ਇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਨਿਪੁਣੋ ਯੋਧਃ ਸਦਾ ਵੀਰਸ਼੍ਚ ਮੇ ਸੁਤਃ। ਸਮਰ੍ਥਃ ਸਮਰੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਕੌਰਵੈਃ ਸਹ ਤਾਦृਸ਼ੈ ।। 13
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਯੋਧਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੈ; ਉਹ ਕੁਰੁਆਂ ਵਰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਦੇ ਪੂਰੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਮੇਵਾਸ੍ਤੁ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍ । ਜਯਸ਼੍ਚ ਨਿਯਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕੌਰਵਾਸ਼੍ਚ ਧ੍ਰੁਵਂ ਹਤਾਃ ।। 14
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੋਵੇ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੈ ਤੇ ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ।
ਆਵਰ੍ਤਯ ਕੁਰੂਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਪਸ਼ੂਨ੍ਪਸ਼ੁਪਤਿਰ੍ਯਥਾ। ਨਿਰ੍ਦਰ੍ਹषਾਮਨੀਕਾਨਿ ਭੀਮੇਨ ਸ਼ਰਤੇਜਸਾ ।। 15
ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਪਸ਼ੂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਕਰਦਾ, ਭੀਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਤੋੜ ਕੇ।
ਧਨੁਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤੈ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਸਂਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਭਿਨ੍ਧ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਗਜਾਨਾਮਿਵ ਯੂਥਪਃ ।। 16
ਆਪਣੀ ਕਮਾਨ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਕਰੇ-ਵਕਰੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਾਂਗ ਤੋੜ ਦੇ।
ਪਾਸ਼ੋਪਧਾਨਾਂ ਜ੍ਯਾਤਨ੍ਤ੍ਰੀਂ ਚਾਪਦਣ੍ਡਾਂ ਮਹਾਸ੍ਵਨਾਮ੍ । ਸ਼ਰਵਰ੍ਣਾਂ ਧਨੁਰ੍ਵੀਣਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਵਾਦਯ ।। 17
ਕਮਾਨ ਨੂੰ ਪਾਸਾ ਤੇ ਤੰਦ ਨਾਲ, ਚੀਕਣੀ ਧੁਨੀ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਸਾਜ ਵਾਂਗ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਜਾ।
ਨਿਰ੍ਯਾਹਿ ਨਗਰਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਕਿਮਾਸ੍ਯਤੇ । ਸ਼੍ਵੇਤਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਸਂਨਾਹਾ ਰਥੇ ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੁ ਤੇ ਹਯਾਃ । ਧ੍ਵਜਂ ਚ ਸਿਹਂ ਸੌਵਰ੍ਣਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯਸ੍ਵ ਤਥਾ ਵਿਭੋ ।। 18
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਨਿਕਲੋ—ਕਿਉਂ ਠਹਿਰੇ ਹੋ? ਤੇਰੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੋ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕੋ।
ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਗ੍ਰਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਹਸ੍ਤਵਤਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਛਾਦਯਨ੍ਤੁ ਸ਼ਰਾਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਞਮਾਯੁਰ੍ਨਿਰੋਧਕਾਃ ।। 19
ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸਿਰੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਦੇਣ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਣ।
ਰਣੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਸੁਰਾਨ੍ । ਯਸ਼ੋ ਮਹਦਵਾਪ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿਰੋਦਂ ਪੁਰਂ ਪੁਨਃ ।। 20
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਤੇ ਮੁੜ ਸ਼ਹਿਰ ਆ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਮਾ ਗਤਿਰ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਪਤੇਃ ਸੁਤਃ। ਗਤਿਮਨ੍ਤੋ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿषਯਵਾਸਿਨਃ ।। 21
ਮਤ्सਿਆ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਰ੍ਜੁਨੋ ਜਯਤਾਂਵਰਃ । ਏਵਮੇਵ ਗਤਿਰ੍ਨੂਨਂ ਭਵਾਨ੍ਵਿਪਯਵਾਸਿਨਾਮ੍ ।। 22
ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਮਹਾਜਨਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਗਵਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵਿਰਾਟਤਨਯਸ੍ਤਦਾ ।। 1
ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਉਥੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਮਧ੍ਯ ਉਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨਾਸੌ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੇਜਃਪ੍ਰਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਅਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਸ਼੍ਲਾਘਮਾਨ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। 2
ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਦਿਆਂ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਂਦਿਆਂ, ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਅਦ੍ਯਾਹਮਨੁਗਚ੍ਛੇਯਂ ਦृਢਧਨ੍ਵਾ ਗਵਾਂ ਪਦਮ੍। ਯਦਿ ਮੇ ਸਾਰਥਿਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਵੇਦਸ਼੍ਵੇषੁ ਕੋਵਿਦਃ ।। 3
ਅੱਜ ਮੈਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਜਾਵਾਂ, ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਤਮੇਵ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਯੋ ਮੇ ਯਨ੍ਤਾ ਸਮੋ ਭਵੇਤ੍ । ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਸਾਰਥਿਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਮ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਃ ।। 4
ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕੋਈ ਐਸਾ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਜੋ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੋ, ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਲੱਭੋ, ਮੈਂ ਤੁਰਨ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਰਾਤ੍ਰਂ ਵਾ ਮਾਸਂ ਵਾ ਨੂਨਮਨ੍ਤਤਃ । ਯਤ੍ਤਦਾਸੀਨ੍ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਸਾਰਥਿਰ੍ਹਤਃ ।। 5
ਅਠਾਈ ਦਿਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ, ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੇਰਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਯਦ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਧਿਗਚ੍ਛੇਯਂ ਯੋ ਮੇ ਯਨ੍ਤਾ ਭਵੇਦ੍ਯੁਧਿ । ਤ੍ਵਰਾਵਾਨਦ੍ਯ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮਹਾਧ੍ਵਜਃ ।। 6
ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਝੰਡਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂ।
