ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਰੇषਾਮਸਮਂ ਰਣੇ। ਏਕਾਨ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ।। 21
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ।
ਅਯਂ ਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਸ਼ਾਖੋ ਗਿਰਿਮਾਤ੍ਰੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ। ਅਹਮੇਨਂ ਸਮਾਰੁਜ੍ਯ ਪੋਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਨ੍ ।। 22
ਇੱਥੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਡੱਲੀਆਂ ਵੀ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾਂਗਾ।
ਤਂ ਮਤ੍ਤਮਿਵ ਮਾਤਙ੍ਗਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਵਨਸ੍ਪਤਿਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵੀਰਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ।। 23
ਭੀਮ ਜਦ ਦਰੱਖਤ ਵੱਲ ਐਵੇਂ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਤਾਂ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭੀਮ ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕਾਰ੍षੀਸ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਵੇष ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ ।। 24
ਭੀਮ, ਤੂੰ ਕੋਈ ਉਤਾਵਲਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੇ।
ਮਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਮਤਿਮਾਨੁषਮ੍ । ਜਨਾਃ ਸਮਵਬੁਧ੍ਯੇਰਨ੍ਭੀਮੋऽਯਮਿਤਿ ਭਾਰਤ ।। 25
ਹੇ ਭੀਮ, ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਅਸਾਧਾਰਣ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਭੀਮ ਹੈਂ।
ਮਾ ਗ੍ਰਹੀਸ੍ਤ੍ਵਮਿਮਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚ ਮਾ ਨਦ। ਕਰ੍ਮਣਾ ਸਿਂਹਨਾਦੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਨਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ।। 26
ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਨਾ ਚੁੱਕ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜ। ਤੇਰੇ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਗੱਜਣ ਨਾਲ ਲੋਕ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਣਗੇ।
ਇਮਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਨੇਮਾਂ ਸੇਨਾਮਭਿਦ੍ਰਵ । ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਰੁਜਨ੍ਤਂ ਵੈ ਵਿਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤਿ ਜਨੋ ਧ੍ਰੁਵਂ ।। 27
ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਕੇ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਪਛਾਣ ਹੀ ਲੈਣਗੇ।
ਅਨ੍ਯਦੇਵਾਯੁਧਂ ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਮਾਨੁषਮ੍। ਚਾਪਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਂ ਵਾ ਪਰਸ਼੍ਵਥਮ੍ ।। 28
ਕੋਈ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ, ਜੋ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ—ਚਾਹੇ ਧਨੁਸ਼, ਭਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ ਜਾਂ ਕੁਹਾੜੀ।
ਯਦੇਵ ਮਾਨੁषਂ ਭੀਮ ਭਵੇਦਨ੍ਯੈਰਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਤਦੇਵਾਯੁਧਮਾਦਾਯ ਮੋਚਯਾਸ਼ੁ ਮਹੀਤਿਮ੍ ।। 29
ਹੇ ਭੀਮ, ਜੋ ਵੀ ਆਮ ਹਥਿਆਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਵੇ, ਉਹੀ ਚੁੱਕ ਲੈ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੁਡਾ ਲੈ।
ਯਮੌ ਚ ਚਕ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ੌ ਤੇ ਭਵਿਤਾਰੌ ਮਹਾਬਲੌ। ਵ੍ਯਾਯਚ੍ਛਤਸ੍ਤੇ ਸਮਰੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜਂ ਪਰੀਪ੍ਸ੍ਰਤਃ ।। 30
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਮਾਤਸਿਆ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਗੇ।
ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਚਨਮਾਦਾਯ ਭੀਮੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ। ਚਾਪਮਾਦਾਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ।। 31
ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਵ੍ਰੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਧਨੁਸ਼ ਉਠਾਇਆ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਮੁਞ੍ਚਚ੍ਛਰਵਰ੍षਾਣਿ ਸਤੋਯ ਇਵ ਤੋਯਦਃ । ਤਂ ਭੀਮੋ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮਥਾऽऽਦ੍ਰਵਤ੍ ।। 32
ਉਹ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਵਰਗਾ ਵਾਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਬਦਲ ਵਰ੍ਹਦਾ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਵਿਰਾਟਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਨਂ ਤਿष੍ਠਿਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਵਦਤ੍ ।। 33
ਵੀਰਾਟ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!'
ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮਮ੍ । ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਭਾषਨ੍ਤਂ ਪृष੍ਠਤੋ ਰਥਪੁਙ੍ਗਵਃ ।। 34
ਸੁਸ਼ਰਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਜਦ ਪਿੱਛੋਂ ਰਥੀ ਨੇ 'ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!' ਚੀਕਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸੁਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪਰਾਵृਤ੍ਤੋ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ।। 35
ਉਹ ਵੱਡਾ ਕਰਤਬ ਤੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜਿਆ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਤੇ ਰਥਾਃ । ਰਥਾਨਾਂ ਚ ਗਜਾਨਾਂ ਚ ਵਾਜਿਨਾਂ ਚ ਸਸਾਦਿਨਾਂ ।। 36
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਪਲਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਤਸਂਘਾਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਣਾਮੁਗ੍ਰਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍ । ਪਾਤਿਤਾ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ ।। 37
ਵੀਰਾਟ ਦੇ ਨੇੜੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ।
ਪਤ੍ਤਯੋ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਗਦਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ।। 38
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਨਸਾ ਕਿਂ ਸ਼ੇषਂ ਹਿ ਬਲਸ੍ਯ ਮੇ ।। 39
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਯੁੱਧ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਕੀ ਬਚਿਆ?'
ਅਪਰੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਪੁਰਾ ਮਗ੍ਨੋ ਮਹਾਬਲੇ। ਆਕਰ੍ਣਪੂਰ੍ਣੇਨ ਤਦਾ ਧਨੁषਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ ।। 40
ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਸਾਯਕਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਤੇ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ ।। 41
ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤੁਰਗਾਨਭ੍ਯਚੋਦਯਨ੍। ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣਾਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਮਰ੍षਣਾਃ ।। 42
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਵਰਤਦੇ ਹੋਏ, ਤ੍ਰਿਗਰਤਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹੇ।
ਤਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਰਥਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍ । ਵੈਰਾਟਿਃ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯੁਯੁਧੇ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ।। 43
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮੁੜਦੇ ਵੇਖ, ਵੀਰਾਟ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਸਧਾਰਣ ਯੁੱਧ ਲੜਿਆ।
ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਃ ਸਮਭਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਅਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਜਯੈषਿਣਃ। ਤਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਃ । ਵੈਰਾਟਿਃ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯੁਯੁਧੇ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ।। 44
ਤ੍ਰਿਗਰਤਾ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਤੇ ਲੜੇ; ਭੀਮਸੇਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਵੀਰਾਟ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਸਧਾਰਣ ਯੁੱਧ ਲੜੇ।
ਸਹਸ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਹਿਣੀਦ੍ਰਾਜਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਨਕੁਲਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਪ੍ਤੈਵ ਸ਼ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਚ੍ਛਰੈਃ ।। 45
ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਨਕੁਲ ਨੇ ਵੀ ਸੱਤ ਸੌ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਸ਼ਤਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਸਹਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਮਾਦਿष੍ਟੋ ਨਿਜਘ੍ਨੇ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ ।। 46
ਸਹਦੇਵ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ!
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸੇਨਾਂ ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨਾਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾਨਿਵ ।। 47
ਤ੍ਰਿਗਰਤਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰੈਰਭ੍ਯਹਨਦ੍ਧृਸ਼ਮ੍ ।। 48
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾऽਪਿ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਰਾਣੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਅਵਿਧ੍ਯਦ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਹਯਾਨ੍ ।। 49
ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰੀ ਕੁਨ੍ਤੀऽਪੁਤ੍ਰੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ ।। 50
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ।