ਫਲਿष੍ਯਤਿ ਨ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਾਤ੍ਥ ਤਤ੍ਤਥਾ। ਅਧ੍ਯਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੁ ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਾ ਫਲਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤੇਰੀ ਵਿਦਿਆ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗੀ। ਪਰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਾਵਾਂਗਾ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਫਲ ਦੇਵੇਗੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਕਚਸ੍ਤਦਾ। ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਾਲਯਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਚਾ ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਫੌਰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਸਭਾਜ੍ਯੇਦਂ ਕਚਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਮੇਤ, ਕਚਾ ਦੀ ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾਸ੍ਮਦ੍ਧਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਵੈ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਨ ਤੇ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਣਸ਼ਿਤਾ ਭਾਗਭਾਕ੍ਵ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਜੋ ਅਸਾਧਾਰਣ ਕੰਮ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਇੱਜਤ ਘਟੇਗੀ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਜ਼ਰੂਰ ਪਾਏਂਗਾ।
ਕृਤਵਿਦ੍ਯੇ ਕਚੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਹृष੍ਟਰੂਪਾ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਕਚਾਦਧੀਤ੍ਯ ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਦੋਂ ਕਚਾ ਨੇ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਕਚਾ ਤੋਂ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਕਾਲਸ੍ਤੇ ਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਪੁਰਨ੍ਦਰ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਹਿਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਮਘਵਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਾਮ ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਤ ਵਨੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਮਘਵਾਨ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੀਨਾਂ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਵਨੇ ਚੈਤ੍ਰਰਥੋਪਮੇ। ਵਾਯੁਭੂਤਃ ਸ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵ ਵ੍ਯਮਿਸ਼੍ਰਯਤ੍
ਚੈਤਰਰਥ ਵਰਗੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਕੁੜੀਆਂ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਹਵਾ ਬਣ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੁੰਨੀਆਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਤੋ ਜਲਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਾਃ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਦਾ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਜਗृਹੁਸ੍ਤਾਨਿ ਯਥਾऽऽਸਨ੍ਨਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਜਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਜੋ ਵੀ ਚੁੰਨੀ ਕੋਲ ਸੀ, ਉਹੀ ਚੁੱਕ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ।
ਤਤ੍ਰ ਵਾਸੋ ਦੇਵਯਾਨਯਾਃ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਜਗृਹੇ ਤਦਾ। ਵ੍ਯਤਿਮਿਸ਼੍ਰਮਜਾਨਨ੍ਤੀ ਦੁਹਿਤਾ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
ਉਥੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ, ਚੁੰਨੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਚੁੰਨੀ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਤਤਸ੍ਤਯੋਰ੍ਮਿਥਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਰੋਧਃ ਸਮਜਾਯਤ। ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਯਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਕृਤੇ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਗृਹ੍ਣਾਸਿ ਮੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿष੍ਯਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਮਾਸੁਰਿ। ਸਮੁਦਾਚਾਰਹੀਨਾਯਾ ਨ ਤੇ ਸਾਧੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਕੱਪੜਾ ਕਿਉਂ ਚੁੱਕ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਹੈਂ, ਅਸੁਰ ਦੀ ਧੀ? ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਆਸੀਨਂ ਚ ਸ਼ਯਾਨਂ ਚ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪਿਤਰਂ ਮਮ। ਸ੍ਤੌਤਿਬਨ੍ਦੀਵ ਚਾਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਨੀਚੈਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਨੀਤਵਤ੍
ਤੇਰਾ ਪਿਓ, ਚਾਹੇ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਲੰਘਿਆ ਹੋਵੇ, ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਚਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦੁਹਿਤਾ ਸ੍ਤੁਵਤਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਤਃ। ਸੁਤਾਹਂ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਯ ਦਦਤੋऽਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਤਃ
ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ ਜੋ ਮੰਗਦਾ, ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਦੇ ਦਾਨ ਨਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਆਦੁਨ੍ਵਸ੍ਵ ਵਿਦੁਨ੍ਵਸ੍ਵ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯ ਕੁਪ੍ਯਸ੍ਵ ਯਾਚਕਿ। ਅਨਾਯੁਧਾ ਸਾਯੁਧਾਯਾ ਰਿਕ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ੁਭ੍ਯਸਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਿ
ਹੁਣ ਮੰਗ, ਹੁਣ ਸ਼ਾਪ ਦੇ, ਹੁਣ ਵੈਰ ਕਰ, ਹੁਣ ਗੁੱਸਾ ਕਰ, ਮੰਗਣ ਵਾਲੀਏ! ਨਿਸ਼ਸਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਹੋ ਕੇ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਮੰਗਣ ਵਾਲੀਏ।
ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧਾਰਂ ਨ ਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਗਣਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। `ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਵਦਸਿ ਚੇਦਿਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਯਾਚਕਿ
ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ। ਜੇ ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਕਹੇਗੀ, ਮੰਗਣ ਵਾਲੀਏ—
ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯਂ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਗਤਾਂ ਸਕ੍ਤਾਂ ਚ ਵਾਸਸਿ। ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਕੂਪੇ ਤਤਃ ਸ੍ਵਪੁਰਮਾਗਮਤ੍। ਹਤੇਯਮਿਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਾ
ਜਦ ਦੇਵਯਾਨੀ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਨੂੰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਉੱਚੀ ਹੋਈ ਦਿਖੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਮਰੀ ਗਈ,' ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਨਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਯੌ ਵੇਸ਼੍ਮ ਕ੍ਰੋਧਵੇਗਪਰਾਯਣਾ। `ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਧਰ੍ਮਮਾਸੁਰਮਾਸ੍ਥਿਤਾ।' ਅਥ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਭ੍ਯਾਗਾਦ੍ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਵੇਖਦੀ ਹੋਈ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ Yayati ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਯੁਗ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਹਯੋ ਮृਗਲਿਪ੍ਸੁਃ ਪਿਪਾਸਿਤਃ। ਸ ਨਾਹੁषਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣ ਉਦਪਾਨਂ ਗਤੋਦਕਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਖੇਡ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਪਿਆਸਾ ਸੀ। ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਉਹ ਪੁੱਤ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਕ ਸੁੱਕਾ ਹੋਇਆ ਕੁਆਂ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਕਨ੍ਯਾਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਮਿਵ। ਤਾਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਕਨ੍ਯਾਮਮਰਵਰ੍ਣਿਨੀਮ੍
ਉਥੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਾਮ੍ਨਾ ਪਰਮਵਲ੍ਗੁਨਾ। ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਤਾਮ੍ਰਨਖੀ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਸੁਮृष੍ਟਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲਾ
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਤਾਮੇ ਵਰਗੇ ਨਖ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੋਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਪਾਈ ਹੋਈ?'
ਦੀਰ੍ਘਂ ਧ੍ਯਾਯਸਿ ਚਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਵਸਿषਿ ਚਾਤੁਰਾ। ਕਥਂ ਚ ਪਤਿਤਾऽਸ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕੂਪੇ ਵੀਰੁਤ੍ਤृਣਾਵृਤੇ
'ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਲੰਮਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਸਾਹ ਕਿਉਂ ਭਰਦੀ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਇਸ ਘਾਹ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਗੀ?'
ਯੋऽਸੌ ਦੇਵੈਰ੍ਹਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨੁਤ੍ਥਾਪਯਤਿ ਵਿਦ੍ਯਯਾ
'ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫੇਰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—'
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਹਂ ਸ ਮਾਂ ਨੂਨਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਏष ਮੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਰਾਜਨ੍ਪਾਣਿਸ੍ਤਾਮ੍ਰਨਖਾਙ੍ਗੁਲਿਃ
'ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ੁਕਰ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ; ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਤਾਮੇ ਵਰਗੇ ਨਖ ਹਨ।'
ਸਮੁਦ੍ਧਰ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਕੁਲੀਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇ ਮਤਃ। ਜਾਨਾਮਿ ਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
'ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ।'
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਂ ਪਤਿਤਾਮਸ੍ਮਾਤ੍ਕੂਪਾਦੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਇਸ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਦਾ ਯੋਗ ਹੈਂ।'
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਣਾਵੁਜ੍ਜਹਾਰ ਤਤੋऽਵਟਾਤ੍। ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਚੈਨਾਂ ਤਰਸਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੂਪਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਤੇਜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ—
ਗਚ੍ਛ ਭਦ੍ਰੇ ਯਥਾਕਾਮਂ ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਵ। ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਯਮਾਨਾ ਨृਪਤਿਂ ਦੇਵਯਾਨੀਦਮੁਤ੍ਤਰਮ੍
'ਚੰਗੀਏ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ, ਉਥੇ ਚਲੀ ਜਾ; ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ।' ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਇਹ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਉਵਾਚ ਮਾਮੁਪਾਦਾਯ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਿਯੋ ਹਿ ਮੇ। ਗृਹੀਤਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪਾਣੌ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਰ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਲੈ ਚਲੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਬਣੋਗੇ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨृਪਤਿਰਾਹ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਕੁਲੋਦ੍ਭਵਃ। ਤ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਯਾ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਸਙ੍ਗਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਸੀ, ਕਿਹਾ, 'ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'