ਸਰ੍ਵਲੋਕਗੁਰੁਃ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਸ਼ੁਭੇ। ਤਸ੍ਮਾਦਪਿ ਭਯਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਤਤਃ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਨਾਰ੍ਹਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਕਾਵਯਾ ਦੀ ਧੀ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਅੱਜ ਡਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸੋ ਸੁਭਾਗੀ, ਇਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ।
ਯਦਿ ਮਦ੍ਵਚਨਾਨ੍ਨਾਦ੍ਯ ਮਾਂ ਨੇਚ੍ਛਸਿ ਨਰਾਧਿਪ। ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਵਰਯੇ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਗਚ੍ਛ ਹਿ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜਾ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੁਣੇਗਾ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਲਵੋਗੇ; ਹੁਣ ਜਾਓ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਯਯਾਤਿਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਯਯੌ। ਗਤੇ ਤੁ ਨਾਹੁषੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਪ੍ਯਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ ਯਯਾਤਿ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਜਦ ਨਾਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਦੇਵਯਾਨੀ ਵੀ—
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਰੁਦਤੀ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਧਿष੍ਠਿਤਾ। ਤਤਸ਼੍ਚਿਰਾਯਮਾਣਾਯਾਂ ਦੁਹਿਤਰ੍ਯਥ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਕਿਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ; ਫਿਰ, ਜਦ ਧੀ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਹੀ, ਭਾਰਗਵ—
ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯੋਵਾਚ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਤਾਂ ਦੁਹਿਤੁਃ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਃ। ਧਾਤ੍ਰਿ ਤ੍ਵਮਾਨਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਸਮੁਧ੍ਯਮਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਪਿਤਾ, ਧੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਈ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਦਾਈ, ਜਲਦੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਬਾਹਰ ਗਈ ਹੋਈ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਸਾ ਧਾਤ੍ਰੀ ਤ੍ਵਰਿਤਾऽऽਨਯਿਤੁਂ ਗਤਾ। ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਸਸ਼ੀਭਿਃ ਸਾ ਗਤਾ ਪਦਮਮਾਰ੍ਗਤ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਦਾਈ ਤੁਰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਚਲੀ; ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗਈ, ਪੈਰ ਪੈਰ ਤੇ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਥਾ ਦੀਨਾਂ ਸ਼੍ਰਮਾਰ੍ਤਾਂ ਰੁਦਤੀਂ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਿਮਿਦਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਦ ਪਿਤਾਹ੍ਵਯਤ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੁਖੀ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਰੋਂਦੀ ਖੜੀ ਸੀ; 'ਕੀ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਿਆਰੀ? ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਬੁਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਹ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਤਾਂ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਵृਜਿਨਂ ਕृਤਮ੍। ਉਵਾਚ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾ ਘੂਰ੍ਣਿਕਾਮਾਗਤਾਂ ਪੁਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਾਈ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ; ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਘੂਰਨਿਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਸੀ, ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਘੂਰ੍ਣਿਕੇ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ ਪਿਤੁਃ
'ਘੂਰਨਿਕਾ, ਜਲਦੀ ਜਾ, ਤੇ ਤੁਰਤ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸ।'
ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਘੂਰ੍ਣਿਕਾऽਸੁਰਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਘੂਰਨਿਕਾ ਉਥੇ ਜਲਦੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯਮੁਵਾਚੇਦਂ ਸਂਭ੍ਰਮਾਵਿष੍ਟਚੇਤਨਾ। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਵਨੇ ਹਤਾਮ੍
ਕਾਵਯਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ।'
ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਹਿਤਰਂ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾ ਹਤਾਮ੍
'ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਨੇ, ਇਹ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ।' ਜਦ ਕਾਵਯਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ—
ਤ੍ਵਰਯਾ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਦੁਃਖਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਃ ਸੁਤਾਂ ਵਨੇ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਹਿਤਰਂ ਕਾਵ੍ਯੋ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਤਤੋ ਵਨੇ
ਕਾਵਯਾ ਦੁਖ ਤੇ ਤੁਰਤ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖਿਆ—
ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਂਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਆਤ੍ਮਦੋषੈਰ੍ਨਿਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਃਖਸੁਖੇ ਜਨਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਦੁਖ ਤੇ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।'
ਮਨ੍ਯੇ ਦੁਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਯਸ੍ਯੇਯਂ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਕृਤਾ
'ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੀ ਹੈ।'
ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾ ਯਦੁਕ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ।। ਸਤ੍ਯਂ ਕਿਲੈਤਤ੍ਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਸਿ ਗਾਯਨਃ
'ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਠੀਕ ਕਿਹਾ—ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਗਾਇਕ ਹੋ।'
ਏਵਂ ਹਿ ਮੇ ਕਥਯਤਿ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ। ਵਚਨਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਪਰੁषਂ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰਸ਼ਪਰਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਸ੍ਤੁਵਤੋ ਦੁਹਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਾਚਤਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਤਃ। ਅਹਂ ਤੁ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਯ ਦਦਤੋऽਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਤਃ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਧੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ, ਮੰਗਦੀ ਤੇ ਜੋ ਮਿਲਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਪਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ—ਮੈਂ ਤਾਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ ਤੇ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ।
ਇਦਂ ਮਾਮਾਹ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਦੁਹਿਤਾ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ। ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨਾ ਦਰ੍ਪਪੂਰ੍ਣਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਜੋ ਵਾਰਸ਼ਪਰਨ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਆਖਦੀ ਰਹੀ।
ਯਦ੍ਯਹ ਸ੍ਤੁਵਤਸ੍ਤਾਤ ਦੁਹਿਤਾ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਤਃ। ਪ੍ਰਸਾਦਯਿष੍ਯੇ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਖੀ ਮਯਾ
ਜੇ ਪਿਓ ਜੀ, ਮੈਂ ਧੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮਨਾਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸਖੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਉਕ੍ਤਾਪ੍ਯੇਵਂ ਭृਸ਼ਂ ਮਾਂ ਸਾ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ। ਕੂਪੇ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗृਹਮਾਗਮਤ੍
ਇੰਝ ਗੱਲਾਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਬਰ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ, ਕੂਏ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ੍ਤੁਵਤੋ ਦੁਹਿਤਾ ਨ ਤ੍ਵਂ ਯਾਚਤਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਤਃ। ਅਸ੍ਤੋਤੁਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਉਹ ਧੀ ਨਹੀਂ ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਤੂੰ ਮੰਗਣ ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਤਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ।
ਵृषਪਰ੍ਵੈਵ ਤਦ੍ਵੇਦ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਰਾਜਾ ਚ ਨਾਹੁषਃ। ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਮੈਸ਼੍ਵਰਂ ਹਿ ਬਲਂ ਮਮ
ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਰਸ਼ਪਰਨ ਆਪ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਨਾਹੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਸਲੀ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੈ।
ਜਾਨਾਮਿ ਜੀਵਿਨੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਞ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਮृਤਃ ਸਂਜੀਵਤੇ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਯਯਾ ਕਮਲਲੋਚਨੇ
ਮੈਂ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਜਗਤ ਵਿਚ ਸਦੀਵੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਕੰਵਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਤ੍ਥਨਂ ਸ੍ਵਗੁਣਾਨਾਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪ੍ਯਤਿ ਸਜ੍ਜਨਃ। ਤਤੋ ਵਕ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿਤ੍ਵਂ ਮੇ ਜਾਨਾਸਿ ਯਦ੍ਬਲਮ੍
ਜੋ ਭਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿੱਛੋਂ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਲ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ।
ਤਸਮਾਦੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਕੁਲਨਨ੍ਦਿਨਿ। ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕ੍ਸ਼ਮਾਸਾਰਾ ਹਿ ਸਾਧਵਃ
ਇਸ ਲਈ, ਉੱਠ, ਚੱਲੀਏ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਹੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ; ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਫੀ ਹੀ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਅਸਲ ਖੂਬੀ ਹੈ।
ਯਚ੍ਚ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵਗਤਂ ਭੂਮੌ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਦਿਵਿ। ਤਸ੍ਯਾਹਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੁष੍ਟੇਨੋਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਖੁਦ-ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆਖਿਆ।
ਅਹਂ ਜਲਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਪੁष੍ਣਾਮ੍ਯੌषਧਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਵਿषਾਦਮਾਪਨ੍ਨਾਂ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਸਂਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਮ੍। ਵਚਨੈਰ੍ਮਧੁਰੈਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਪਿਤਾ
ਜਦ ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਓ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਯਃ ਪਰੇषਾਂ ਨਰੋ ਨਿਤ੍ਯਮਤਿਵਾਦਾਂਸ੍ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਦੇਵਯਾਨਿ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਿਤਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।