ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਰ੍ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਦੁਃਸਹੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ਼੍ਚੈਵ ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮਹਾਰਥਾਃ ।। 3
ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ, ਵਿਕਰਨ, ਬਲਵਾਨ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਦੁਸ਼ਸਹ, ਦੁਰਮੁਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨੁਪਾਗਮ੍ਯ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ । ਗੋਪਾਨ੍ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਤਰਸਾ ਗੋਧਨਂ ਜਹ੍ਰੁਰੋਜਸਾ ।। 4
ਇਹ ਸਾਰੇ, ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਮਤਸਯ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਗੋਆਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭਜਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂ ਲੈ ਗਏ।
ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕੁਰਵਃ ਕਾਲਯਨ੍ਤਿ ਚ । ਮਹਤਾ ਰਥਵਂਸ਼ੇਨ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। 5
ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਗੋਪਾਲਾਨਾਂ ਤੁ ਘੋषੇषੁ ਹਨ੍ਯਤਾਂ ਤੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ । ਆਰਾਵਃ ਸੁਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਸਂਪ੍ਰਹਾਰੇ ਭਯਂਕਰੇ ।। 6
ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਚੀਕ ਚਲ ਪਈ।
ਗਵਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਤ੍ਵਰਃ। ਜਗਾਮ ਨਗਰਾਯੈਵ ਪਰਿਕ੍ਰੋਸ਼ਂਸ੍ਤਦਾऽऽਰ੍ਤਵਤ੍ ।। 7
ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਡਰ ਕੇ ਫ਼ੌਰੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪੁਰਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਨृਪਵੇਸ਼੍ਮਾਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤਤਃ। ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ ।। 8
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਕਿ ਹੋਈ ਗੱਲ ਦੱਸੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੂਮਿਂਜਯਂ ਨਾਮ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਨਿਨਮ੍ । ਤਸ੍ਮੈ ਚ ਸਰ੍ਵਮਾਚष੍ਟ ਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼ੁਕਰ੍षਣਮ੍ ।। 9
ਮਤ्सਿਆ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਾਣੀਲੇ ਪੁੱਤਰ ਭੂਮਿੰਜਯ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਲੁੱਟ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਈ।
ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕੁਰਬਃ ਕਾਲਯਨ੍ਤਿ ਤੇ। ਪ੍ਰਤਿਜੇਤੁਂ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਗੋਧਨਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਵਰ੍ਧਨ ।। 10
ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ—ਰਾਜ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਠੋ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰੋ!
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਹਿਤਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਯਾਹਿ ਵੈ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਮਹੀਪਾਲਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯਪਾਲਮਿਹਾਕਰੋਤ੍ ।। 11
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਆਪ ਜਲਦੀ ਨਿਕਲ; ਮਤ्सਿਆ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲਾ ਰਖ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਪਰਿषਦੋ ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼੍ਲਾਘਤੇ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ । ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਮਾਨੁਰੂਪਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚੇਤਿ ਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ ।। 12
ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਭਾ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ—'ਇਹ ਮੇਰਾ ਯੋਗ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਨਿਪੁਣੋ ਯੋਧਃ ਸਦਾ ਵੀਰਸ਼੍ਚ ਮੇ ਸੁਤਃ। ਸਮਰ੍ਥਃ ਸਮਰੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਕੌਰਵੈਃ ਸਹ ਤਾਦृਸ਼ੈ ।। 13
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਯੋਧਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੈ; ਉਹ ਕੁਰੁਆਂ ਵਰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਦੇ ਪੂਰੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਮੇਵਾਸ੍ਤੁ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍ । ਜਯਸ਼੍ਚ ਨਿਯਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕੌਰਵਾਸ਼੍ਚ ਧ੍ਰੁਵਂ ਹਤਾਃ ।। 14
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੋਵੇ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੈ ਤੇ ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ।
ਆਵਰ੍ਤਯ ਕੁਰੂਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਪਸ਼ੂਨ੍ਪਸ਼ੁਪਤਿਰ੍ਯਥਾ। ਨਿਰ੍ਦਰ੍ਹषਾਮਨੀਕਾਨਿ ਭੀਮੇਨ ਸ਼ਰਤੇਜਸਾ ।। 15
ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਪਸ਼ੂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਕਰਦਾ, ਭੀਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਤੋੜ ਕੇ।
ਧਨੁਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤੈ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਸਂਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਭਿਨ੍ਧ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਗਜਾਨਾਮਿਵ ਯੂਥਪਃ ।। 16
ਆਪਣੀ ਕਮਾਨ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਕਰੇ-ਵਕਰੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਾਂਗ ਤੋੜ ਦੇ।
ਪਾਸ਼ੋਪਧਾਨਾਂ ਜ੍ਯਾਤਨ੍ਤ੍ਰੀਂ ਚਾਪਦਣ੍ਡਾਂ ਮਹਾਸ੍ਵਨਾਮ੍ । ਸ਼ਰਵਰ੍ਣਾਂ ਧਨੁਰ੍ਵੀਣਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਵਾਦਯ ।। 17
ਕਮਾਨ ਨੂੰ ਪਾਸਾ ਤੇ ਤੰਦ ਨਾਲ, ਚੀਕਣੀ ਧੁਨੀ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਸਾਜ ਵਾਂਗ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਜਾ।