ਵਿਗਾਹ੍ਯ ਤਤ੍ਪਰਾਨੀਕਂ ਗਜਵਾਜਿਰਥਾਕੁਲਮ੍ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਾਪਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵੀਰ੍ਯਾਨ੍ਕੁਰੂਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾऽऽਨਯੇ ਪਸ਼ੂਨ੍ ।। 7
ਉਹ ਵੈਰੀ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਹਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਗਾਵਾਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਚ ਕਰ੍ਣਂ ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਕृਪਮ੍। ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍ ।। 8
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਵਿਕਰਨ, ਕਰਣ (ਵਿਕਰਤਨ ਦਾ ਪੁੱਤ), ਕ੍ਰਿਪ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਸਮੇਤ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਵਿਦ੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦਾਨਵਾਨ੍ਮਘਵਾਨਿਵ । ਅਨੇਨੈਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਨਯੇ ਪਸ਼ੂਨ੍ ।। 9
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭਜਾ ਦਿਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਇਸੀ ਵੇਲੇ ਗਾਵਾਂ ਮੁੜ ਲਿਆਵਾਂ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਾਜ੍ਞਾਯ ਕੁਰਵਃ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਯਾਦਾਯ ਗੋਧਨਮ੍ । ਕਿਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਚ ਤੈਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਦਹਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਭਵਮ੍ ।। 10
ਕੁਰੁਆਂ ਨੇ ਥਾਂ ਖਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ ਗਾਵਾਂ ਲੈ ਗਈਆਂ; ਜਦ ਮੈਂ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ?
ਪਸ਼੍ਯਯੁਰਦ੍ਯ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਕੁਰਵਸ੍ਤੇ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਕਿਂਨੁ ਪਾਰ੍ਥੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਤਿ ਮਂਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਪਰੇ ।। 11
ਅੱਜ, ਜੋ ਕੁਰੁਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖਣਗੇ; ਉਹ ਸੋਚਣਗੇ, 'ਕੀ ਇਹ ਪਾਰਥ, ਅਰਜੁਨ ਆਪ ਨਹੀਂ?'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚਾਤ੍ਮਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨਮ੍ । ਨਾਮਰ੍षਯਤ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਬੀਭਤ੍ਸੋਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਨਮ੍ ।। 12
ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਧਾਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਭੀਭਤਸੁ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਰ੍ਜੁਨੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਰੇਣ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍। ਅਤੀਤਸਮਯੇ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮਭਾषਤ ।। 13
ਉੱਤਰ ਦੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ ਸਮਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਹੀ ਵੇਲੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਸੁਤਾਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਰੂਪਸਂਮਤਾਮ੍ । ਸਤ੍ਯਾਰ੍ਜਵਗੁਣੋਪੇਤਾਂ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੈषਿਣੀਮ੍ । ਉਵਾਚ ਰਹਸਿ ਪ੍ਰੀਤਃ ਕृष੍ਣਾਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਃ ।। 14
ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ, ਪਾਂਚਾਲੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਸਚ ਤੇ ਸਾਫ ਦਿਲ, ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਉਤ੍ਤਰਾਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਗਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ ।। 15
ਪਾਂਚਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ।
ਇਯਂ ਕਿਲ ਪੁਰਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ । ਸਾਰਥਿਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਤੁ ਬृਹਨ੍ਨਲਾ। ਮਹਾਞ੍ਜਯੋ ਭਵੇਦ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਾ ਚੇਦ੍ਯਨ੍ਤਾ ਬृਹਨ੍ਨਲਾ ।। 16
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਡਵ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਸव्यਸਾਚੀ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਪਾਰਥ, ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਸੀ; ਜੇ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਰਥ ਚਲਾਏ, ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੈ।
ਸਾ ਚੋਦਿਤਾ ਤਦਾ ਹ੍ਯੇਨ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨੇਨ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਚ ਤਦਾऽऽਗਮ੍ਯ ਉਤ੍ਤਰਾਯਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ ।। 17
ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਪਾਂਚਾਲੀ, ਉੱਤਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਈ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਮਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਰਾਹੁਮੁਖਾਦਿਵ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਧਰ੍ਮਪਰਂ ਸਤ੍ਯਾਰ੍ਜਵਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। 18
ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਤੇ ਸਚ ਤੇ ਸਾਫ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਕਸਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਰਾਹੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—
ਅਮਰ੍षਯਨ੍ਤੀ ਤਦ੍ਦੁਃਖਂ ਕृष੍ਣਾ ਕਮਲਲੋਚਨਾ। ਉਤ੍ਤਰਾਮਾਹ ਵਚਨਂ ਸਖੀਮਧ੍ਯੇ ਵਿਲਾਸਿਨੀਮ੍ ।। 19
ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਸ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁੰਦਰ ਉੱਤਰਾ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਈ।
ਯੋऽਯਂ ਯੁਵਾ ਵਾਰਣਯੂਥਪੋਪਮੋ ਬृਹਨ੍ਨਲਾऽਸ੍ਮੀਤਿ ਜਨੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ। ਪੁਰਾऽਪਿ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ ਸਾਰਥਿਸ੍ਤਦਾ ਧਨੁਰ੍ਧਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੇ ।। 20
ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਰਗਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਰਥ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।