ਹਰਨ੍ਤਿ ਵਿਤ੍ਤਂ ਕੁਰਵਾਃ ਪਿਤੁਰ੍ਮੇ ਸ਼ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਵਾਂ ਬृਹਨ੍ਨਲੇ। ਸਾ ਭ੍ਰਾਤੁਰਸ਼੍ਵਾਨ੍ਮਮ ਸਂਯਮਸ੍ਵ ਪੁਰਾ ਪਰੇ ਦੂਰਤਰਂ ਹਰਨ੍ਤਿ ਗਾਃ ।। 41
ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਓ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ, ਵੱਡੇ ਚਰਾਗਾਹ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਲਈ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਣਗੇ।
ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿਰਾਖ੍ਯਾਤਿ ਬृਹਨ੍ਨਲੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸਂਗ੍ਰਹਣੇ ਰਥਾਸ਼੍ਵਯੋਃ । ਅਹਂ ਮਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਮੇऽਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਯਾ ਵृਤਾ ਤਤ੍ਰ ਨ ਚੇਦ੍ਗਮਿष੍ਯਸਿ ।। 42
ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਚਰਾਗਾਹ 'ਚ ਰਥ ਤੇ ਘੋੜੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮੰਗ ਤੇ ਉਥੇ ਨਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਥਾ ਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ਨਰਦੇਵਕਨ੍ਯਯਾ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਉਵਾਚ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ੁਭਮਨ੍ਦ੍ਰਯਾ ਗਿਰਾ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਦਤੀਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾਮ੍ ।। 43
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਵਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਧਨੰਜਯਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਰੇਚ੍ਛਸਿ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਂ ਵਿਸ਼ਾਮਿ ਵਾ। ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇऽਹਂ ਵਰਗਾਤ੍ਰਿ ਜੀਵਿਤਂ ਕਰੋਮਿ ਕਿਂ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਮਦ੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰਿ। ਨ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਵੈਵਸ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰੇਤਪਤੇਰ੍ਮਹਾਭਯਮ੍ ।। 44
ਹੱਸਣ ਵਾਲੀਏ, ਜਿਥੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਦੱਸ, ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿਆਰੀਏ, ਜਾਂ ਯਮਰਾਜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਂਗੀ।
ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁਵੀਰਪੁਙ੍ਗਵੋ ਵਿਲਾਸਿਨੀਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਦਤੀਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾਮ੍। ਬृਹਨ੍ਨਲਾਰੂਪਵਿਭੂषਿਤਾਨਨੋ ਵਿਰਾਟਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮੀਪਮਾਵ੍ਰਜਤ੍ ।। 45
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਦਾ ਰੂਪ ਲਾ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਥਾ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਵਰਭੂषਣੈਰ੍ਵृਤਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਂ ਵਾਰਣਯੂਥਪੋਪਮਮ੍। ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਬਾਹੁਂ ਕਮਲਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਵਾਟਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲਮੁਨ੍ਨਤਾਂਸਮ੍ ।। 46
ਉਹ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਰਗਾ, ਹਾਥੀ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਉੱਚੇ ਮੋਢਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮਾਗਤਂ ਪਾਰ੍ਥਮਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਹਾਬਲਂ ਨਾਗਮਿਵ ਪ੍ਰਮਾਥਿਨਮ੍। ਵੈਰਾਟਿਰਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤਤੋ ਬृਹਨ੍ਨਲਾਂ ਗਵਾਂ ਨਿਨੀषਨ੍ਪਦਮੁਤ੍ਤਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। 47
ਜਦ ਪਾਰਥ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ, ਉਥੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਮਾਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਮਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍। ਅਨ੍ਵਗਚ੍ਛਦ੍ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਗਜਂ ਗਜਵਧੂਰਿਵ ।। 48
ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਭੱਜਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਹਾਥਣ ਵਾਂਗ, ਤੁਰ ਪਈ।
ਦੂਰਾਦੇਵ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰਥਿਨਾ ਪਾਰ੍ਥਃ ਖਾਣ੍ਡਵੇऽਗ੍ਨਿਮਤਰ੍ਪਯਤ੍ ।। 49
ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੇ ਰਥੀ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਜਯਤ੍ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀ ਤ੍ਵਾਂ ਮਮਾਚष੍ਟ ਸਾ ਹਿ ਜਾਨਾਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ ।। 50