ਨਿਰ੍ਯਾਹਿ ਨਗਰਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਕਿਮਾਸ੍ਯਤੇ । ਸ਼੍ਵੇਤਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਸਂਨਾਹਾ ਰਥੇ ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੁ ਤੇ ਹਯਾਃ । ਧ੍ਵਜਂ ਚ ਸਿਹਂ ਸੌਵਰ੍ਣਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯਸ੍ਵ ਤਥਾ ਵਿਭੋ ।। 18
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਨਿਕਲੋ—ਕਿਉਂ ਠਹਿਰੇ ਹੋ? ਤੇਰੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੋ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕੋ।
ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਗ੍ਰਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਹਸ੍ਤਵਤਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਛਾਦਯਨ੍ਤੁ ਸ਼ਰਾਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਞਮਾਯੁਰ੍ਨਿਰੋਧਕਾਃ ।। 19
ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸਿਰੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਦੇਣ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਣ।
ਰਣੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਸੁਰਾਨ੍ । ਯਸ਼ੋ ਮਹਦਵਾਪ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿਰੋਦਂ ਪੁਰਂ ਪੁਨਃ ।। 20
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਤੇ ਮੁੜ ਸ਼ਹਿਰ ਆ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਮਾ ਗਤਿਰ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਪਤੇਃ ਸੁਤਃ। ਗਤਿਮਨ੍ਤੋ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿषਯਵਾਸਿਨਃ ।। 21
ਮਤ्सਿਆ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਰ੍ਜੁਨੋ ਜਯਤਾਂਵਰਃ । ਏਵਮੇਵ ਗਤਿਰ੍ਨੂਨਂ ਭਵਾਨ੍ਵਿਪਯਵਾਸਿਨਾਮ੍ ।। 22
ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਮਹਾਜਨਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਗਵਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵਿਰਾਟਤਨਯਸ੍ਤਦਾ ।। 1
ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਉਥੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਮਧ੍ਯ ਉਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨਾਸੌ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੇਜਃਪ੍ਰਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਅਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਸ਼੍ਲਾਘਮਾਨ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। 2
ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਦਿਆਂ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਂਦਿਆਂ, ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਅਦ੍ਯਾਹਮਨੁਗਚ੍ਛੇਯਂ ਦृਢਧਨ੍ਵਾ ਗਵਾਂ ਪਦਮ੍। ਯਦਿ ਮੇ ਸਾਰਥਿਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਵੇਦਸ਼੍ਵੇषੁ ਕੋਵਿਦਃ ।। 3
ਅੱਜ ਮੈਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਜਾਵਾਂ, ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਤਮੇਵ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਯੋ ਮੇ ਯਨ੍ਤਾ ਸਮੋ ਭਵੇਤ੍ । ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਸਾਰਥਿਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਮ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਃ ।। 4
ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕੋਈ ਐਸਾ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਜੋ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੋ, ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਲੱਭੋ, ਮੈਂ ਤੁਰਨ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਰਾਤ੍ਰਂ ਵਾ ਮਾਸਂ ਵਾ ਨੂਨਮਨ੍ਤਤਃ । ਯਤ੍ਤਦਾਸੀਨ੍ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਸਾਰਥਿਰ੍ਹਤਃ ।। 5
ਅਠਾਈ ਦਿਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ, ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੇਰਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਯਦ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਧਿਗਚ੍ਛੇਯਂ ਯੋ ਮੇ ਯਨ੍ਤਾ ਭਵੇਦ੍ਯੁਧਿ । ਤ੍ਵਰਾਵਾਨਦ੍ਯ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮਹਾਧ੍ਵਜਃ ।। 6
ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਝੰਡਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂ।
ਵਿਗਾਹ੍ਯ ਤਤ੍ਪਰਾਨੀਕਂ ਗਜਵਾਜਿਰਥਾਕੁਲਮ੍ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਾਪਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵੀਰ੍ਯਾਨ੍ਕੁਰੂਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾऽऽਨਯੇ ਪਸ਼ੂਨ੍ ।। 7
ਉਹ ਵੈਰੀ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਹਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਗਾਵਾਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਚ ਕਰ੍ਣਂ ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਕृਪਮ੍। ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍ ।। 8
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਵਿਕਰਨ, ਕਰਣ (ਵਿਕਰਤਨ ਦਾ ਪੁੱਤ), ਕ੍ਰਿਪ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਸਮੇਤ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਵਿਦ੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦਾਨਵਾਨ੍ਮਘਵਾਨਿਵ । ਅਨੇਨੈਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਨਯੇ ਪਸ਼ੂਨ੍ ।। 9
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭਜਾ ਦਿਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਇਸੀ ਵੇਲੇ ਗਾਵਾਂ ਮੁੜ ਲਿਆਵਾਂ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਾਜ੍ਞਾਯ ਕੁਰਵਃ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਯਾਦਾਯ ਗੋਧਨਮ੍ । ਕਿਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਚ ਤੈਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਦਹਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਭਵਮ੍ ।। 10
ਕੁਰੁਆਂ ਨੇ ਥਾਂ ਖਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ ਗਾਵਾਂ ਲੈ ਗਈਆਂ; ਜਦ ਮੈਂ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ?