ਅਸੁਰੈਰ੍ਹਨ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਕਚ ਤ੍ਵਯਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਿਸ੍ਤਾਂ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਸ੍ਮਰਸ੍ਵ ਮੇ
ਜਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਕਚਾ, ਓਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਜੋ ਪਿਆਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ, ਅੱਜ ਉਹ ਯਾਦ ਕਰ।
ਸੌਹਾਰ੍ਦੇ ਚਾਨੁਰਾਗੇ ਚ ਵੇਤ੍ਥ ਮੇ ਭਕ੍ਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਨ ਮਾਮਰ੍ਹਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਭਕ੍ਤਾਮਨਾਗਸਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤੀ, ਦਿਲੋਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਭਗਤ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਨਿਯੋਜ੍ਯੇ ਨਿਯੋਕ੍ਤੁਂ ਮਾਂ ਦੇਵਯਾਨਿ ਨ ਚਾਰ੍ਹਸਿ। ਪ੍ਰਸੀਦ ਸੁਭ੍ਰੁ ਤ੍ਵਂ ਮਹ੍ਯਂ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਤਰਾ ਸ਼ੁਭੇ
ਹੇ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਨਾ ਆਖ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭੌਂਹਾਂ ਵਾਲੀ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ, ਹੇ ਸ਼ੁਭ ਲੜਕੀ।
ਯਤ੍ਰੋषਿਤਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤ੍ਵਯਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨੇ। ਤਤ੍ਰਾਹਮੁषਿਤੋ ਭਦ੍ਰੇ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਮਿਨਿ
ਹੇ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਜਿਥੇ ਤੂੰ ਰਹੀ, ਓਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਵੀ ਕਾਵ੍ਯ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।
ਭਗਿਨੀ ਧਰ੍ਮਤੋ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਮੈਵਂ ਵੋਚਃ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ। ਸੁਖਮਸ੍ਮ੍ਯੁषਿਤੋ ਭਦ੍ਰੇ ਨ ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਮ
ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ। ਐਸਾ ਨਾ ਬੋਲ। ਹੇ ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ।
ਆਪृਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਿਵਮਾਸ਼ਂਸ ਮੇ ਪਥਿ। ਅਵਿਰੋਧੇਨ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਕਥਾਨ੍ਤਰੇ। ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋਤ੍ਥਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਮਾਰਾਧਯ ਗੁਰੁਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਰਾਹ ਲਈ ਚੰਗੀ ਦੂਆ ਕਰ। ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਕਹਾਣੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਂ।
ਯਦਿ ਮਾਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਯਾਚਿਤਃ। ਤਤਃ ਕਚ ਨ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾ ਸਿਦ੍ਧਿਮੇषਾ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਲਈ ਮੰਗੇ ਜਾਣ ਤੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰੇਂਗੀ, ਤਾਂ ਕਚਾ, ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਤੇਰੇ ਲਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗੀ।
ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰੀਤਿ ਕृਤ੍ਵਾऽਹਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਚਕ੍ਸ਼ੇ ਨ ਦੋषਤਃ। ਗੁਰੁਣਾ ਚਾਨਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਕਾਮਮੇਵਂ ਸ਼ਪਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਧੀ ਸਮਝ ਕੇ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਕਸੂਰ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦੇ।
ਆਰ੍षਂ ਧਰ੍ਮਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣੋऽਹਂ ਦੇਵਯਾਨਿ ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਹ੍ਯਨਰ੍ਹਃ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਕਾਮਤੋऽਦ੍ਯ ਨ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਹੇ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਮੈਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਤ੍ਯਾ ਯਃ ਕਾਮੋ ਨ ਤਥਾ ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ऋषਿਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਾਤੁ ਪਾਣਿਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੀ ਜੋ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਫੜੇਗਾ।
ਫਲਿष੍ਯਤਿ ਨ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਾਤ੍ਥ ਤਤ੍ਤਥਾ। ਅਧ੍ਯਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੁ ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਾ ਫਲਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤੇਰੀ ਵਿਦਿਆ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗੀ। ਪਰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਾਵਾਂਗਾ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਫਲ ਦੇਵੇਗੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਕਚਸ੍ਤਦਾ। ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਾਲਯਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਚਾ ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਫੌਰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਸਭਾਜ੍ਯੇਦਂ ਕਚਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਮੇਤ, ਕਚਾ ਦੀ ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾਸ੍ਮਦ੍ਧਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਵੈ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਨ ਤੇ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਣਸ਼ਿਤਾ ਭਾਗਭਾਕ੍ਵ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਜੋ ਅਸਾਧਾਰਣ ਕੰਮ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਇੱਜਤ ਘਟੇਗੀ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਜ਼ਰੂਰ ਪਾਏਂਗਾ।
