ਤਮਸਾऽਭਿਪ੍ਲੁਤੇ ਲੋਕੇ ਰਜਸਾ ਚੈਵ ਭਾਰਤ। ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤੇ ਵ੍ਯੂਢਾਨੀਕਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਮ੍ ।। 1
ਜਦੋਂ ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਧੂੜ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛਾ ਗਏ, ਉਹ ਜੰਗੀ ਸਿਪਾਹੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਲਾਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋऽਨ੍ਧਕਾਰਂ ਪ੍ਰਣੁਦਨ੍ਨੁਦਤਿष੍ਠਨ੍ਨਿਸ਼ਾਕਰਃ। ਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਵਿਮਲਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਰਣੇ ।। 2
ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ। ਘੋਰਰੂਪਂ ਤਦਾ ਤੇषਾਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ।। 3
ਜਦੋਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਆਈ, ਫੇਰ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ; ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁੜ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਥੈਵ ਤੇषਾਂ ਤੁਮੁਲਾਨਿ ਤਾਨਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ। ਗਦਾਸਿਪਟ੍ਟੈਸ਼੍ਚ ਪਰਸ਼੍ਵਥੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਸੈਸ਼੍ਚ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਸੁਧੌਤਧਾਰੈਃ ।। 4
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਰੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਯੋਧੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਡੰਡਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਧਦੇ ਗਏ।
ਬਲਂ ਤੁ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਬਲੇਨ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਧਿਪਤਿਃ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾ। ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਜਿਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਪੀਡ੍ਯ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਵਿਰਾਟਮੋਜਸ੍ਵਿਨਮਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ ।। 5
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਤਸਿਆ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਾ ਕੇ, ਕੁਚਲ ਕੇ, ਮਾਤਸਿਆ ਰਾਜੇ ਵੀਰਾਟ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।
ਮਤ੍ਤਾਵਿਵ ਵृषੌ ਤੌ ਤੁ ਗਜਾਵਿਵ ਮਦੋਦ੍ਧਤੌ । ਸਿਂਹਾਵਿਵ ਗਜਗ੍ਰਾਹੌ ਸ਼ਕ੍ਰਵृਤ੍ਰਾਵਿਵੋਦ੍ਧਤੌ ।। 6
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਦੇ ਮਸਤ ਸਾਂਡਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕਦੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਵਾਂਗ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਭੌ ਤੁਲ੍ਯਬਲੋਤ੍ਸਾਹਾਵੁਭੌ ਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮੌ। ਉਭੌ ਤੁਲ੍ਯਾਸ੍ਰਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਵੁਭੌ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦੌ ।। 7
ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ, ਦਲੇਰੀ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹੇ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਲਹੂ ਵਗਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ।
ਤੌ ਨਿਹਤ੍ਯ ਪृਥਗ੍ਧੁਰ੍ਯਾਨੁਭਯੋਃ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਸਾਰਥੀ । ਆਸ੍ਤਾਂ ਤੁਲ੍ਯਧਨੁਰ੍ਗ੍ਰਾਹੌ ਕृष੍ਣਕਂਸਾਵਿਵੋਦ੍ਧਤੌ ।। 8
ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਬਰਾਬਰ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਕੰਸ ਵੈਰ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋਣ।
ਤਤਃ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤ੍ਰੈਗਰ੍ਤਃ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸੁਵਰ੍ਮਣਾ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜਂ ਰਥਵ੍ਰਾਤੇਨ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। 9
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸੁਵਰਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਰਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਮਾਤਸਿਆ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜਿਆ।
ਤਤੋ ਰਥਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭੌ। ਗਦਾਪਾਣੀ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧੌ ਸਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤਾਂ ਜਵਾਤ੍ ।। 10
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਸਨ, ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਗਦਾ ਫੜੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੇ।
ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਪਰਵੀਰਘ੍ਨੋ ਬਲਵਾਨ੍ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਗਦੀ। ਵਿਰਥਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜਾਨਂ ਜੀਵਗ੍ਰਾਹਮਥਾਗ੍ਰਹੀਤ੍ ।। 11
ਸੁਸ਼ਰਮਾ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਦੇ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮਾਤਸਿਆ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜਿਉਂਦਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਮੁਨ੍ਮਥ੍ਯ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤੁ ਯੁਵਤੀਮਿਵ ਕਾਮੁਕਃ। ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਂ ਸ੍ਵਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ ।। 12
ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰੇਮੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬਹਾਦਰੀ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗृਹੀਤੇ ਵਿਰਥੇ ਵਿਰਾਟੇ ਬਲਵਤ੍ਤਰੇ। ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਭਗ੍ਨਂ ਤਨ੍ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਂ ਨਿਰਾਸ਼ਕਮ੍ ।। 13
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਹੌਸਲਾ ਹਾਰ ਬੈਠੀ ਤੇ ਉਮੀਦ ਵੀ ਛੱਡ ਬੈਠੀ।
ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਭਯਾਨ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤੈਰਰ੍ਦਿਤਾ ਰਣੇ । ਵਿਦਿਕ੍ਸ਼ੁਃ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਪਲਾਯਨ੍ਤਿ ਚ ਯਾਨ੍ਤਿ ਚ ।। 14
