ਦਇਆ ਤੇ ਸਚਾਈ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਪਾਰਥ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨਾਜਿਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਸਰ੍ਵਾਨਪਿ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਨ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ, ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਲੇਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚ ਵਨੇ ਸ਼ੂਰੋ ਵਾਸਵੇਨ ਚ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਅਮਰ੍षਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧਾਰਮਨ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੌਰਵ
ਇਹ ਬਹਾਦਰ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਲੇਸ਼ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ। ਹੁਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇਹ ਜੰਗ ਲੜੇਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਕੌਰਵ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕੇ।
ਮਹਾਦੇਵੋਪਿ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਯੁਦ੍ਧਤੋषਿਤਃ । ਕਿਰਾਤਵੇषਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਗਿਰੌ ਹਿਮਵਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਵੀ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਕਿਰਾਤ ਦੀ ਵੈਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਰਥ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਸਨ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂਵਾਦਿਨਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਕਰ੍ਣਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਰਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸਦਾ ਭਵਾਨ੍ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਗੁਣਾਨਸ੍ਮਾਸੁ ਕਤ੍ਥਸੇ। ਨ ਚਾਰ੍ਜੁਨਃ ਕਲਾਪੂਰ੍ਣੋ ਮਮ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਵਾ
ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਨੂੰ ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਨਾ ਅਰਜੁਨ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਪਾਸ ਪੂਰੀ ਤਰਕਸ਼ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯੇष ਪਾਰ੍ਥੋ ਰਾਧੇਯ ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵੇਨ੍ਮਮ । ਜ੍ਞਾਤਾਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਤ੍ਸਰਾਨ੍
ਜੇ ਇਹ ਪਰਥਾ, ਰਾਧੇਯ, ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਦਵਾਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰਣਗੇ।
ਅਥਵਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦੇਵਾਨ੍ਯਃ ਕ੍ਲੀਬਰੂਪੇਣ ਦੇਵਰਾਟ੍ । ਸ਼ਰੈਰੇਨਂ ਸੁਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭੂਤਲੇ
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ, ਨਪੁੰਸਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਦਤਿ ਤਾਂ ਵਾਚਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਪਰਨ੍ਤਪੇ। ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪੋ ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਪੌਰੁषਂ ਤਦਪੂਜਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੀ ਮਰਦਾਂਗੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤਾਂ ਸ਼ਮੀਮਭਿਸਂਗਮ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵੈਰਾਟਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸੁਖਸਂਵਰ੍ਧਿਤਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਮਰਾਣਾਮਕੋਵਿਦਮ੍
ਉਸ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਪਰਥ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਏਹਿ ਭੂਮਿਂਜਯਾਰੁਹ੍ਯ ਵੈਰਾਟੇ ਮਹਤੀਂ ਸ਼ਮੀਮ੍। ਸਮਾਦਿष੍ਟੋ ਮਯਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਧਨੁਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਮਾਨਯ
ਆਓ, ਭੂਮਿੰਜਯ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ ਤੇ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆਓ।
ਨੇਮਾਨੀष੍ਵਾਸਨਾਨੀਹ ਸੋਢੁਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੇ ਬਲਮ੍ । ਨਾਲਂ ਭਾਰਂ ਗੁਰੁਂ ਭੇਤ੍ਤੁਂ ਕੁਞ੍ਜਰਂ ਵਾ ਪ੍ਰਮਰ੍ਦਿਤੁਮ੍
ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਇੱਥੇ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲਈ ਲਾਇਕ ਹੈ।
ਮਮ ਵਾ ਬਾਹੁਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਂ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨਿਹ ਵਿਜੇष੍ਯਤਃ। ਨੇਚ੍ਛਾਮਿ ਤੈਰਹਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕਰ੍ਮ ਵੈਜਯਿਕਂ ਤ੍ਵਿਹ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਅਤਿਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਹ੍ਰਸ੍ਵਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚ ਮृਦੂਨਿ ਚ। ਆਯੁਧਾਨਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਵੈਤਾਨਿ ਮਹਾਬਲ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਨਾਜੁਕ, ਛੋਟੇ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੂ ਹਨ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੂਮਿਂਜਯਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਮੀਮੇਤਾਂ ਪਲਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਅਸ੍ਯਾਂ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧਨੂਂषਿ ਨਿਹਿਤਾਤ੍ਯੁਤ
ਇਸ ਲਈ, ਭੂਮਿੰਜਯ, ਇਸ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਹੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਭੀਮਸ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੋਰ੍ਯਮਯੋਸ੍ਤਥਾ । ਧ੍ਵਜਾ ਸ਼ਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਕਵਚਾਨਿ ਚ
ਇੱਥੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮ, ਬੀਭਤਸੁ ਅਤੇ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਬੈਨਰ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਕਵਚ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰੈਵ ਤੁ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਧਨੁਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡਿਵਮ੍ । ਏਕਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਂਮਿਤਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਇੱਥੇ ਪਰਥ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਲੱਖ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ ਤੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਯਾਮਸਹਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤृਣਰਾਜਸਮਂ ਮਹਤ੍ । ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਮਹਾਮਾਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਾਰਿਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਕਮ੍
ਇਹ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਘਾਹ ਦੇ ਗੱਠ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਵਿਕृਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਮਾਯਤਮਵ੍ਰਣਮ੍। ਅਲਂ ਭਾਰਂ ਗੁਰੁਂ ਸੋਢੁਂ ਵਾਰੁਣਂ ਚ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਦਿਵਿਆ, ਚਿੱਟਾ, ਲੰਮਾ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ, ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਸਹਿਣ ਯੋਗ, ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਤੇ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।
ਤਾਦृਸ਼ਾਨ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਬਲਵਨ੍ਤਿ ਦृਢਾਨਿ ਚ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਭੀਮਸ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੋਰ੍ਯਮਯੋਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਥਿਤਾਨਿ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਨਿ ਦੁਰ੍ਦਸ਼ਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮ, ਬੀਭਤਸੁ ਅਤੇ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਦ੍ਰਿੜ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਹਨ।
ਸ਼ਰੀਰਮਿਹ ਚਾਸਕ੍ਤਂ ਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਪੁਰਾ ਕਿਲ। ਤਦਹਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਸਨ੍ਸ੍ਪृਸ਼ੇਯਂ ਪਾਣਿਨਾ ਕਥਮ੍
ਇੱਥੇ, ਕਈ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਕ ਸੁੱਕਾ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਫਿਰ ਮੈਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਛੂ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਨ ਮਾਮੇਵਂਵਿਧਂ ਕਰ੍ਮ ਕਾਰਯਸ੍ਵ ਬृਹਨ੍ਨਲੇ । ਕਥਂ ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਕਥਂ
ਬ੍ਰਿਹਨ੍ਨਲਾ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕਰਵਾ। ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਇਹ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨੈਵਂਵਿਧਂ ਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਮਾਲਬ੍ਧੁਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਯੋਨਿਨਾ । ਮਹਤਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਜ੍ਞਵਿਦਾ ਸਤਾ
ਇਹ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹਾਂ, ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਸਚਾ ਮਨੁੱਖ ਹਾਂ।