ਕृਤਵਿਦ੍ਯੇ ਕਚੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਹृष੍ਟਰੂਪਾ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਕਚਾਦਧੀਤ੍ਯ ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਦੋਂ ਕਚਾ ਨੇ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਕਚਾ ਤੋਂ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਕਾਲਸ੍ਤੇ ਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਪੁਰਨ੍ਦਰ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਹਿਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਮਘਵਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਾਮ ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਤ ਵਨੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਮਘਵਾਨ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੀਨਾਂ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਵਨੇ ਚੈਤ੍ਰਰਥੋਪਮੇ। ਵਾਯੁਭੂਤਃ ਸ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵ ਵ੍ਯਮਿਸ਼੍ਰਯਤ੍
ਚੈਤਰਰਥ ਵਰਗੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਕੁੜੀਆਂ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਹਵਾ ਬਣ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੁੰਨੀਆਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਤੋ ਜਲਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਾਃ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਦਾ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਜਗृਹੁਸ੍ਤਾਨਿ ਯਥਾऽऽਸਨ੍ਨਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਜਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਜੋ ਵੀ ਚੁੰਨੀ ਕੋਲ ਸੀ, ਉਹੀ ਚੁੱਕ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ।
ਤਤ੍ਰ ਵਾਸੋ ਦੇਵਯਾਨਯਾਃ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਜਗृਹੇ ਤਦਾ। ਵ੍ਯਤਿਮਿਸ਼੍ਰਮਜਾਨਨ੍ਤੀ ਦੁਹਿਤਾ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
ਉਥੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ, ਚੁੰਨੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਚੁੰਨੀ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਤਤਸ੍ਤਯੋਰ੍ਮਿਥਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਰੋਧਃ ਸਮਜਾਯਤ। ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਯਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਕृਤੇ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਗृਹ੍ਣਾਸਿ ਮੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿष੍ਯਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਮਾਸੁਰਿ। ਸਮੁਦਾਚਾਰਹੀਨਾਯਾ ਨ ਤੇ ਸਾਧੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਕੱਪੜਾ ਕਿਉਂ ਚੁੱਕ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਹੈਂ, ਅਸੁਰ ਦੀ ਧੀ? ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਆਸੀਨਂ ਚ ਸ਼ਯਾਨਂ ਚ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪਿਤਰਂ ਮਮ। ਸ੍ਤੌਤਿਬਨ੍ਦੀਵ ਚਾਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਨੀਚੈਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਨੀਤਵਤ੍
ਤੇਰਾ ਪਿਓ, ਚਾਹੇ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਲੰਘਿਆ ਹੋਵੇ, ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਚਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦੁਹਿਤਾ ਸ੍ਤੁਵਤਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਤਃ। ਸੁਤਾਹਂ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਯ ਦਦਤੋऽਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਤਃ
ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ ਜੋ ਮੰਗਦਾ, ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਦੇ ਦਾਨ ਨਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਆਦੁਨ੍ਵਸ੍ਵ ਵਿਦੁਨ੍ਵਸ੍ਵ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯ ਕੁਪ੍ਯਸ੍ਵ ਯਾਚਕਿ। ਅਨਾਯੁਧਾ ਸਾਯੁਧਾਯਾ ਰਿਕ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ੁਭ੍ਯਸਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਿ
ਹੁਣ ਮੰਗ, ਹੁਣ ਸ਼ਾਪ ਦੇ, ਹੁਣ ਵੈਰ ਕਰ, ਹੁਣ ਗੁੱਸਾ ਕਰ, ਮੰਗਣ ਵਾਲੀਏ! ਨਿਸ਼ਸਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਹੋ ਕੇ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਮੰਗਣ ਵਾਲੀਏ।
ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧਾਰਂ ਨ ਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਗਣਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। `ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਵਦਸਿ ਚੇਦਿਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਯਾਚਕਿ
ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ। ਜੇ ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਕਹੇਗੀ, ਮੰਗਣ ਵਾਲੀਏ—
ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯਂ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਗਤਾਂ ਸਕ੍ਤਾਂ ਚ ਵਾਸਸਿ। ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਕੂਪੇ ਤਤਃ ਸ੍ਵਪੁਰਮਾਗਮਤ੍। ਹਤੇਯਮਿਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਾ
ਜਦ ਦੇਵਯਾਨੀ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਨੂੰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਉੱਚੀ ਹੋਈ ਦਿਖੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਮਰੀ ਗਈ,' ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਨਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਯੌ ਵੇਸ਼੍ਮ ਕ੍ਰੋਧਵੇਗਪਰਾਯਣਾ। `ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਧਰ੍ਮਮਾਸੁਰਮਾਸ੍ਥਿਤਾ।' ਅਥ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਭ੍ਯਾਗਾਦ੍ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਵੇਖਦੀ ਹੋਈ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ Yayati ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਯੁਗ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਹਯੋ ਮृਗਲਿਪ੍ਸੁਃ ਪਿਪਾਸਿਤਃ। ਸ ਨਾਹੁषਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣ ਉਦਪਾਨਂ ਗਤੋਦਕਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਖੇਡ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਪਿਆਸਾ ਸੀ। ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਉਹ ਪੁੱਤ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਕ ਸੁੱਕਾ ਹੋਇਆ ਕੁਆਂ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਕਨ੍ਯਾਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਮਿਵ। ਤਾਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਕਨ੍ਯਾਮਮਰਵਰ੍ਣਿਨੀਮ੍
ਉਥੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।