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯਾ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤੀ ਸੀ। ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਥਿਰ੍ਵੀਰੋ ਮਾਤਲਿਃ ਖ੍ਯਾਤਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਸੁਮਹੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨੇਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯਨ੍ਤਾ ਚ ਦਾਰੁਕਃ ।। 51
ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥੀ ਮਾਤਲੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਹੈ, ਜਾਮਦਗਨੀ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਰਥੀ ਦਾਰੁਕਾ—ਇਹ ਸਭ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ।
ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਵਾ ਦਾਸ਼ਰਥੇਃ ਸੂਰ੍ਯਯਨ੍ਤਾ ਤਥਾऽਰੁਣਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਰਥਯਃ ਖ੍ਯਾਤਾ ਨ ਬृਹਨ੍ਨਲਯਾ ਸਮਾਃ ।। 52
ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਰਥੀ ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰਥੀ ਅਰੁਣ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਥੀ ਵੀ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਚ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰ੍ਯਾ ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਮਾਹ੍ਵਯਾਮਿ ਵੈ । ਆਹੁਤਾ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਯਾਹਿ ਬृਹਨ੍ਨਲੇ ।। 53
ਸੈਰੰਧਰੀ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਈ ਗਈ ਹੈਂ, ਆ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲੇ।
ਦੂਰਾਦ੍ਦੂਰਤਰਂ ਗਾਵੋ ਭਵਨ੍ਤਿ ਕੁਰੁਭਿਰ੍ਹृਤਾਃ। ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਬृਹਨ੍ਨਲਾ ।। 54
ਕੌਰਵਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੋਰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਮਮ ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਨृਤ੍ਤਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਗੀਤਂ ਵਾਦਿਤ੍ਰਂ ਵਾ ਪृਥਗ੍ਵਿਧਮ੍ । ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਤੁ ਕੁਤੋ ਮਮ ।। 55
ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਯੋਗਤਾ ਕਿੱਥੇ ਕਿ ਮੈਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਰਥ ਹੰਕ ਸਕਾਂ? ਜੇ ਤੂੰ ਨੱਚਣਾ, ਗਾਉਣਾ ਜਾਂ ਵਜਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਪਰ ਰਥ ਹੰਕਣਾ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਂ ਨਰ੍ਤਕੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਪਿ ਗਾਯਕਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਨੁਤ੍ਰਂ ਪਰਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਭਾਨੁਮਤ੍। ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਾਹੁਸ੍ਤਵ ਕਰ੍ਮ ਪੌਰੁषਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਮਮਾਦ੍ਯ ਚਾਨ੍ਤਿਕੇ ।। 56
ਜੇ ਤੂੰ ਨਚਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾਰ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾ ਲੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਵਿਰਤਾਂ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸਲਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਜ ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਸੂਨੁਸਤ੍ਤਮਸ੍ਤਦਾ ਸ੍ਮਯਿਤ੍ਵਾऽਰ੍ਜੁਨਮਭ੍ਯਨਨ੍ਦਯਤ੍। ਅਥੋਤ੍ਤਰਃ ਪਾਰਸ਼ਵਂ ਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ਿਮਤ੍ਸੁਵਰ੍ਣਚਿਤ੍ਰਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਭਾਨੁਮਤ੍ ।। 57
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉੱਤਰ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੌ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਬृਹਨ੍ਨਲਾਯੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ੍ਵਯਂ ਤਦਾ ਵਿਰਾਟਪੁਤ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਘਾਤਿਨੇ। ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਸੁਤਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨਕਰ੍ਤੁਕਾਮੇਵ ਸਮਾਦਦੇ ਤਦਾ ।। 58
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਛੀ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਕਰਕੇ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਲਿਆ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਚ ਰਣੇ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਵਧਃ। ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਮਭਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਯਾਸਿ ਤਤ੍ਰ ਭੋ ।। 59
ਜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਭਲੇ।
ਤਤਃ ਸ ਨਰ੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤਮਕਰੋਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਬਹੁ। ਉਤ੍ਤਰਾਯਾਃ ਪ੍ਰਮੁਖਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਨ੍ਨਰਿਨ੍ਦਮਃ ।। 60
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤਮਾਦਦਾਨਂ ਪ੍ਰਮਦਾ ਜਹਾਸਿਰੇ ਹ੍ਯਧੋਮੁਖਂ ਵੀਰਵਰੋऽਭ੍ਯਧਾਰਯਤ੍। ਤਤਸ੍ਤਿਰਸ਼੍ਚੀਨਕृਤਂ ਸਪਤ੍ਨਹਾ ਹ੍ਯਧੋਮੁਖਂ ਕਵਚਮਥਾਭ੍ਯਕਰ੍षਤ ।। 61
