ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਸਾਯਕਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਤੇ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ ।। 41
ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤੁਰਗਾਨਭ੍ਯਚੋਦਯਨ੍। ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣਾਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਮਰ੍षਣਾਃ ।। 42
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਵਰਤਦੇ ਹੋਏ, ਤ੍ਰਿਗਰਤਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹੇ।
ਤਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਰਥਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍ । ਵੈਰਾਟਿਃ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯੁਯੁਧੇ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ।। 43
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮੁੜਦੇ ਵੇਖ, ਵੀਰਾਟ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਸਧਾਰਣ ਯੁੱਧ ਲੜਿਆ।
ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਃ ਸਮਭਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਅਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਜਯੈषਿਣਃ। ਤਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਃ । ਵੈਰਾਟਿਃ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯੁਯੁਧੇ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ।। 44
ਤ੍ਰਿਗਰਤਾ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਤੇ ਲੜੇ; ਭੀਮਸੇਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਵੀਰਾਟ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਸਧਾਰਣ ਯੁੱਧ ਲੜੇ।
ਸਹਸ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਹਿਣੀਦ੍ਰਾਜਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਨਕੁਲਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਪ੍ਤੈਵ ਸ਼ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਚ੍ਛਰੈਃ ।। 45
ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਨਕੁਲ ਨੇ ਵੀ ਸੱਤ ਸੌ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਸ਼ਤਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਸਹਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਮਾਦਿष੍ਟੋ ਨਿਜਘ੍ਨੇ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ ।। 46
ਸਹਦੇਵ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ!
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸੇਨਾਂ ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨਾਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾਨਿਵ ।। 47
ਤ੍ਰਿਗਰਤਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰੈਰਭ੍ਯਹਨਦ੍ਧृਸ਼ਮ੍ ।। 48
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾऽਪਿ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਰਾਣੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਅਵਿਧ੍ਯਦ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਹਯਾਨ੍ ।। 49
ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰੀ ਕੁਨ੍ਤੀऽਪੁਤ੍ਰੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ ।। 50
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ।
ਪृष੍ਠਗੋषੌ ਚ ਤਸ੍ਯਾਥ ਹਤ੍ਵਾ ਪਰਮਸਾਯਕੈਃ। ਅਥਾਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਦਪਤਯਤ੍ ।। 51
ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਰਥ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਣਾਸ਼੍ਵੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ। ਸ ਭਯਾਦ੍ਵਿਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰੈਗਰ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਜਹਾਤ੍ਤਦਾ ।। 52
ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ੂਰਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੋਣਾਸ਼ਵ ਸੀ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਏ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਰਾਟਃ ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਰਥਾਦਥ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਣਃ। ਗਦਾਮਸ੍ਯ ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯ ਤਮੇਵਾਭ੍ਯਹਨਦ੍ਬਲੀ ।। 53
ਫਿਰ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਉਸਦੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਚਚਾਰ ਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਵृਦ੍ਧੋऽਪਿ ਤਰੁਣੋ ਯਥਾ ।। 54
ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵੇ।
ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਭੀਮਸਂਕਾਸ਼ੋ ਰਥਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਉਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਗਤ੍ਵਾ ਵੇਗੇਨ ਤਦ੍ਰਥੇ ਵਿਨਿਪਤ੍ਯ ਚ। ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਣਃ ਸ਼ਿਰੋऽਗੁਹ੍ਣਾਤ੍ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਯੁਧ੍ਯਤਃ ।। 55
ਭੀਮ, ਜੋ ਭੀਮ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਸੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਗ੍ਰਾਦ੍ਗਿਰੇਰ੍ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਂ ਯਥਾ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਮੁਤ੍ਪ੍ਲृਤ੍ਯ ਮਾਰ੍ਜਾਰ ਆਖੋਰ੍ਯਦ੍ਵਚ੍ਛਿਰੋ ਰੁषਾ ।। 56
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬਿੱਲੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੂਹੇ ਦਾ ਸਿਰ ਉਠਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਕੀਤਾ।
ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤੁ ਰੋषਾਤ੍ਤਂ ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਮਹੀਤਲੇ। ਯਦਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਾਹਰਦ੍ਵਿਲਪਿष੍ਯਤਃ ।। 57
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਜਾਨੁ ਦਦੌ ਭੀਮੋ ਜਘ੍ਨੇ ਚੈਨਮਰਤ੍ਨਿਨਾ । ਸ ਮੋਹਮਗਮਦ੍ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਹਾਰਵਰਪੀਡਿਤਃ।। 58
ਭੀਮ ਨੇ ਉਸਦੇ ਘੁੱਟ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਰਾਜਾ ਵੱਡੇ ਵੱਜ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੀਰੇ ਗृਹੀਤੇ ਤੁ ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥੇ। ਅਭਜ੍ਯਤ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨਾਂ ਭਯਾਤੁਰਮ੍ ।। 59
ਜਦ ਉਹ ਵੀਰ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤ੍ਰਿਗਰਤਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਦਾ ਫੌਜ ਡਰ ਕਰਕੇ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਨਿਵृਤ੍ਯ ਗਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਅਵਜਿਤ੍ਯ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਂ ਧਨਂ ਚਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। 60
ਫਿਰ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਥੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜੇ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸਾਰਾ ਧਨ ਲੈ ਆਏ।
ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਸਂਪਨ੍ਨਾ ਹ੍ਰੀਨਿषੇਵਾ ਯਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਵਿਨਾਸ਼ਨਾਃ। ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਥ ਭੀਮੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ ।। 61
ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲਾਜ ਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਉੱਚ ਆਤਮ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਨਾਯਂ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰੋ ਮਤ੍ਤੋ ਜੀਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਕਿਂਨੁ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਦ੍ਰਾਜਾ ਸਤਤਂ ਘृਣੀ । ਗਲੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮਾਨੀਯ ਵਿਵਸ਼ਂ ਵਸ਼ਮ੍ ।। 62
ਇਹ ਪਾਪੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜੀਉਣ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆਲੂ ਹੈ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਗਲ੍ਹ ਫੜ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਲਾਚਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ ਏਨਂ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਰਥਮਾਰੋਪਯਾਮਾਸ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਪਾਂਸੁਗੁਣ੍ਠਿਤਮ੍ ।। 63
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਹਿਲਦਾ-ਡੁਲਦਾ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਰਣਮਧ੍ਯਸ੍ਥਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍ ।। 64
ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭੀਮ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸੁਸ਼ਰਮਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵਿਖਾਇਆ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਭੀਮਮਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨਮ੍ । ਤਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਹਸਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਵੈ ਨਰਾਧਮਃ ।। 65
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਭੀਮ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਿਕੰਮੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੀਮਃ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਜੀਵਿਤੁਂ ਚੇਚ੍ਛਸੇ ਮੂਢ ਹੇਤੁਂ ਮੇ ਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ ।। 66
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਮਹਾਬਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੂਰਖ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣ।'
ਦਾਸੋਸ੍ਮੀਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਚ੍ਯਂ ਸਂਸਤ੍ਸੁ ਚ ਸਭਾਸੁ ਚ । ਏਵਂ ਤੇ ਜੀਵਿਤਂ ਦਦ੍ਯਾਮੇष ਯੁਦ੍ਧਜਿਤੋ ਵਿਧਿਃ ।। 67
ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ ਕਿ 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਨੌਕਰ ਹਾਂ'। ਇੰਝ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਬਖ਼ਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਇਹੀ ਰੀਤ ਹੈ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸਪ੍ਰਣਯਂ ਵਚਃ। ਮੁਞ੍ਚਮੁਞ੍ਚਾਧਮਾਚਾਰਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਯਦਿ ਤੇ ਵਯਮ੍ ।। 68
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਘਟੀਆ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਾਪ-ਕਸੌਟੀ ਹਾਂ।'
ਦਾਸਭਾਵਂ ਗਤੋ ਹ੍ਯੇष ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ। ਅਦਾਸੋ ਗਚ੍ਛ ਮੁਕ੍ਤੋਸਿ ਮੈਵਂ ਕਾਰ੍षੀਃ ਕਦਾਚਨ ।। 69
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੌਕਰੀ ਵਾਲੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਨੌਕਰ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈਂ, ਚਲਾ ਜਾ। ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਸਵ੍ਰੀਡਃ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾऽਸੀਦਧੋਮੁਖਃ । ਸ ਮੁਕ੍ਤੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਰਾਜਾਨਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍ ।। 70
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।