ਤੇषਾਂ ਸਮਾਗਮੋ ਘੋਰਸ੍ਤੁਮੁਲੋ ਰੋਮਹਰ੍षਣਃ। ਘ੍ਨਤਾਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਰਾਜਨ੍ਯਮਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿਵਰ੍ਧਨਃ ।। 4
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਟਭੇੜ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ, ਸ਼ੋਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੇਵਾਸੁਰਸਮੋ ਰਾਜਨ੍ਨਾਸੀਤ੍ਸੂਰ੍ਯੇऽਬਲਮ੍ਬਤਿ । ਪਦਾਤਿਰਥਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਹਯਾਰੋਹਬਲੌਘਵਾਨ੍ ।। 5
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮੰਦੀ ਪੈ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਪੈਦਲ, ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ ਫੌਜੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭ੍ਯਾਪਤਤਾਂ ਨਿਘ੍ਨਤਾਂ ਚੇਤਰੇਤਰਮ੍ । ਉਦਤਿष੍ਠਦ੍ਰਜੋ ਭੌਮਂ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਂਚਨ ।। 6
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਤੇ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਇੰਨਾ ਧੂੜ ਉੱਡਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਸਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚਾਪਤਨ੍ਭੂਮੌ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਰਜਸਾ ਵृਤਾਃ । ਇषੁਭਿਰ੍ਵ੍ਯਤਿਸਰ੍ਪਦ੍ਭਿਰਾਦਿਤ੍ਯੋऽਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ।। 7
ਫੌਜ ਦੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪੰਛੀ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਤੀਰ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਵੀ ਅੱਡ ਗਿਆ।
ਖਦ੍ਯੋਤੈਰਿਵ ਸਂਯੁਕ੍ਤਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਜਾਯਤ।। 8
ਆਸਮਾਨ ਇੰਝ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਜਗਮਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜੁਗਨੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਰੁਕ੍ਮਪृष੍ਠਾਨਿ ਚਾਪਾਨਿ ਵਿਚੇਰੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯੁਤੋ ਯਥਾ । ਨਰ੍ਦਤਾਂ ਲੋਕਵੀਰਾਣਾਂ ਸਵ੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਸ੍ਯਤਾਮ੍ ।। 9
ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਯੋਧੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਖੱਬੇ ਤੇ ਸੱਜੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਰਥਾ ਰਥੈਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਪਤ੍ਤਯਸ਼੍ਚ ਪਦਾਤਿਭਿਃ । ਸਾਦਿਨਃ ਸਾਦਿਭਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗਜੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਗਜਾਃ ।। 10
ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਪੈਦਲਾਂ ਨਾਲ, ਘੋੜਸਵਾਰ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਹੋਰ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਸਿਭਿਃ ਪਟ੍ਟਸੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਸ੍ਤੋਮਰੈਰਪਿ । ਸਂਰਬ੍ਧਾਃ ਸਮਰੇ ਯੋਧਾ ਨਿਜਘ੍ਨੁਰਿਤਰੇਤਰਮ੍ ।। 11
ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਜੰਗੀ ਸਿਪਾਹੀ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚੌੜੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਃ ਸਮਰੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਹृष੍ਟਾਃ ਪਰਿਘਪਾਣਯਃ । ਨ ਸ਼ੇਕੁਰਤਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪਰਾਙ੍ਭੁਖਮ੍ ।। 12
ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡੇ ਫੜ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਜੰਗੀਰੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਰਕ੍ਤਾਧਰੋष੍ਠਂ ਸੁਨਸਂ ਕ੍ਲृਪ੍ਤਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਮ੍। ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਰਜੋਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍ ।। 13
ਉਥੇ ਇਕ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਹੋਠ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਾਲ, ਨੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਦਾਢੀ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੱਢੀ ਹੋਈ, ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਮਾਟੀ ਦੇ ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ ਵੀ ਉਡ ਗਏ ਸਨ।
ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵੀਰੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਸਾਲਸ੍ਕਨ੍ਧਨਿਕਾਸ਼ਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾ ਮਹਾਮृਧੇ ।। 14
ਉਥੇ ਉਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਤਲ ਹੋਏ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਲੱਕੜਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਨਾਗਭੋਗਨਿਕਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ। ਆਕੀਰ੍ਣਾ ਵਸੁਧਾ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਕੁਣ੍ਡਲੈਃ ।। 15
ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਸਾਂਪਾਂ ਦੀ ਲੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ, ਚੰਦਨ ਲੱਗੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਪਈ ਸੀ।
ਯਥਾ ਵਾ ਵਾਸਸੀ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣੇ ਮਹਾਰਜਤਰਞ੍ਜਿਤੇ। ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਯੁਵਤੀ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਤਦ੍ਵਦ੍ਭਾਤਿ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ ।। 16
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਾਵਲੀ ਕੁੜੀ ਚਿੱਟੇ ਚਮਕਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਵੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਪਾਸ਼ਾਮ੍ਯਦ੍ਰਜੋ ਭੌਮਂ ਰੁਧਿਰੇਣ ਪ੍ਰਵਰ੍षਤਾ। ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਧੋਰਂ ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਮਵਰ੍ਤਤ ।। 17
ਜਦੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਧੂੜ ਠੰਢਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਡਰਾਉਣੀ ਉਲਝਣ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਜੰਗ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਵ੍ਯੂਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਅਨ੍ਵਯੁਧ੍ਯਤ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ।। 18