ਜਦ ਉਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਔਰਤਾਂ ਹੱਸ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਨਜ਼ਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਥੱਲੇ ਵੇਖਦਿਆਂ ਹੀ, ਵਕਰੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਜੰਗੀ ਜ਼ਿਰਹ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮੋ ਹ੍ਯਜ੍ਞਾਤਵਤ੍ਸਰ੍ਵਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰਃ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਵੀਰਤਰੋऽਭ੍ਯਧਾਰਯਤ੍ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਯਨ੍ਤਾ ਕਵਚਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ ।। 62
ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਸੱਚਾ ਬਹਾਦਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜ਼ਿਰਹ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਪਾ ਲਈ, ਤੇ ਰਥ ਹੰਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਏਵਂਪ੍ਰਕਾਰਾਣਿ ਬਹੂਨਿ ਕੁਰ੍ਵਤਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਮਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਮਦਾ ਜਹਾਸਿਰੇ । ਤਥਾਪਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਮਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨੈਵੋਤ੍ਤਰਃ ਪਰ੍ਯਭਵਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍ ।। 63
ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਹੱਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਉੱਤਰ ਧਨੰਜਯ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਤਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਸਮਨਾਹਯਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਾਨ੍ਤੇਨ ਸ਼ੁਭੇਨ ਵਰ੍ਮਣਾ। ਕृਸ਼ਾਨੁਤਪ੍ਤਪ੍ਰਤਿਮੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨੇਨ ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਨਾ ।। 64
ਫਿਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰ ਜ਼ਿਰਹ ਪਾਈ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਤਪ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੋਜਯਦ੍ਰਥੇ ਹਯਾਨ੍ਕਾਞ੍ਚਨਜਾਲਸਂਵृਤਾਨ੍। ਸੁਵਰ੍ਣਜਾਲਾਨ੍ਤਰਯੋਕ੍ਤਭੂषਣਂ ਸਿਂਹਂ ਚ ਸੌਵਰ੍ਣਮੁਪਾਸ਼੍ਰਯਦ੍ਰਥੇ ।। 65
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਆਇਆ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਥ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਵੀ ਸਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਧਨੂਂषਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਰੁਚਿਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਆਯੁਧਾਨਿ ਚ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਚ ਸ ਨ੍ਯਸਤ੍ ।। 66
ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਤੀਰ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਰਖ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਥ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵੀਰਃ ਸਬृਹਨ੍ਨਲਸਾਰਥਿਃ। ਅਥੋਤ੍ਤਰਾ ਚ ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ ਖ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵਾਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਦਾ ।। 67
ਉਹ ਵੀਰ, ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਨੂੰ ਰਥ ਹੰਕਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਕੇ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਉੱਤਰ, ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਬृਹਨ੍ਨਲੇ ਆਨਯੇਥਾ ਵਾਸਾਂਸਿ ਰੁਚਿਰਾਣਿ ਨਃ। ਪਾਞ੍ਚਾਲਿਕਾਰ੍ਥਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਗਤਾਨ੍ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਮੁਖਾਨ੍ਕੁਰੂਨ੍ ।। 68
ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਆਦਿ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਲਏਂ, ਤਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਲਈ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ, ਨਫ਼ੀਸ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਹੋਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਆਈਂ।
ਅਥ ਤਾ ਬ੍ਰੁਵਤੀਃ ਕਨ੍ਯਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਮੇਘਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਸ੍ਵਨਃ ।। 69
ਜਦ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਰਥ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਹੱਸ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦ੍ਯੁਤ੍ਤਰੋऽਯਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਜੇष੍ਯਤਿ ਮਹਾਰਥਾਨ੍ । ਅਥਾਹਰਿष੍ਯੇ ਵਾਸਾਂਸਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ ।। 70
ਜੇ ਉੱਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਫ਼ੀਸ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗਾ।