ਮਨਸਾ ਚਾਪ੍ਯਭਿਪ੍ਰੇਤਂ ਯਤ੍ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣ। ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਸਂਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਹਤਿ ਨੋ ਭਵਾਨ੍ ।। 10
ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਵੇ, ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਕੁਝ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਗਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਚ ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਮਥਾਪਿ ਵਾ। ਵੈਯਾਘ੍ਰਪਦ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ।। 11
ਰਤਨ, ਗਾਂ, ਸੋਨਾ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਪਥਰ — ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੇਰਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਜ੍ਯਮਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਚ। ਯਤਸ਼੍ਚ ਜਾਤਃ ਸਂਰਮ੍ਭਃ ਸ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਵਸ਼ਂ ਗਤਃ ।। 12
ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਝਗੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਵੀ ਹੁਣ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਂ ਪੁਨਰੇਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ। ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਾਮਿ ਤੇ ਵਾਚਂ ਮਨੋਜ੍ਞਾਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਾਂ ।। 13
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮਤਸਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਗੱਲ, ਮਤਸਿਆਂ, ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।'
ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਮੁਖਃ ਸਤਤਂ ਭਵਾਨ੍ । ਪੁਨਰੇਵ ਵਿਰਾਟਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾ ਕਙ੍ਕਮਭਾषਤ ।। 14
ਦਇਆ ਦੇ ਪੱਕੇ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਮੁਖ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਫੇਰ ਤੋਂ ਕੰਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਹੋ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਲਲਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਸੋਹਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਲਲੇਨਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ।। 15
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਵਲਲ ਨਾਮ ਦੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਕੰਮ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਹਨ। ਉਸੀ ਸ਼ੂਦਰ ਵਲਲ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਦੁਪਪਨ੍ਨਂ ਮਮਾਨਘ। ਵਰਂ ਵृष੍ਣੀष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ ।। 16
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ। ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਮੰਗ ਲੈ, ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਮਹਾਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯੁਚ੍ਚਾਵਚਾਨ੍ਯਹਮ੍। ਸ਼ਯਨਾਸਨਯਾਨਾਨਿ ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਮਲਂਕੁਤਾਃ ।। 17
ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਤੇ ਆਮ ਰਤਨ, ਸੌਣ-ਬੈਠਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਸਵਾਰੀ ਲਈ ਵਾਹਨ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਏਤਾਨਿ ਚ ਮਮ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕੇ ।। 18
ਮੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਰਥ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਵੀ ਲੈ ਲੈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਤਂ ਤਥਾਵਾਦਿਨਂ ਤਤ੍ਰ ਕੌਰਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਏषੈਵ ਤੁ ਮਮ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮੁਕ੍ਤੋਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ ।। 19
ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੌਰਵ ਨੇ ਉੱਥੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਗਿਆ।"
ਪ੍ਰਤੀਤਸ਼੍ਚੇਤ੍ਪੁਰਂ ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਦ੍ਯ ਪਰਂਤਪ। ਦਾਰੈਃ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਸਾ ਹਿ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਮਮਾਤੁਲਾ ।। 20
ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਜੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ। ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ।
ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਂ ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਭृਤ੍ਯਬਲਵਾਹਨਮ੍ । ਵਿਸਰ੍ਜਯ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਰਮੇਤਦਹਂ ਵृਣੇ ।। 21
ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰਾਂ, ਫੌਜ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦੇ। ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਮੰਗ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਕਙ੍ਕੇਨ ਵਿਰਾਟੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਕਙ੍ਕਂ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਯਾਤੁ ਚੇष੍ਟਤਃ ।। 22
ਜਦ ਕੰਕਾ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਕੰਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।"
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਦੂਤਾਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਨਗਰਂ ਤਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਸੁਹृਦਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਘੋषਯਨ੍ਤੁ ਚ ਤੇ ਜਯਮ੍ ।। 23
ਤੇਜ਼ ਦੂਤ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਸੁਣਾਉਣ ਤੇ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਨ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਾਨ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੋ ਦੂਤਾਨ੍ਰਾਜਾ ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍। ਆਚਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਪੁਰਂ ਸਤ੍ਵਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਜਯਂ ਮਮ ।। 24
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਤਸਯ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਜਾ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਜੰਗ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰੋ।"
