ਪृष੍ਠਗੋषੌ ਚ ਤਸ੍ਯਾਥ ਹਤ੍ਵਾ ਪਰਮਸਾਯਕੈਃ। ਅਥਾਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਦਪਤਯਤ੍ ।। 51
ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਰਥ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਣਾਸ਼੍ਵੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ। ਸ ਭਯਾਦ੍ਵਿਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰੈਗਰ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਜਹਾਤ੍ਤਦਾ ।। 52
ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ੂਰਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੋਣਾਸ਼ਵ ਸੀ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਏ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਰਾਟਃ ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਰਥਾਦਥ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਣਃ। ਗਦਾਮਸ੍ਯ ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯ ਤਮੇਵਾਭ੍ਯਹਨਦ੍ਬਲੀ ।। 53
ਫਿਰ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਉਸਦੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਚਚਾਰ ਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਵृਦ੍ਧੋऽਪਿ ਤਰੁਣੋ ਯਥਾ ।। 54
ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵੇ।
ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਭੀਮਸਂਕਾਸ਼ੋ ਰਥਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਉਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਗਤ੍ਵਾ ਵੇਗੇਨ ਤਦ੍ਰਥੇ ਵਿਨਿਪਤ੍ਯ ਚ। ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਣਃ ਸ਼ਿਰੋऽਗੁਹ੍ਣਾਤ੍ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਯੁਧ੍ਯਤਃ ।। 55
ਭੀਮ, ਜੋ ਭੀਮ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਸੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਗ੍ਰਾਦ੍ਗਿਰੇਰ੍ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਂ ਯਥਾ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਮੁਤ੍ਪ੍ਲृਤ੍ਯ ਮਾਰ੍ਜਾਰ ਆਖੋਰ੍ਯਦ੍ਵਚ੍ਛਿਰੋ ਰੁषਾ ।। 56
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬਿੱਲੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੂਹੇ ਦਾ ਸਿਰ ਉਠਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਕੀਤਾ।
ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤੁ ਰੋषਾਤ੍ਤਂ ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਮਹੀਤਲੇ। ਯਦਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਾਹਰਦ੍ਵਿਲਪਿष੍ਯਤਃ ।। 57
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਜਾਨੁ ਦਦੌ ਭੀਮੋ ਜਘ੍ਨੇ ਚੈਨਮਰਤ੍ਨਿਨਾ । ਸ ਮੋਹਮਗਮਦ੍ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਹਾਰਵਰਪੀਡਿਤਃ।। 58
ਭੀਮ ਨੇ ਉਸਦੇ ਘੁੱਟ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਰਾਜਾ ਵੱਡੇ ਵੱਜ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੀਰੇ ਗृਹੀਤੇ ਤੁ ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥੇ। ਅਭਜ੍ਯਤ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨਾਂ ਭਯਾਤੁਰਮ੍ ।। 59
ਜਦ ਉਹ ਵੀਰ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤ੍ਰਿਗਰਤਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਦਾ ਫੌਜ ਡਰ ਕਰਕੇ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਨਿਵृਤ੍ਯ ਗਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਅਵਜਿਤ੍ਯ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਂ ਧਨਂ ਚਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। 60
ਫਿਰ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਥੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜੇ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸਾਰਾ ਧਨ ਲੈ ਆਏ।
ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਸਂਪਨ੍ਨਾ ਹ੍ਰੀਨਿषੇਵਾ ਯਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਵਿਨਾਸ਼ਨਾਃ। ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਥ ਭੀਮੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ ।। 61
ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲਾਜ ਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਉੱਚ ਆਤਮ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਨਾਯਂ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰੋ ਮਤ੍ਤੋ ਜੀਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਕਿਂਨੁ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਦ੍ਰਾਜਾ ਸਤਤਂ ਘृਣੀ । ਗਲੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮਾਨੀਯ ਵਿਵਸ਼ਂ ਵਸ਼ਮ੍ ।। 62
ਇਹ ਪਾਪੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜੀਉਣ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆਲੂ ਹੈ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਗਲ੍ਹ ਫੜ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਲਾਚਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ ਏਨਂ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਰਥਮਾਰੋਪਯਾਮਾਸ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਪਾਂਸੁਗੁਣ੍ਠਿਤਮ੍ ।। 63
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਹਿਲਦਾ-ਡੁਲਦਾ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਰਣਮਧ੍ਯਸ੍ਥਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍ ।। 64
ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭੀਮ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸੁਸ਼ਰਮਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵਿਖਾਇਆ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਭੀਮਮਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨਮ੍ । ਤਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਹਸਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਵੈ ਨਰਾਧਮਃ ।। 65
