ਪ੍ਰਤੀਤਸ਼੍ਚੇਤ੍ਪੁਰਂ ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਦ੍ਯ ਪਰਂਤਪ। ਦਾਰੈਃ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਸਾ ਹਿ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਮਮਾਤੁਲਾ ।। 20
ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਜੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ। ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ।
ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਂ ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਭृਤ੍ਯਬਲਵਾਹਨਮ੍ । ਵਿਸਰ੍ਜਯ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਰਮੇਤਦਹਂ ਵृਣੇ ।। 21
ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰਾਂ, ਫੌਜ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦੇ। ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਮੰਗ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਕਙ੍ਕੇਨ ਵਿਰਾਟੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਕਙ੍ਕਂ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਯਾਤੁ ਚੇष੍ਟਤਃ ।। 22
ਜਦ ਕੰਕਾ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਕੰਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।"
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਦੂਤਾਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਨਗਰਂ ਤਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਸੁਹृਦਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਘੋषਯਨ੍ਤੁ ਚ ਤੇ ਜਯਮ੍ ।। 23
ਤੇਜ਼ ਦੂਤ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਸੁਣਾਉਣ ਤੇ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਨ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਾਨ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੋ ਦੂਤਾਨ੍ਰਾਜਾ ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍। ਆਚਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਪੁਰਂ ਸਤ੍ਵਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਜਯਂ ਮਮ ।। 24
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਤਸਯ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਜਾ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਜੰਗ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰੋ।"
ਕੁਮਾਰ੍ਯਃ ਸਮਲਂਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮੇ ਪੁਰਾਤ੍ । ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗਣਿਕਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਾਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਯਾਨ੍ਤੁ ਚ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ ।। 25
ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਿਕਲਣ, ਸਾਰੇ ਵਾਜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੀ ਚਲਣ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਥਾ ਦੂਤਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਯਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੇਵਲਮ੍ । ਤਤੋऽਨ੍ਤਰੇ ਚਾਨੁषਿਤਾ ਦੂਤਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਨੁਯਾਯਿਨਃ ।। 26
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਦੂਤ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਨਿਕਲ ਪਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਦੂਤ ਵੀ ਤੁਰ ਪਏ।
ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਂਸ੍ਤੇ ਵੈ ਸੂਰ੍ਯੇ ਸਮ੍ਯਗਥੋਦਿਤੇ। ਵਿਰਾਟਨਗਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਾਨ੍ਦੀਮਘੋषਯਨ੍ । ਪਤਾਕੋਚ੍ਛ੍ਰਯਮਾਲ੍ਯਾਢ੍ਯਂ ਪੁਰਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਯਥਾ ।। 27
ਉਹ ਲੋਕ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਜਿੱਤ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਯਾਤੇ ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੇ ਤੁ ਪਸ਼ੂਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵੈ ਪਰੀਪ੍ਸਤਿ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੈਰ੍ਵਿਰਾਟ ਪੁਰਮਭ੍ਯਗਾਤ੍ ।। 1
ਜਦ ਤ੍ਰਿਗਰਤ ਮਤਸਯ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਚ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਕृਪਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਦ੍ਰੌਣਿਸ਼੍ਚ ਸੌਬਲਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਃ ਸ਼ਲਃ ।। 2
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕਰਣ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਕ੍ਰਿਪ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੌਬਲ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਸ਼ਲ—all
ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਰ੍ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਦੁਃਸਹੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ਼੍ਚੈਵ ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮਹਾਰਥਾਃ ।। 3
ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ, ਵਿਕਰਨ, ਬਲਵਾਨ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਦੁਸ਼ਸਹ, ਦੁਰਮੁਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨੁਪਾਗਮ੍ਯ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ । ਗੋਪਾਨ੍ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਤਰਸਾ ਗੋਧਨਂ ਜਹ੍ਰੁਰੋਜਸਾ ।। 4
ਇਹ ਸਾਰੇ, ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਮਤਸਯ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਗੋਆਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭਜਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂ ਲੈ ਗਏ।
ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕੁਰਵਃ ਕਾਲਯਨ੍ਤਿ ਚ । ਮਹਤਾ ਰਥਵਂਸ਼ੇਨ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। 5
ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਗੋਪਾਲਾਨਾਂ ਤੁ ਘੋषੇषੁ ਹਨ੍ਯਤਾਂ ਤੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ । ਆਰਾਵਃ ਸੁਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਸਂਪ੍ਰਹਾਰੇ ਭਯਂਕਰੇ ।। 6
ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਚੀਕ ਚਲ ਪਈ।
ਗਵਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਤ੍ਵਰਃ। ਜਗਾਮ ਨਗਰਾਯੈਵ ਪਰਿਕ੍ਰੋਸ਼ਂਸ੍ਤਦਾऽऽਰ੍ਤਵਤ੍ ।। 7
ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਡਰ ਕੇ ਫ਼ੌਰੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪੁਰਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਨृਪਵੇਸ਼੍ਮਾਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤਤਃ। ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ ।। 8
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਕਿ ਹੋਈ ਗੱਲ ਦੱਸੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੂਮਿਂਜਯਂ ਨਾਮ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਨਿਨਮ੍ । ਤਸ੍ਮੈ ਚ ਸਰ੍ਵਮਾਚष੍ਟ ਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼ੁਕਰ੍षਣਮ੍ ।। 9
ਮਤ्सਿਆ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਾਣੀਲੇ ਪੁੱਤਰ ਭੂਮਿੰਜਯ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਲੁੱਟ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਈ।
ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕੁਰਬਃ ਕਾਲਯਨ੍ਤਿ ਤੇ। ਪ੍ਰਤਿਜੇਤੁਂ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਗੋਧਨਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਵਰ੍ਧਨ ।। 10
ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ—ਰਾਜ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਠੋ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰੋ!
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਹਿਤਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਯਾਹਿ ਵੈ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਮਹੀਪਾਲਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯਪਾਲਮਿਹਾਕਰੋਤ੍ ।। 11
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਆਪ ਜਲਦੀ ਨਿਕਲ; ਮਤ्सਿਆ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲਾ ਰਖ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਪਰਿषਦੋ ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼੍ਲਾਘਤੇ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ । ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਮਾਨੁਰੂਪਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚੇਤਿ ਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ ।। 12
ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਭਾ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ—'ਇਹ ਮੇਰਾ ਯੋਗ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਨਿਪੁਣੋ ਯੋਧਃ ਸਦਾ ਵੀਰਸ਼੍ਚ ਮੇ ਸੁਤਃ। ਸਮਰ੍ਥਃ ਸਮਰੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਕੌਰਵੈਃ ਸਹ ਤਾਦृਸ਼ੈ ।। 13
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਯੋਧਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੈ; ਉਹ ਕੁਰੁਆਂ ਵਰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਦੇ ਪੂਰੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਮੇਵਾਸ੍ਤੁ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍ । ਜਯਸ਼੍ਚ ਨਿਯਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕੌਰਵਾਸ਼੍ਚ ਧ੍ਰੁਵਂ ਹਤਾਃ ।। 14
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੋਵੇ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੈ ਤੇ ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ।
ਆਵਰ੍ਤਯ ਕੁਰੂਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਪਸ਼ੂਨ੍ਪਸ਼ੁਪਤਿਰ੍ਯਥਾ। ਨਿਰ੍ਦਰ੍ਹषਾਮਨੀਕਾਨਿ ਭੀਮੇਨ ਸ਼ਰਤੇਜਸਾ ।। 15
ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਪਸ਼ੂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਕਰਦਾ, ਭੀਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਤੋੜ ਕੇ।
ਧਨੁਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤੈ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਸਂਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਭਿਨ੍ਧ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਗਜਾਨਾਮਿਵ ਯੂਥਪਃ ।। 16
ਆਪਣੀ ਕਮਾਨ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਕਰੇ-ਵਕਰੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਾਂਗ ਤੋੜ ਦੇ।
ਪਾਸ਼ੋਪਧਾਨਾਂ ਜ੍ਯਾਤਨ੍ਤ੍ਰੀਂ ਚਾਪਦਣ੍ਡਾਂ ਮਹਾਸ੍ਵਨਾਮ੍ । ਸ਼ਰਵਰ੍ਣਾਂ ਧਨੁਰ੍ਵੀਣਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਵਾਦਯ ।। 17
ਕਮਾਨ ਨੂੰ ਪਾਸਾ ਤੇ ਤੰਦ ਨਾਲ, ਚੀਕਣੀ ਧੁਨੀ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਸਾਜ ਵਾਂਗ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਜਾ।
ਨਿਰ੍ਯਾਹਿ ਨਗਰਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਕਿਮਾਸ੍ਯਤੇ । ਸ਼੍ਵੇਤਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਸਂਨਾਹਾ ਰਥੇ ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੁ ਤੇ ਹਯਾਃ । ਧ੍ਵਜਂ ਚ ਸਿਹਂ ਸੌਵਰ੍ਣਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯਸ੍ਵ ਤਥਾ ਵਿਭੋ ।। 18
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਨਿਕਲੋ—ਕਿਉਂ ਠਹਿਰੇ ਹੋ? ਤੇਰੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੋ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕੋ।
ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਗ੍ਰਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਹਸ੍ਤਵਤਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਛਾਦਯਨ੍ਤੁ ਸ਼ਰਾਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਞਮਾਯੁਰ੍ਨਿਰੋਧਕਾਃ ।। 19
ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸਿਰੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਦੇਣ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਣ।
ਰਣੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਸੁਰਾਨ੍ । ਯਸ਼ੋ ਮਹਦਵਾਪ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿਰੋਦਂ ਪੁਰਂ ਪੁਨਃ ।। 20
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਤੇ ਮੁੜ ਸ਼ਹਿਰ ਆ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਮਾ ਗਤਿਰ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਪਤੇਃ ਸੁਤਃ। ਗਤਿਮਨ੍ਤੋ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿषਯਵਾਸਿਨਃ ।। 21
ਮਤ्सਿਆ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਰ੍ਜੁਨੋ ਜਯਤਾਂਵਰਃ । ਏਵਮੇਵ ਗਤਿਰ੍ਨੂਨਂ ਭਵਾਨ੍ਵਿਪਯਵਾਸਿਨਾਮ੍ ।। 22
ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।