ਕੁਮਾਰ੍ਯਃ ਸਮਲਂਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮੇ ਪੁਰਾਤ੍ । ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗਣਿਕਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਾਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਯਾਨ੍ਤੁ ਚ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ ।। 25
ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਿਕਲਣ, ਸਾਰੇ ਵਾਜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੀ ਚਲਣ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਥਾ ਦੂਤਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਯਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੇਵਲਮ੍ । ਤਤੋऽਨ੍ਤਰੇ ਚਾਨੁषਿਤਾ ਦੂਤਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਨੁਯਾਯਿਨਃ ।। 26
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਦੂਤ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਨਿਕਲ ਪਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਦੂਤ ਵੀ ਤੁਰ ਪਏ।
ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਂਸ੍ਤੇ ਵੈ ਸੂਰ੍ਯੇ ਸਮ੍ਯਗਥੋਦਿਤੇ। ਵਿਰਾਟਨਗਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਾਨ੍ਦੀਮਘੋषਯਨ੍ । ਪਤਾਕੋਚ੍ਛ੍ਰਯਮਾਲ੍ਯਾਢ੍ਯਂ ਪੁਰਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਯਥਾ ।। 27
ਉਹ ਲੋਕ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਜਿੱਤ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਯਾਤੇ ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੇ ਤੁ ਪਸ਼ੂਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵੈ ਪਰੀਪ੍ਸਤਿ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੈਰ੍ਵਿਰਾਟ ਪੁਰਮਭ੍ਯਗਾਤ੍ ।। 1
ਜਦ ਤ੍ਰਿਗਰਤ ਮਤਸਯ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਚ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਕृਪਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਦ੍ਰੌਣਿਸ਼੍ਚ ਸੌਬਲਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਃ ਸ਼ਲਃ ।। 2
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕਰਣ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਕ੍ਰਿਪ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੌਬਲ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਸ਼ਲ—all
ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਰ੍ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਦੁਃਸਹੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ਼੍ਚੈਵ ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮਹਾਰਥਾਃ ।। 3
ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ, ਵਿਕਰਨ, ਬਲਵਾਨ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਦੁਸ਼ਸਹ, ਦੁਰਮੁਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨੁਪਾਗਮ੍ਯ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ । ਗੋਪਾਨ੍ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਤਰਸਾ ਗੋਧਨਂ ਜਹ੍ਰੁਰੋਜਸਾ ।। 4
ਇਹ ਸਾਰੇ, ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਮਤਸਯ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਗੋਆਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭਜਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂ ਲੈ ਗਏ।
ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕੁਰਵਃ ਕਾਲਯਨ੍ਤਿ ਚ । ਮਹਤਾ ਰਥਵਂਸ਼ੇਨ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। 5
ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਗੋਪਾਲਾਨਾਂ ਤੁ ਘੋषੇषੁ ਹਨ੍ਯਤਾਂ ਤੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ । ਆਰਾਵਃ ਸੁਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਸਂਪ੍ਰਹਾਰੇ ਭਯਂਕਰੇ ।। 6
ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਚੀਕ ਚਲ ਪਈ।
ਗਵਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਤ੍ਵਰਃ। ਜਗਾਮ ਨਗਰਾਯੈਵ ਪਰਿਕ੍ਰੋਸ਼ਂਸ੍ਤਦਾऽऽਰ੍ਤਵਤ੍ ।। 7
ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਡਰ ਕੇ ਫ਼ੌਰੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪੁਰਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਨृਪਵੇਸ਼੍ਮਾਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤਤਃ। ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ ।। 8
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਕਿ ਹੋਈ ਗੱਲ ਦੱਸੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੂਮਿਂਜਯਂ ਨਾਮ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਨਿਨਮ੍ । ਤਸ੍ਮੈ ਚ ਸਰ੍ਵਮਾਚष੍ਟ ਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼ੁਕਰ੍षਣਮ੍ ।। 9
ਮਤ्सਿਆ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਾਣੀਲੇ ਪੁੱਤਰ ਭੂਮਿੰਜਯ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਲੁੱਟ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਈ।
ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕੁਰਬਃ ਕਾਲਯਨ੍ਤਿ ਤੇ। ਪ੍ਰਤਿਜੇਤੁਂ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਗੋਧਨਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਵਰ੍ਧਨ ।। 10
ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ—ਰਾਜ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਠੋ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰੋ!
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਹਿਤਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਯਾਹਿ ਵੈ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਮਹੀਪਾਲਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯਪਾਲਮਿਹਾਕਰੋਤ੍ ।। 11
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਆਪ ਜਲਦੀ ਨਿਕਲ; ਮਤ्सਿਆ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲਾ ਰਖ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਪਰਿषਦੋ ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼੍ਲਾਘਤੇ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ । ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਮਾਨੁਰੂਪਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚੇਤਿ ਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ ।। 12
ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਭਾ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ—'ਇਹ ਮੇਰਾ ਯੋਗ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।'