ਮਹਾਜਨਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਗਵਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵਿਰਾਟਤਨਯਸ੍ਤਦਾ ।। 1
ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਉਥੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਮਧ੍ਯ ਉਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨਾਸੌ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੇਜਃਪ੍ਰਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਅਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਸ਼੍ਲਾਘਮਾਨ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। 2
ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਦਿਆਂ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਂਦਿਆਂ, ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਅਦ੍ਯਾਹਮਨੁਗਚ੍ਛੇਯਂ ਦृਢਧਨ੍ਵਾ ਗਵਾਂ ਪਦਮ੍। ਯਦਿ ਮੇ ਸਾਰਥਿਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਵੇਦਸ਼੍ਵੇषੁ ਕੋਵਿਦਃ ।। 3
ਅੱਜ ਮੈਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਜਾਵਾਂ, ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਤਮੇਵ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਯੋ ਮੇ ਯਨ੍ਤਾ ਸਮੋ ਭਵੇਤ੍ । ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਸਾਰਥਿਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਮ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਃ ।। 4
ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕੋਈ ਐਸਾ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਜੋ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੋ, ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਲੱਭੋ, ਮੈਂ ਤੁਰਨ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਰਾਤ੍ਰਂ ਵਾ ਮਾਸਂ ਵਾ ਨੂਨਮਨ੍ਤਤਃ । ਯਤ੍ਤਦਾਸੀਨ੍ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਸਾਰਥਿਰ੍ਹਤਃ ।। 5
ਅਠਾਈ ਦਿਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ, ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੇਰਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਯਦ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਧਿਗਚ੍ਛੇਯਂ ਯੋ ਮੇ ਯਨ੍ਤਾ ਭਵੇਦ੍ਯੁਧਿ । ਤ੍ਵਰਾਵਾਨਦ੍ਯ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮਹਾਧ੍ਵਜਃ ।। 6
ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਝੰਡਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂ।
ਵਿਗਾਹ੍ਯ ਤਤ੍ਪਰਾਨੀਕਂ ਗਜਵਾਜਿਰਥਾਕੁਲਮ੍ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਾਪਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵੀਰ੍ਯਾਨ੍ਕੁਰੂਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾऽऽਨਯੇ ਪਸ਼ੂਨ੍ ।। 7
ਉਹ ਵੈਰੀ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਹਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਗਾਵਾਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਚ ਕਰ੍ਣਂ ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਕृਪਮ੍। ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍ ।। 8
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਵਿਕਰਨ, ਕਰਣ (ਵਿਕਰਤਨ ਦਾ ਪੁੱਤ), ਕ੍ਰਿਪ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਸਮੇਤ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਵਿਦ੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦਾਨਵਾਨ੍ਮਘਵਾਨਿਵ । ਅਨੇਨੈਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਨਯੇ ਪਸ਼ੂਨ੍ ।। 9
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭਜਾ ਦਿਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਇਸੀ ਵੇਲੇ ਗਾਵਾਂ ਮੁੜ ਲਿਆਵਾਂ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਾਜ੍ਞਾਯ ਕੁਰਵਃ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਯਾਦਾਯ ਗੋਧਨਮ੍ । ਕਿਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਚ ਤੈਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਦਹਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਭਵਮ੍ ।। 10
ਕੁਰੁਆਂ ਨੇ ਥਾਂ ਖਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ ਗਾਵਾਂ ਲੈ ਗਈਆਂ; ਜਦ ਮੈਂ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ?
ਪਸ਼੍ਯਯੁਰਦ੍ਯ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਕੁਰਵਸ੍ਤੇ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਕਿਂਨੁ ਪਾਰ੍ਥੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਤਿ ਮਂਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਪਰੇ ।। 11
ਅੱਜ, ਜੋ ਕੁਰੁਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖਣਗੇ; ਉਹ ਸੋਚਣਗੇ, 'ਕੀ ਇਹ ਪਾਰਥ, ਅਰਜੁਨ ਆਪ ਨਹੀਂ?'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚਾਤ੍ਮਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨਮ੍ । ਨਾਮਰ੍षਯਤ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਬੀਭਤ੍ਸੋਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਨਮ੍ ।। 12
ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਧਾਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਭੀਭਤਸੁ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਰ੍ਜੁਨੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਰੇਣ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍। ਅਤੀਤਸਮਯੇ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮਭਾषਤ ।। 13
ਉੱਤਰ ਦੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ ਸਮਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਹੀ ਵੇਲੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਸੁਤਾਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਰੂਪਸਂਮਤਾਮ੍ । ਸਤ੍ਯਾਰ੍ਜਵਗੁਣੋਪੇਤਾਂ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੈषਿਣੀਮ੍ । ਉਵਾਚ ਰਹਸਿ ਪ੍ਰੀਤਃ ਕृष੍ਣਾਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਃ ।। 14
ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ, ਪਾਂਚਾਲੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਸਚ ਤੇ ਸਾਫ ਦਿਲ, ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਉਤ੍ਤਰਾਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਗਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ ।। 15
ਪਾਂਚਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ।
ਇਯਂ ਕਿਲ ਪੁਰਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ । ਸਾਰਥਿਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਤੁ ਬृਹਨ੍ਨਲਾ। ਮਹਾਞ੍ਜਯੋ ਭਵੇਦ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਾ ਚੇਦ੍ਯਨ੍ਤਾ ਬृਹਨ੍ਨਲਾ ।। 16
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਡਵ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਸव्यਸਾਚੀ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਪਾਰਥ, ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਸੀ; ਜੇ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਰਥ ਚਲਾਏ, ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੈ।
ਸਾ ਚੋਦਿਤਾ ਤਦਾ ਹ੍ਯੇਨ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨੇਨ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਚ ਤਦਾऽऽਗਮ੍ਯ ਉਤ੍ਤਰਾਯਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ ।। 17
ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਪਾਂਚਾਲੀ, ਉੱਤਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਈ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਮਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਰਾਹੁਮੁਖਾਦਿਵ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਧਰ੍ਮਪਰਂ ਸਤ੍ਯਾਰ੍ਜਵਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। 18
ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਤੇ ਸਚ ਤੇ ਸਾਫ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਕਸਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਰਾਹੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—
ਅਮਰ੍षਯਨ੍ਤੀ ਤਦ੍ਦੁਃਖਂ ਕृष੍ਣਾ ਕਮਲਲੋਚਨਾ। ਉਤ੍ਤਰਾਮਾਹ ਵਚਨਂ ਸਖੀਮਧ੍ਯੇ ਵਿਲਾਸਿਨੀਮ੍ ।। 19
ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਸ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁੰਦਰ ਉੱਤਰਾ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਈ।
ਯੋऽਯਂ ਯੁਵਾ ਵਾਰਣਯੂਥਪੋਪਮੋ ਬृਹਨ੍ਨਲਾऽਸ੍ਮੀਤਿ ਜਨੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ। ਪੁਰਾऽਪਿ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ ਸਾਰਥਿਸ੍ਤਦਾ ਧਨੁਰ੍ਧਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੇ ।। 20
ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਰਗਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਰਥ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਏਤੇਨ ਵਾ ਸਾਰਥਿਨਾ ਤਦਾऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਹਾਸੁਰੋਰਗਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨ੍ਯਜਯਸ੍ਤਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨਤਰ੍ਪਯਚ੍ਚਾਪਿ ਹਿਰਣ੍ਯਰੇਤਸਮ੍ ।। 21
ਇਸੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਮਹਾ ਅਸੁਰਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਯਦਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਾਮਪਿ ਤਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ ਜਾਨਾਮਿ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪਰਵੀਰਮਧ੍ਯਗਮ੍ । ਸਂਗृਹ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮੀਨਪਿ ਚਾਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨਾਦਾਯ ਚਾਪਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। 22
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਫੜ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਨ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਨ ਦੇਵਦਾਨਵਾ ਨ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰਵਃ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਧਨਂ ਹਰੇਯੁਸ੍ਤਵ ਜਾਤੁ ਧਨ੍ਵਿਨੋ ਬृਹਨ੍ਨਲਾ ਤੂਤ੍ਤਰਸਾਰਥਿਰ੍ਯਦਿ ।। 23
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਜਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਕੁਰੁ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਧਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ ਜੇ ਉੱਤਰਾ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹੋਵੇ।
ਧਨੁष੍ਯਨਵਮਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸੁਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵੋ ਹਿ ਮਯਾ ਚਰਨ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਲਯੇ ।। 24
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਚੇਲਾ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਸ ਚਾਨੇਨ ਸਹਾਯੇਨ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਚਾਦਹਤ੍ਪੁਰਾ । ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਤਦਾऽਨੇਨ ਸਂਗृਹੀਤਾ ਹਯੋਤ੍ਤਮਾਃ ।। 25
ਇਸੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਂਡਵਾ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇਹ ਅਰਜੁਨ ਲਈ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਫੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਸਾਰਥਿਨਾ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਅਜਯਤ੍ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਨ ਹਿ ਯਨ੍ਤਾऽਸ੍ਤਿ ਤਾਦृਸ਼ਃ ।। 26
ਇਸ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਖਾਂਡਵਾ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ; ਐਸਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿਸਹਿਤਾ ਉਤ੍ਤਰਾ ਭ੍ਰਾਤੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਭ੍ਯਰ੍ਥਯੈਨਾਂ ਸਾਰਥ੍ਯੇ ਵੀਰ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਬृਹਨ੍ਨਲਾਮ੍ ।। 27
ਫਿਰ, ਸੈਰੰਧਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉੱਤਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਵੀਰ, ਤੁਰੰਤ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਨੂੰ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰ।'
ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੈषਾ ਹਿ ਸਾਰਥ੍ਯੇ ਨਰ੍ਤਨੇ ਗੀਤਵਾਦਿਤੇ । ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਯ੍ਰਾਹ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੀ ਵੈ ਬृਹਨ੍ਨਲਾਮ੍ ।। 28
ਉਹ ਰਥ ਚਲਾਉਣ, ਨੱਚਣ, ਗਾਉਣ ਤੇ ਵਾਦਯ ਯੰਤਰ ਵਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ; ਸੈਰੰਧਰੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਸਲਾਹੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਐਸਾ ਕਹੀ।
ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿ ਜਾਨਾਸਿ ਮਮ ਵ੍ਰਤਂ ਹਿ ਕ੍ਲੀਬੇਨ ਪੁਂਸਾ ਨ ਹਿ ਸਂਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਸੋਹਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬृਹਨ੍ਨਲਾਂ ਸ਼ੁਭੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਯਂ ਯਚ੍ਛ ਹਯਾਨ੍ਮਮੇਤਿ ।। 29
ਸੈਰੰਧਰੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ: ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਰ-ਪੁੰਨੂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਇਸ ਲਈ, ਸੁੰਦਰਏ, ਮੈਂ ਆਪ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਘੋੜੇ ਫੜ ਲਵੇ।
ਭਯਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨ ਵ੍ਰਤਂ ਨਾਵ੍ਰਤਂ ਪੁਨਃ। ਯਥਾ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਤਰਤਿ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਚਰੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਇਤਿ ਧਰ੍ਮਵਿਦਃ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਾਚ੍ਯਾ ਬृਹਨ੍ਨਲਾ ।। 30
ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ-ਰਹਿਤ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ; ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।