ਜੰਗ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਤਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਕਦੇ ਇੱਧਰ ਤੇ ਕਦੇ ਉੱਧਰ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਰਾਹ ਮਿਲਿਆ ਉਥੇ-ਉਥੇ ਪਲਾਇਣ ਕਰ ਗਏ।
ਤੇषੁ ਵਿਦ੍ਰਾਂਵ੍ਯਮਾਣੇषੁ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭਿਮਸੇਨਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍ ।। 15
ਜਦ ਮਾਤਸਿਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤੇਨ ਪਰਾਮृष੍ਟਃ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਣਾ। ਤਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯ ਮਹਾਬਾਹੀ ਮਾ ਗਮਦ੍ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਵਸ਼ਮ੍ ।। 16
ਮਾਤਸਿਆ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਦੇ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਭੀਮ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾ ਲੱਗਣ ਦੇ।
ਭੀਮਸੇਨਃ ਮਹਾਬਾਹੋ ਗृਹੀਤਂ ਤੁ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਣਾ। ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮੋਚਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਨृਪਮ੍ ।। 17
ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਛੁਡਾ ਲੈ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੈ।
ਉषਿਤਾਃ ਸ੍ਮ ਸੁਖਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਃ ਸੁਪੂਜਿਤਾਃ। ਭੀਮਸੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਵਾਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ।। 18
ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਭ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾ ਨਾਲ, ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲ ਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ ਹੈ। ਭੀਮਸੇਨ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਵਾਤਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਹ ਨੇਕੀ ਲੌਟਾ।
ਤਂ ਤਥਾਵਾਦਿਨਂ ਤਤ੍ਰ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ ।। 19
ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇੰਝ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹਮੇਨਂ ਪਰਿਤ੍ਰਾਸ੍ਯੇ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ਤਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਪਸ਼੍ਯੇਦਂ ਸੁਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯੁਧ੍ਯਤੋ ਮਮ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ ।। 20
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਬਚਾਵਾਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਵੇਖ, ਜਦ ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ।
ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਰੇषਾਮਸਮਂ ਰਣੇ। ਏਕਾਨ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ।। 21
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ।
ਅਯਂ ਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਸ਼ਾਖੋ ਗਿਰਿਮਾਤ੍ਰੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ। ਅਹਮੇਨਂ ਸਮਾਰੁਜ੍ਯ ਪੋਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਨ੍ ।। 22
ਇੱਥੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਡੱਲੀਆਂ ਵੀ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾਂਗਾ।
ਤਂ ਮਤ੍ਤਮਿਵ ਮਾਤਙ੍ਗਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਵਨਸ੍ਪਤਿਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵੀਰਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ।। 23
ਭੀਮ ਜਦ ਦਰੱਖਤ ਵੱਲ ਐਵੇਂ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਤਾਂ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭੀਮ ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕਾਰ੍षੀਸ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਵੇष ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ ।। 24
ਭੀਮ, ਤੂੰ ਕੋਈ ਉਤਾਵਲਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੇ।
ਮਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਮਤਿਮਾਨੁषਮ੍ । ਜਨਾਃ ਸਮਵਬੁਧ੍ਯੇਰਨ੍ਭੀਮੋऽਯਮਿਤਿ ਭਾਰਤ ।। 25
ਹੇ ਭੀਮ, ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਅਸਾਧਾਰਣ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਭੀਮ ਹੈਂ।
ਮਾ ਗ੍ਰਹੀਸ੍ਤ੍ਵਮਿਮਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚ ਮਾ ਨਦ। ਕਰ੍ਮਣਾ ਸਿਂਹਨਾਦੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਨਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ।। 26
ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਨਾ ਚੁੱਕ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜ। ਤੇਰੇ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਗੱਜਣ ਨਾਲ ਲੋਕ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਣਗੇ।
ਇਮਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਨੇਮਾਂ ਸੇਨਾਮਭਿਦ੍ਰਵ । ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਰੁਜਨ੍ਤਂ ਵੈ ਵਿਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤਿ ਜਨੋ ਧ੍ਰੁਵਂ ।। 27
ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਕੇ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਪਛਾਣ ਹੀ ਲੈਣਗੇ।
ਅਨ੍ਯਦੇਵਾਯੁਧਂ ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਮਾਨੁषਮ੍। ਚਾਪਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਂ ਵਾ ਪਰਸ਼੍ਵਥਮ੍ ।। 28
ਕੋਈ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ, ਜੋ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ—ਚਾਹੇ ਧਨੁਸ਼, ਭਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ ਜਾਂ ਕੁਹਾੜੀ।
ਯਦੇਵ ਮਾਨੁषਂ ਭੀਮ ਭਵੇਦਨ੍ਯੈਰਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਤਦੇਵਾਯੁਧਮਾਦਾਯ ਮੋਚਯਾਸ਼ੁ ਮਹੀਤਿਮ੍ ।। 29
ਹੇ ਭੀਮ, ਜੋ ਵੀ ਆਮ ਹਥਿਆਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਵੇ, ਉਹੀ ਚੁੱਕ ਲੈ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੁਡਾ ਲੈ।
ਯਮੌ ਚ ਚਕ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ੌ ਤੇ ਭਵਿਤਾਰੌ ਮਹਾਬਲੌ। ਵ੍ਯਾਯਚ੍ਛਤਸ੍ਤੇ ਸਮਰੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜਂ ਪਰੀਪ੍ਸ੍ਰਤਃ ।। 30
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਮਾਤਸਿਆ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਗੇ।