ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਯ ਰਜਤਸ੍ਯ ਚ। ਦਦਾਮਿ ਸ਼ਤਨਿष੍ਕਂ ਤੇ ਮੁਞ੍ਚ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਬृਹਨ੍ਨਲੇ ।। 58
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖਰਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਸੋਨਾ-ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਸੌ ਨਿਸ਼ਕ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਬ੍ਰਿਹਨਨਲਾ।
षष੍ਟਿਂ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਗ੍ਰਾਮਮੇਕਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ। ਮੁਞ੍ਚ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਭृਸ਼ਂ ਦੀਨਂ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਭਯਕਮ੍ਪਿਤਮ੍ ।। 59
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਠ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੇਹਾਲ ਤੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮਣੀਨष੍ਟੌ ਚ ਵੈਡੂਰ੍ਯਾਨ੍ਹੇਮਬਦ੍ਧਾਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਨ੍। ਹੇਮਦਣ੍ਡਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਰਥਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਵਾਜਿਭਿਃ ।। 60
ਅੱਠ ਵੱਡੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲਹਿਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹੀਰੇ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਜੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਰਥ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਮਤ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਦਸ਼ ਮਾਤਙ੍ਗਾਨ੍ਮੁਞ੍ਚ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਬृਹਨ੍ਨਲੇ । ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਰਂ षਣ੍ਡ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਾਤਰਮਦ੍ਯ ਤਾਮ੍ ।। 61
ਦਸ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵੀ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਬ੍ਰਿਹਨਨਲਾ! ਮੈਂ ਅੱਜ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗਾ।
ਏਕੋऽਹਮੇਵ ਮੇ ਮਾਤੁਃ ਕੁਮਾਰਃ ਕਿਂ ਬ੍ਰੁਵੇ ਤਤਃ। ਵਿਧਿਰੇਵਂਵਿਧੇ ਕਾਲੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵਸ਼ਂ ਕੁਰੁਤੇ ਹਿ ਮਾਮ੍ ।। 62
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਪੁੱਤ ਹਾਂ—ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸਾਂਗਾ? ਐਸੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਭਾਗ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬਾਲੋऽਹਂ ਤੇਨ ਚਾਸ੍ਮਿ ਸੁਪੋषਿਤਃ। ਮਾਤृਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ਼ਯਾਨੋऽਹਮਸ੍ਪृष੍ਟਾਤਪਵਾਯੁਮਾਨ੍ ।। 63
ਮੈਂ ਮਤਸਯ ਰਾਜੇ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਸੁੱਤਾਂ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਧੁੱਪ ਲੱਗੀ, ਨਾ ਹਵਾ।
ਅਦृष੍ਟਬਾਲਯੁਦ੍ਧੋऽਹਂ ਕੁਤਸ੍ਤੇ ਕੁਰਵਃ ਕੁਤਃ। ਮਾਤृਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮੁਞ੍ਚ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਬृਹਨ੍ਨਲੇ ।। 64
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ—ਫਿਰ ਮੈਂ ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਬ੍ਰਿਹਨਨਲਾ।
ਪ੍ਰਲਯਾਰ੍ਣਵਸਂਕਾਸ਼ਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕੌਰਵਂ ਬਲਮ੍ ।। 65
ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਹੜ੍ਹ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇऽਹਮਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਵੀਰ੍ਯਸ਼ੌਰ੍ਯਾਙ੍ਕਿਤਾਂ ਗਿਰਮ੍। ਉਕ੍ਤੋ ਯੌਵਨਗਰ੍ਵੇਣ ਕੋ ਜੇਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਤ੍ਕੁਰੂਨ੍ । ਅਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਯਦਿ ਨਯੇਰ੍ਮਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ ।। 66
ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਅਣਜਾਣੀ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ—ਕੌਣ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਵਿਲਪਨ੍ਤਮਚੇਤਸਮ੍। ਪ੍ਰਸਭਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਰਥਸ੍ਯਾਨ੍ਤਿਕਮਾਨਯਤ੍ ।। 67
ਉਹ ਐਸੇ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਰਥ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਆਇਆ।
ਅਥੈਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਭਯਾਰ੍ਤਂ ਨष੍ਟਚੇਤਸਮ੍ ।। 68
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਹਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਕੌਰਵ੍ਯੈਰ੍ਹਯਾਨ੍ਸਂਯਚ੍ਛ ਮੇਤਿ ਮਾਮ੍ । ਆਦਦਾਨਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਪਲਾਯਨਪਰੋऽਭਵਃ ।। 69
ਮੈਂ ਕੌਰਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਰੱਖ। ਜਦ ਤੈਥੋਂ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਭੱਜਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਕੌਰਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਜਯਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਯਸ੍ਯ ਯਨ੍ਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਂਯਚ੍ਛਾਮਿ ਹਯੋਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਯੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ।। 70
ਕੌਰਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜ, ਜਿੱਤ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਿਸ ਦਾ ਮੈਂ ਰਥ ਹੰਕਦਾ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਉਸ ਦੀ ਪੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥੋਤ੍ਤਰ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਯਨ੍ਤ੍ਰਾ ਸਹ ਮਯਾ ਕੁਰੂਨ੍ । ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਹੀਂ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਸਕਲਾਮਿਮਾਮ੍ ।। 71
ਉੱਤਰ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਥ ਹੰਕਦੇ ਹੋਏ ਕੌਰਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜ; ਜਿੱਤ ਕੇ, ਇੱਦਾਂ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਾਣ ਤੇ ਰਾਜ ਭੋਗੇਂਗਾ।
ਹਤੋ ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸਸੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਤੇ ਪਲਾਯਨਮ੍ ।। 72
ਜੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਰਗ ਮਿਲੇਗਾ; ਪਰ ਭੱਜ ਜਾਣਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ।
ਅਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕੁਰੂਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਜਯਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ। ਤਥਾऽਹਂ ਪ੍ਰਯਤਿष੍ਯੇऽਤ੍ਰ ਸਹਾਯੋऽਤ੍ਰ ਮਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ ।। 73
ਅੱਜ ਜਦ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਏਂਗਾ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਨੋਤ੍ਸਹਸੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨ। ਏਹਿ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਹਯਾਨ੍ਯਚ੍ਛ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ ।। 74
ਜੇ ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਤਾ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਹੰਕਾਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂ।
ਪ੍ਰਯਾਹ੍ਯੇਤਦ੍ਰਥਾਨੀਕਂ ਮਦ੍ਬਾਹੁਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਅਪ੍ਰਧृष੍ਯਤਮਂ ਘੋਰਂ ਗੁਪ੍ਤਂ ਘੋਰੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ । ਮਾ ਭੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋਸਿ ਪਰਂਤਪ ।। 75
ਮੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਇਸ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵੱਲ ਚੱਲ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਯੋਧਾ ਹੈਂ।
ਅਹਂ ਤੈਃ ਕੁਰੁਭਿਰ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪਸ਼ੂਨ੍ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੈਤਦ੍ਰਥਾਨੀਕਮਪ੍ਰਧृष੍ਯਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ ।। 76
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਕੌਰਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ ਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਗਾਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਇਸ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਿਚ ਚੱਲ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿਚ ਔਖੀ ਹੈ।
ਯਨ੍ਤਾ ਭਵ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇऽਹਂ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹ। ਸ਼ੂਰਾਨ੍ਸਮਰਚਣ੍ਡਾਂਸ਼੍ਚ ਨਯਿष੍ਯੇ ਯਮਸਾਦਨਮ੍ ।। 77
ਮੈਂ ਲੜਾਂਗਾ ਤੇ ਤੂੰ ਰਥ ਹੰਕਾਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ; ਮੈਂ ਕੌਰਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣੋ ਵੈਰਾਟਿਂ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਪਰਾਜਿਤਃ। ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਭਯਾਰ੍ਤਂ ਤਮੁਤ੍ਤਰਂ ਭਰਤਰ੍षਭਃ ।। 78
ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕਦੇ ਹਰਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿਵੇष੍ਟਨ੍ਤਮਕਾਮਂ ਭਯਪੀਡਿਤਮ੍ । ਰਥਮਾਰੋਪਮਾਯਾਸ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ ।। 79
ਉਸਨੂੰ ਇधर-ਉਧਰ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਤੇ ਮਨ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਰਥ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤਮਾਰੋਪ੍ਯ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਵਿਲਪਨ੍ਤਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਧਨੁਰਾਦਾਤੁਮੁਪਾਯਾਤ੍ਤਾਂ ਸ਼ਮੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸਨੂੰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਨੰਜੈ ਉਸ ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣਾ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਸਕੇ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਨ੍ਤਾਰਮਰ੍ਜੁਨਃ ।। 80
ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰਥ ਹੰਕਾਰ ਬਣਾਕੇ, ਅਰਜੁਨ—
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਲੀਬਰੂਪੇਣ ਰਥਸ੍ਥਂ ਰਥਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍। ਸ਼ਮੀਮਭਿਮੁਖਂ ਯਾਨ੍ਤਂ ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਚੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ, ਕਲੀਬ ਵਾਂਗ ਭੇਸ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ ਵੇਖਿਆ—
ਦ੍ਰੋਣਭੀष੍ਮਾਦਯਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਰਥਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਮਨਸਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਧਨਞ੍ਜਯਕृਤਾਦ੍ਭਯਾਤ੍
ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਹੋਰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਧਨੰਜੈ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਾਨਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਤੋਤ੍ਸਾਹਾਨੁਤ੍ਪਾਤਾਨਪਿ ਚਾਦ੍ਭੁਤਾਨ੍। ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅਜੀਬ ਅਜੀਬ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ—
ਸ੍ਵਰਾਸ਼੍ਚ ਵਾਤਾਃ ਸਂਯਾਨ੍ਤਿ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪਰੁषਨਿਸ੍ਵਨਾਃ । ਭਸ੍ਮਵਰ੍षਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਤਮਸਾ ਸਂਵृਤਂ ਨਭਃ
ਸਖ਼ਤ ਤੇ ਕਰੜੇ ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਹਨ, ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਹਨੇਰਾ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਸੁੱਟੇ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਰੂਕ੍ਸ਼ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਜਲਦਾ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇऽਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ । ਨਿਃਸਰਨ੍ਤਿ ਚ ਕੋਸ਼ੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਕਠੋਰ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਜੀਬ ਜਾਪਦੇ ਬੱਦਲ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹਨ; ਤੇ ਆਪਣੇ ਥਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਚ ਵਿਨਦਨ੍ਤ੍ਯੇਤਾ ਦੀਪ੍ਤਾਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਦਾਰੁਣਾਃ । ਹਯਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਧ੍ਵਜਾਃ ਕਮ੍ਪਨ੍ਤ੍ਯਕਮ੍ਪਿਤਾਃ
ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਗਿੱਦੜ ਚਮਕਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਘੋੜੇ ਅੰਸੂ ਵਹਾ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਝੰਡੇ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦੇ, ਕੰਬ ਰਹੇ ਹਨ।