ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਾਮ੍ਨਾ ਪਰਮਵਲ੍ਗੁਨਾ। ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਤਾਮ੍ਰਨਖੀ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਸੁਮृष੍ਟਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲਾ
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਤਾਮੇ ਵਰਗੇ ਨਖ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੋਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਪਾਈ ਹੋਈ?'
ਦੀਰ੍ਘਂ ਧ੍ਯਾਯਸਿ ਚਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਵਸਿषਿ ਚਾਤੁਰਾ। ਕਥਂ ਚ ਪਤਿਤਾऽਸ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕੂਪੇ ਵੀਰੁਤ੍ਤृਣਾਵृਤੇ
'ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਲੰਮਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਸਾਹ ਕਿਉਂ ਭਰਦੀ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਇਸ ਘਾਹ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਗੀ?'
ਯੋऽਸੌ ਦੇਵੈਰ੍ਹਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨੁਤ੍ਥਾਪਯਤਿ ਵਿਦ੍ਯਯਾ
'ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫੇਰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—'
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਹਂ ਸ ਮਾਂ ਨੂਨਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਏष ਮੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਰਾਜਨ੍ਪਾਣਿਸ੍ਤਾਮ੍ਰਨਖਾਙ੍ਗੁਲਿਃ
'ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ੁਕਰ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ; ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਤਾਮੇ ਵਰਗੇ ਨਖ ਹਨ।'
ਸਮੁਦ੍ਧਰ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਕੁਲੀਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇ ਮਤਃ। ਜਾਨਾਮਿ ਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
'ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ।'
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਂ ਪਤਿਤਾਮਸ੍ਮਾਤ੍ਕੂਪਾਦੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਇਸ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਦਾ ਯੋਗ ਹੈਂ।'
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਣਾਵੁਜ੍ਜਹਾਰ ਤਤੋऽਵਟਾਤ੍। ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਚੈਨਾਂ ਤਰਸਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੂਪਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਤੇਜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ—
ਗਚ੍ਛ ਭਦ੍ਰੇ ਯਥਾਕਾਮਂ ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਵ। ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਯਮਾਨਾ ਨृਪਤਿਂ ਦੇਵਯਾਨੀਦਮੁਤ੍ਤਰਮ੍
'ਚੰਗੀਏ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ, ਉਥੇ ਚਲੀ ਜਾ; ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ।' ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਇਹ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਉਵਾਚ ਮਾਮੁਪਾਦਾਯ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਿਯੋ ਹਿ ਮੇ। ਗृਹੀਤਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪਾਣੌ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਰ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਲੈ ਚਲੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਬਣੋਗੇ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨृਪਤਿਰਾਹ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਕੁਲੋਦ੍ਭਵਃ। ਤ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਯਾ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਸਙ੍ਗਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਸੀ, ਕਿਹਾ, 'ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਸਰ੍ਵਲੋਕਗੁਰੁਃ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਸ਼ੁਭੇ। ਤਸ੍ਮਾਦਪਿ ਭਯਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਤਤਃ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਨਾਰ੍ਹਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਕਾਵਯਾ ਦੀ ਧੀ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਅੱਜ ਡਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸੋ ਸੁਭਾਗੀ, ਇਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ।
ਯਦਿ ਮਦ੍ਵਚਨਾਨ੍ਨਾਦ੍ਯ ਮਾਂ ਨੇਚ੍ਛਸਿ ਨਰਾਧਿਪ। ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਵਰਯੇ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਗਚ੍ਛ ਹਿ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜਾ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੁਣੇਗਾ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਲਵੋਗੇ; ਹੁਣ ਜਾਓ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਯਯਾਤਿਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਯਯੌ। ਗਤੇ ਤੁ ਨਾਹੁषੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਪ੍ਯਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ ਯਯਾਤਿ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਜਦ ਨਾਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਦੇਵਯਾਨੀ ਵੀ—
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਰੁਦਤੀ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਧਿष੍ਠਿਤਾ। ਤਤਸ਼੍ਚਿਰਾਯਮਾਣਾਯਾਂ ਦੁਹਿਤਰ੍ਯਥ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਕਿਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ; ਫਿਰ, ਜਦ ਧੀ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਹੀ, ਭਾਰਗਵ—
ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯੋਵਾਚ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਤਾਂ ਦੁਹਿਤੁਃ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਃ। ਧਾਤ੍ਰਿ ਤ੍ਵਮਾਨਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਸਮੁਧ੍ਯਮਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਪਿਤਾ, ਧੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਈ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਦਾਈ, ਜਲਦੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਬਾਹਰ ਗਈ ਹੋਈ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਸਾ ਧਾਤ੍ਰੀ ਤ੍ਵਰਿਤਾऽऽਨਯਿਤੁਂ ਗਤਾ। ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਸਸ਼ੀਭਿਃ ਸਾ ਗਤਾ ਪਦਮਮਾਰ੍ਗਤ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਦਾਈ ਤੁਰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਚਲੀ; ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗਈ, ਪੈਰ ਪੈਰ ਤੇ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਥਾ ਦੀਨਾਂ ਸ਼੍ਰਮਾਰ੍ਤਾਂ ਰੁਦਤੀਂ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਿਮਿਦਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਦ ਪਿਤਾਹ੍ਵਯਤ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੁਖੀ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਰੋਂਦੀ ਖੜੀ ਸੀ; 'ਕੀ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਿਆਰੀ? ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਬੁਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਹ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਤਾਂ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਵृਜਿਨਂ ਕृਤਮ੍। ਉਵਾਚ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾ ਘੂਰ੍ਣਿਕਾਮਾਗਤਾਂ ਪੁਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਾਈ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ; ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਘੂਰਨਿਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਸੀ, ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਘੂਰ੍ਣਿਕੇ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ ਪਿਤੁਃ
'ਘੂਰਨਿਕਾ, ਜਲਦੀ ਜਾ, ਤੇ ਤੁਰਤ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸ।'
ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਘੂਰ੍ਣਿਕਾऽਸੁਰਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਘੂਰਨਿਕਾ ਉਥੇ ਜਲਦੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯਮੁਵਾਚੇਦਂ ਸਂਭ੍ਰਮਾਵਿष੍ਟਚੇਤਨਾ। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਵਨੇ ਹਤਾਮ੍
ਕਾਵਯਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ।'
ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਹਿਤਰਂ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾ ਹਤਾਮ੍
'ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਨੇ, ਇਹ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ।' ਜਦ ਕਾਵਯਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ—
ਤ੍ਵਰਯਾ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਦੁਃਖਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਃ ਸੁਤਾਂ ਵਨੇ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਹਿਤਰਂ ਕਾਵ੍ਯੋ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਤਤੋ ਵਨੇ
ਕਾਵਯਾ ਦੁਖ ਤੇ ਤੁਰਤ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖਿਆ—
ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਂਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਆਤ੍ਮਦੋषੈਰ੍ਨਿਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਃਖਸੁਖੇ ਜਨਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਦੁਖ ਤੇ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।'
ਮਨ੍ਯੇ ਦੁਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਯਸ੍ਯੇਯਂ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਕृਤਾ
'ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੀ ਹੈ।'
ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾ ਯਦੁਕ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ।। ਸਤ੍ਯਂ ਕਿਲੈਤਤ੍ਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਸਿ ਗਾਯਨਃ
'ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਠੀਕ ਕਿਹਾ—ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਗਾਇਕ ਹੋ।'
ਏਵਂ ਹਿ ਮੇ ਕਥਯਤਿ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ। ਵਚਨਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਪਰੁषਂ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰਸ਼ਪਰਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਸ੍ਤੁਵਤੋ ਦੁਹਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਾਚਤਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਤਃ। ਅਹਂ ਤੁ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਯ ਦਦਤੋऽਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਤਃ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਧੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ, ਮੰਗਦੀ ਤੇ ਜੋ ਮਿਲਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਪਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ—ਮੈਂ ਤਾਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ ਤੇ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ।
ਇਦਂ ਮਾਮਾਹ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਦੁਹਿਤਾ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ। ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨਾ ਦਰ੍ਪਪੂਰ੍ਣਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਜੋ ਵਾਰਸ਼ਪਰਨ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਆਖਦੀ ਰਹੀ।
ਯਦ੍ਯਹ ਸ੍ਤੁਵਤਸ੍ਤਾਤ ਦੁਹਿਤਾ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਤਃ। ਪ੍ਰਸਾਦਯਿष੍ਯੇ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਖੀ ਮਯਾ
ਜੇ ਪਿਓ ਜੀ, ਮੈਂ ਧੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮਨਾਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸਖੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।