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਕਤਾਰ ਬਣਾਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਪਿਆ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼੍ਯੇਨਵਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁਣ੍ਡਮਾਸੀਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਪਕ੍ਸ਼ੌਂ ਯਮੌ ਚ ਭਵਤਃ ਪੁਚ੍ਛਮਾਸੀਦ੍ਵृਕੋਦਰਃ ।। 19
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਾਜ਼ ਦੀ ਚੋਚ ਬਣਾਇਆ, ਦੋਹਾਂ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੰਖ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਪੂੰਛ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਂ ਨ੍ਯਹਨਤ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਃ । ਦ੍ਵਿਸਹਸ੍ਰਂ ਰਥਾਨ੍ਵੀਰਃ ਪਰਲੋਕਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਤ੍ ।। 20
ਉਥੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ੍ਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੇ; ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੰਗੀ ਸੀ, ਨੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਕੁਲਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਂ ਜਘ੍ਨੇ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚਤੁਃਸ਼ਤਮ੍ । ਸ਼ਤਾਨੀਕਃ ਸ਼ਤਂ ਜਘ੍ਨੇ ਮਦਿਰਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚਤੁਃਸ਼ਤਮ੍ ।। 21
ਨਕੁਲ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੌ, ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਚਾਰ ਸੌ, ਸ਼ਤਾਨੀਕ ਨੇ ਇਕ ਸੌ ਤੇ ਮਦਿਰਾਸ਼ਵ ਨੇ ਚਾਰ ਸੌ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਂ ਮਹਤੀਂ ਸੇਨਾਂ ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨਾਂ ਮਹਾਬਲੌ । ਆਰ੍ਚ੍ਛਤਾਂ ਬਹੁਸਂਰਬ੍ਧੌ ਕੇਸ਼ਾਕੇਸ਼ਿ ਰਥਾਰਥਿ ।। 22
ਕੇਸ਼ਾਕ ਤੇ ਕੇਸ਼ਿਰਥ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨਾਂ ਤੌ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ ਮਹਾਚਮੂਮ੍। ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸੂਰ੍ਯਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਲਲਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪृष੍ਠਤਃ ।। 23
ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਏ; ਸੂਰਯਦੱਤ ਤੇ ਵਲਲ ਪਿੱਛੋਂ ਪਿੱਛੇ ਆਏ।
ਸ਼ਙ੍ਖੋ ਵਿਰਾਟਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰਾਨ੍ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਚਮੂਮ੍ ।। 24
ਸ਼ੰਖਾ, ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਬਲਵਾਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਵਿਰਾਟਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਹਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਂ ਰਥਾਨ੍। ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਂ ਵਾਜਿਨਾਂ ਤਥਾ ।। 25
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਪੰਜ ਸੌ ਰਥੀ, ਇਕ ਸੌ ਹਾਥੀ ਤੇ ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਚਰਨ੍ਸ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਰਥੇਨ ਰਥਿਨਾਂਵਰਃ। ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨਾਂ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮਾਰ੍ਚ੍ਛਦ੍ਰੁਕ੍ਮਰਥਂ ਰਣੇ ।। 26
ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਦੇ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਮਿਲਿਆ।
ਤੌ ਤੁ ਪ੍ਰਾਹਰਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹੇष੍ਵਾਸੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤੌ ਗੋषੁ ਗੋਵृषਭਾਵਿਵ ।। 27
ਉਥੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਬਲਵਾਨ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸਾਂਡ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਸਿਂਹੌ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧੌ ਵਿਰੇਜਤੁਰਮਰ੍षਣੌ। ਕृਤਾਸ੍ਰੌ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰਸਿਸ਼ਕ੍ਤਿਪਰਸ਼੍ਵਥੈਃ ।। 28
ਦੋਨੋ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗੂ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਸਨ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਲਹੂ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਰਥਾਭ੍ਯਾਂ ਰਥਿਨੌ ਵ੍ਯਤੀਯਾਤਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਸृਜਤੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤੋਯਧਾਰਾ ਘਨਾਵਿਵ ।। 29
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਘਣ ਘਟਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਰਗਾ ਵਰਸ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਸਂਰਬ੍ਧੌ ਦਨ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰੌ। ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੌ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਦਾਰਯਾਮਾਸਤੂ ਰਣੇ ।। 30
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਬੜੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਾਥੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੋ ਰਾਜਾ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚਤੁਰੋ ਹਯਾਨ੍ ।। 31
ਮਾਤਸਿਆ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਢਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸੂਤਂ ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਕੇਤੁਂ ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਃ । ਤਥੈਵ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜਂ ਤੁ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਃ । ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ ।। 32
ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਵਿੱਢਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਬੜਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਮਾਤਸਿਆ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੰਜਾਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਢਿਆ।
ਤਯੋਰ੍ਬਲਾਨਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਮਸ੍ਤਾਨਿ ਮਹਾਰਣੇ। ਨਾਜਾਨਨ੍ਤ ਤਦਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦੋषੇ ਰਜਸਾ ਵृਤੇ ।। 33
ਹੇ ਰਾਜੇ! ਉਸ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕੇ।