ਪਸ਼੍ਯਯੁਰਦ੍ਯ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਕੁਰਵਸ੍ਤੇ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਕਿਂਨੁ ਪਾਰ੍ਥੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਤਿ ਮਂਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਪਰੇ ।। 11
ਅੱਜ, ਜੋ ਕੁਰੁਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖਣਗੇ; ਉਹ ਸੋਚਣਗੇ, 'ਕੀ ਇਹ ਪਾਰਥ, ਅਰਜੁਨ ਆਪ ਨਹੀਂ?'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚਾਤ੍ਮਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨਮ੍ । ਨਾਮਰ੍षਯਤ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਬੀਭਤ੍ਸੋਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਨਮ੍ ।। 12
ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਧਾਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਭੀਭਤਸੁ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਰ੍ਜੁਨੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਰੇਣ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍। ਅਤੀਤਸਮਯੇ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮਭਾषਤ ।। 13
ਉੱਤਰ ਦੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ ਸਮਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਹੀ ਵੇਲੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਸੁਤਾਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਰੂਪਸਂਮਤਾਮ੍ । ਸਤ੍ਯਾਰ੍ਜਵਗੁਣੋਪੇਤਾਂ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੈषਿਣੀਮ੍ । ਉਵਾਚ ਰਹਸਿ ਪ੍ਰੀਤਃ ਕृष੍ਣਾਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਃ ।। 14
ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ, ਪਾਂਚਾਲੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਸਚ ਤੇ ਸਾਫ ਦਿਲ, ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਉਤ੍ਤਰਾਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਗਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ ।। 15
ਪਾਂਚਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ।
ਇਯਂ ਕਿਲ ਪੁਰਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ । ਸਾਰਥਿਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਤੁ ਬृਹਨ੍ਨਲਾ। ਮਹਾਞ੍ਜਯੋ ਭਵੇਦ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਾ ਚੇਦ੍ਯਨ੍ਤਾ ਬृਹਨ੍ਨਲਾ ।। 16
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਡਵ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਸव्यਸਾਚੀ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਪਾਰਥ, ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਸੀ; ਜੇ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਰਥ ਚਲਾਏ, ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੈ।
ਸਾ ਚੋਦਿਤਾ ਤਦਾ ਹ੍ਯੇਨ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨੇਨ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਚ ਤਦਾऽऽਗਮ੍ਯ ਉਤ੍ਤਰਾਯਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ ।। 17
ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਪਾਂਚਾਲੀ, ਉੱਤਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਈ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਮਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਰਾਹੁਮੁਖਾਦਿਵ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਧਰ੍ਮਪਰਂ ਸਤ੍ਯਾਰ੍ਜਵਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। 18
ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਤੇ ਸਚ ਤੇ ਸਾਫ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਕਸਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਰਾਹੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—
ਅਮਰ੍षਯਨ੍ਤੀ ਤਦ੍ਦੁਃਖਂ ਕृष੍ਣਾ ਕਮਲਲੋਚਨਾ। ਉਤ੍ਤਰਾਮਾਹ ਵਚਨਂ ਸਖੀਮਧ੍ਯੇ ਵਿਲਾਸਿਨੀਮ੍ ।। 19
ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਸ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁੰਦਰ ਉੱਤਰਾ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਈ।
ਯੋऽਯਂ ਯੁਵਾ ਵਾਰਣਯੂਥਪੋਪਮੋ ਬृਹਨ੍ਨਲਾऽਸ੍ਮੀਤਿ ਜਨੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ। ਪੁਰਾऽਪਿ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ ਸਾਰਥਿਸ੍ਤਦਾ ਧਨੁਰ੍ਧਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੇ ।। 20
ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਰਗਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਰਥ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਏਤੇਨ ਵਾ ਸਾਰਥਿਨਾ ਤਦਾऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਹਾਸੁਰੋਰਗਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨ੍ਯਜਯਸ੍ਤਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨਤਰ੍ਪਯਚ੍ਚਾਪਿ ਹਿਰਣ੍ਯਰੇਤਸਮ੍ ।। 21
ਇਸੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਮਹਾ ਅਸੁਰਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਯਦਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਾਮਪਿ ਤਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ ਜਾਨਾਮਿ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪਰਵੀਰਮਧ੍ਯਗਮ੍ । ਸਂਗृਹ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮੀਨਪਿ ਚਾਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨਾਦਾਯ ਚਾਪਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। 22
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਫੜ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਨ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਨ ਦੇਵਦਾਨਵਾ ਨ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰਵਃ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਧਨਂ ਹਰੇਯੁਸ੍ਤਵ ਜਾਤੁ ਧਨ੍ਵਿਨੋ ਬृਹਨ੍ਨਲਾ ਤੂਤ੍ਤਰਸਾਰਥਿਰ੍ਯਦਿ ।। 23
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਜਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਕੁਰੁ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਧਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ ਜੇ ਉੱਤਰਾ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹੋਵੇ।
ਧਨੁष੍ਯਨਵਮਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸੁਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵੋ ਹਿ ਮਯਾ ਚਰਨ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਲਯੇ ।। 24
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਚੇਲਾ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਸ ਚਾਨੇਨ ਸਹਾਯੇਨ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਚਾਦਹਤ੍ਪੁਰਾ । ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਤਦਾऽਨੇਨ ਸਂਗृਹੀਤਾ ਹਯੋਤ੍ਤਮਾਃ ।। 25
ਇਸੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਂਡਵਾ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇਹ ਅਰਜੁਨ ਲਈ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਫੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਸਾਰਥਿਨਾ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਅਜਯਤ੍ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਨ ਹਿ ਯਨ੍ਤਾऽਸ੍ਤਿ ਤਾਦृਸ਼ਃ ।। 26
ਇਸ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਖਾਂਡਵਾ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ; ਐਸਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿਸਹਿਤਾ ਉਤ੍ਤਰਾ ਭ੍ਰਾਤੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਭ੍ਯਰ੍ਥਯੈਨਾਂ ਸਾਰਥ੍ਯੇ ਵੀਰ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਬृਹਨ੍ਨਲਾਮ੍ ।। 27
ਫਿਰ, ਸੈਰੰਧਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉੱਤਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਵੀਰ, ਤੁਰੰਤ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਨੂੰ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰ।'
ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੈषਾ ਹਿ ਸਾਰਥ੍ਯੇ ਨਰ੍ਤਨੇ ਗੀਤਵਾਦਿਤੇ । ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਯ੍ਰਾਹ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੀ ਵੈ ਬृਹਨ੍ਨਲਾਮ੍ ।। 28
ਉਹ ਰਥ ਚਲਾਉਣ, ਨੱਚਣ, ਗਾਉਣ ਤੇ ਵਾਦਯ ਯੰਤਰ ਵਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ; ਸੈਰੰਧਰੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਸਲਾਹੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਐਸਾ ਕਹੀ।
ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿ ਜਾਨਾਸਿ ਮਮ ਵ੍ਰਤਂ ਹਿ ਕ੍ਲੀਬੇਨ ਪੁਂਸਾ ਨ ਹਿ ਸਂਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਸੋਹਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬृਹਨ੍ਨਲਾਂ ਸ਼ੁਭੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਯਂ ਯਚ੍ਛ ਹਯਾਨ੍ਮਮੇਤਿ ।। 29
ਸੈਰੰਧਰੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ: ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਰ-ਪੁੰਨੂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਇਸ ਲਈ, ਸੁੰਦਰਏ, ਮੈਂ ਆਪ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਘੋੜੇ ਫੜ ਲਵੇ।
ਭਯਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨ ਵ੍ਰਤਂ ਨਾਵ੍ਰਤਂ ਪੁਨਃ। ਯਥਾ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਤਰਤਿ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਚਰੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਇਤਿ ਧਰ੍ਮਵਿਦਃ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਾਚ੍ਯਾ ਬृਹਨ੍ਨਲਾ ।। 30
ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ-ਰਹਿਤ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ; ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੇਯਂ ਕੁਮਾਰੀ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਭਗਿਨੀ ਤੇ ਯਵੀਯਸੀ। ਅਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਵੀਰ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। 31
ਇਹ ਕੁਮਾਰੀ, ਤੇਰੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ—ਵੀਰ, ਉਹ ਜੋ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਕਰੇਗੀ।
ਯਦਿ ਤੇ ਸਾਰਥਿਃ ਸਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਜਿਤ੍ਵਾ ਗਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਦਾਯ ਧ੍ਰੁਵਮਾਗਮਨਂ ਭਵੇਤ੍ ।। 32
ਜੇ ਉਹ ਤੇਰਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ, ਗਾਂ ਲੈ ਆਵੇਂਗਾ ਤੇ ਪੱਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰ੍ਯਾ ਭਗਿਨੀਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਮਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗਿ ਤਾਮਾਨਯ ਬृਹਨ੍ਨਲਾਮ੍ ।। 33
ਸੈਰੰਧਰੀ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜਾ, ਨਿਸ਼ਚ-ਰਹਿਤ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆ।'
ਸਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨਮਾਲ੍ਯਧਾਰਿਣੀ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਨ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਹਿਤਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ । ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਨਿਯੋਗਂ ਤੁ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸੁਭ੍ਰੁਃ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ ਹਾਟਕਵਜ੍ਰਭੂषਿਤਾ ।। 34
ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਤੇ ਚਿਹਰਾ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਭੈਣ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ ਤੁਰ ਪਈ।
ਸਾ ਵਜ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਮਣਿਹੇਮਕੁਣ੍ਡਲਾ ਮृਦੁਕ੍ਰਮਾ ਭ੍ਰਾਤृਨਿਯੋਗਚੋਦਿਤਾ। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਰ੍ਤਤਨੁਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨੀ ਪਦ੍ਮਾਨਨਾ ਪਦ੍ਮਦਲਾਯਤਾਕ੍ਸ਼ੀ ।। 35
ਸੋਨੇ, ਹੀਰੇ ਤੇ ਮੋਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੀ, ਭਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਪਤਲੇ ਸਰੀਰ, ਚੁੰਨੀਆਂ ਵਾਲੇ ਵਾਲ, ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਉਹ ਤੁਰ ਪਈ।
ਤਨ੍ਵੀ ਸਮਾਙ੍ਗੀ ਮृਦੁਮਨ੍ਦ੍ਰਲੋਚਨਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੁਹਿਤਾ ਵਿਲਾਸਿਨੀ । ਸਾ ਨਰ੍ਤਨਾਗਾਰਮਰਾਲਪਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾ ਮੇਘਮਿਵਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ ।। 36
ਪਤਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਤਸ੍ਯ ਰਾਜ ਦੀ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਧੀ, ਵਕਰੀ ਪਲਕਾਂ ਵਾਲੀ, ਨੱਚਣ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਦਾਖਲ ਹੋਈ ਜਿਵੇਂ ਮੋਰ ਬਦਲਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਨਾਗਨਾਸੋਪਮਸਂਹਿਤੋਰੂਰਨਿਨ੍ਦਿਤਾ ਵੇਦਿਵਿਲਗ੍ਨਮਧ੍ਯਾ। ਆਸਾਦ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਵਰਮਾਲ੍ਯਧਾਰਿਣੀ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ੁਭਾ ਨਾਗਵਧੂਰਿਵ ਦ੍ਵਿਪਮ੍ ।। 37
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਗਣ ਵਾਂਗ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਨਾਗਣ ਦੀ ਵਧੂ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਸੋਹਣਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸੀ।
ਤਾਮਾਗਤਾਮਾਯਤਤਾਮ੍ਰਲੋਚਨਾਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਮਯੇऽਭ੍ਯਭਾषਤ ।। 38
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲ ਸਨ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਿਮਾਗਤਾ ਕਾਞ੍ਚਨਮਾਲ੍ਯਧਾਰਿਣੀ ਸੁਗਾਤ੍ਰਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾऽਸਿ ਸੁਭ੍ਰੁ । ਕਿਂ ਤੇ ਮੁਖਂ ਸੁਨ੍ਦਰਿ ਨ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਮ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨਿ ।। 39
ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੋਹਣੀ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਭੌਂਹਾਂ ਵਾਲੀ? ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ, ਸੋਹਣੀਏ? ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਹੱਸਣ ਵਾਲੀਏ।
ਸਾ ਵਜ੍ਰਵੈਡੂਰ੍ਯਵਿਕਾਰਕੁਣ੍ਡਲਾ ਵਿਨਿਦ੍ਰਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਪਨ੍ਨਗਨ੍ਧਿਨੀ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਤਾਰਾਧਿਪਸਂਨਿਭਾਨਨਾ ਪਾਰ੍ਥੇ ਕੁਮਾਰੀ ਵਚਨਂ ਬਭਾषੇ ।। 40
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਹੀਰੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਕਮਲ, ਉੱਠਲ ਤੇ ਸੱਪ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।