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਭੀਮ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਿਕੰਮੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੀਮਃ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਜੀਵਿਤੁਂ ਚੇਚ੍ਛਸੇ ਮੂਢ ਹੇਤੁਂ ਮੇ ਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ ।। 66
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਮਹਾਬਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੂਰਖ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣ।'
ਦਾਸੋਸ੍ਮੀਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਚ੍ਯਂ ਸਂਸਤ੍ਸੁ ਚ ਸਭਾਸੁ ਚ । ਏਵਂ ਤੇ ਜੀਵਿਤਂ ਦਦ੍ਯਾਮੇष ਯੁਦ੍ਧਜਿਤੋ ਵਿਧਿਃ ।। 67
ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ ਕਿ 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਨੌਕਰ ਹਾਂ'। ਇੰਝ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਬਖ਼ਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਇਹੀ ਰੀਤ ਹੈ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸਪ੍ਰਣਯਂ ਵਚਃ। ਮੁਞ੍ਚਮੁਞ੍ਚਾਧਮਾਚਾਰਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਯਦਿ ਤੇ ਵਯਮ੍ ।। 68
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਘਟੀਆ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਾਪ-ਕਸੌਟੀ ਹਾਂ।'
ਦਾਸਭਾਵਂ ਗਤੋ ਹ੍ਯੇष ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ। ਅਦਾਸੋ ਗਚ੍ਛ ਮੁਕ੍ਤੋਸਿ ਮੈਵਂ ਕਾਰ੍षੀਃ ਕਦਾਚਨ ।। 69
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੌਕਰੀ ਵਾਲੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਨੌਕਰ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈਂ, ਚਲਾ ਜਾ। ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਸਵ੍ਰੀਡਃ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾऽਸੀਦਧੋਮੁਖਃ । ਸ ਮੁਕ੍ਤੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਰਾਜਾਨਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍ ।। 70
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤੁ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤੇ ਹਤਦ੍ਵਿषਃ । ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਸਂਪਨ੍ਨਾ ਹੀਨਿषੇਵਾ ਯਤਵ੍ਰਤਾਃ । ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਰਸੋ ਮਧ੍ਯੇ ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਸੁਖਿਨੋऽਵਸਨ੍ ।। 71
ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਉਹ ਰਾਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਵਿਰਾਟਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਨਤਿਮਾਨੁषਵਿਕ੍ਰਮਾਨ੍। ਅਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਵਿਤ੍ਤੇਨ ਮਾਨੇਨ ਚ ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਵਚਸਾ ਚੈਵ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੇਨ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਚ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਃ ।। 1
ਫਿਰ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਜੋ ਅਸਧਾਰਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਧਨ, ਆਦਰ, ਵਧਾਈਆਂ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥੈਵ ਮਮ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਤਾਨਿ ਵੈ ਤਥਾ। ਕਾਰ੍ਯਂ ਕੁਰੁਤ ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ ।। 2
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ, ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਵਰਤੋ।
ਦਦਾਮ੍ਯਲਂਕृਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਵਸੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਮਨਸਾ ਚਾਪ੍ਯਭਿਪ੍ਰੇਤਂ ਯਦ੍ਵਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਾਃ ।। 3
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਲੈ ਲੋ।
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਦ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਾਨਿਹ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਨ੍ਤੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ ।। 4
ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਜ਼ਾਦ ਤੇ ਸੁੱਖੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਤਸਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੋ।
ਤਂ ਤਥਾਵਾਦਿਨਂ ਤਤ੍ਰ ਕੌਰਵੇਯਾਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ।। 5
ਉਸ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੌਰਵਿਆਂ ਨੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਾਮਹੇ ਵਾਚਂ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਏਤਾਵਤਾऽਦ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਾਃਸ੍ਮੋ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮੁਕ੍ਤੋਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ ।। 6
ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮੁਕ੍ਤੋਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਹਿਤਂ ਹਿ ਨਃ । ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਨ ਧਨਂ ਮृਗਯਾਮਹੇ ।। 7
ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਇਆ — ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਦੌਲਤ, ਨਾ ਇਨਾਮ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਨਿਰ੍ਭਰਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰੇਣ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ ।। 8
ਫਿਰ ਮਤਸਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁਕ-ਰੁਕ ਕੇ ਨਿਕਲੀ।
ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਿਰਾਟੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ । ਏਹਿ ਤ੍ਵਾਮਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜਸ੍ਤੁ ਨੋ ਭਵਾਨ੍ ।। 9
ਮਤਸਿਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਰਾਟ ਫਿਰ ਆਖਿਆ: 'ਆਓ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂ; ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਤਸਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ।'