ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਦृष੍ਟਿਂ ਨ੍ਯਮੀਲਯਨ੍ ।। 17
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਆਦਮੀ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਰੇ ਤਥਾ ਜਨਾ ਹਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਪਿਧਾਯ ਮੋਹਿਤਾਃ। ਮਾ ਪਸ਼੍ਯਤ ਸ੍ਮੇਤਿ ਚ ਤਾਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਜਨਾਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰਾਰ੍ਤਰੂਪਾਃ ।। 18
ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਭੱਜ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੋ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕ ਪਏ।
ਤਾਮਦ੍ਯ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਰੂਪਸ਼ਾਲਿਨੀਂ ਸ਼ਯੀਤ ਭਗ੍ਨੋऽਤ੍ਰ ਯਥੈਵ ਕੀਚਕਾਃ। ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੋ ਭਯਵਿਗ੍ਨਚੇਤਸੋ ਭਯੇਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗਤੇਨ ਮੋਹਿਤਾਃ ।। 19
'ਅੱਜ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਸ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੀਚਕ ਹੋਏ,' ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਵਿਚ ਪਏ, ਇਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਮਹਾਨਸਦ੍ਵਾਰੇ ਭੀਮਸੇਨਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਜਨ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਯਥਾ ਮਤ੍ਤਂ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਮ੍ ।। 20
ਫਿਰ ਮਹਾਨਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ।
ਸੋਪਹਾਸਂ ਤੁ ਸ਼ਨਕੈਃ ਸਂਜ੍ਞਾਭਿਰਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨਮੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਾਯ ਯੇਨਾਸ੍ਮਿ ਪਰਿਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ।। 21
ਹਲਕਾ ਹੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਕਹੀ: 'ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ।'
ਕੀਚਕੇਭ੍ਯੋ ਵਿਨਿਰ੍ਦੋषਾਮਨਾਥਾਂ ਵਸਤੀਂ ਗृਹੇ। ਯੋ ਮਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ।। 22
'ਕੀਚਕਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਕੇਲੀ ਤੇ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ, ਉਸ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਯੇ ਯਸ੍ਯਾ ਵਿਚਰਨ੍ਤੀਹ ਪੁਰੁषਾ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਤੇषਾਂ ਚ ਵਸ਼ਗਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਚਰ ਤ੍ਵਂ ਯਥੇष੍ਟਤਃ ।। 23
'ਜਿਹੜੇ ਆਦਮੀ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੇਠ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ।'
ਯੇ ਪੁਰਾ ਵਿਚਰਨ੍ਤੀਹ ਪੁਰੁषਾ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਨृਣਾ ਵਿਹਰਨ੍ਤ੍ਵਿਤਃ ।। 24
'ਜਿਹੜੇ ਆਦਮੀ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੇਠ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਕਰਜ਼ਾ ਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਤਯੋਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਝਿਰੇ ਨੇਤਰੇ ਜਨਾਃ। ਤਤਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਚਾਪਿ ਜਗਾਮ ਹ ।। 25
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਵੀ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸਾ ਨਰ੍ਤਨਾਗਾਰੇ ਧਨਂਜਯਮਪਸ਼੍ਯਤ। ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਨ੍ਯਾ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਨਰ੍ਤਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਭੁਜਮ੍ ।। 26
ਫਿਰ ਉਹ ਨਰਤਨ ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਵੇਖੀ, ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਾ ਨਰ੍ਤਨਾਗਾਰਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਹਾਰ੍ਜੁਨਾਃ। ਕਨ੍ਯਾ ਦਦृਸ਼ੁਰਾਯਾਨ੍ਤੀਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਕ੍ਲਿष੍ਟਾਮਨਾਗਸਮ੍ ।। 27
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਨਰਤਨ ਭਵਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਪਰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿ ਮੁਕ੍ਤਾऽਸਿ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾऽਸਿ ਪੁਨਰਾਗਤਾ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਨਿਹਤਾਃ ਸੂਤਾ ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਨਾਗਸਮ੍ ।। 28
'ਸੈਰੰਧਰੀ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਈ! ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੁੜ ਆ ਗਈ! ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਉਹ ਰਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਸੀ!'
ਕਥਂ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿ ਮੁਕ੍ਤਾऽਸਿ ਕਥਂ ਪਾਪਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਹਤਾਃ। ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਯਥਾਤਥਮ੍ ।। 29
'ਸੈਰੰਧਰੀ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਈ? ਉਹ ਪਾਪੀ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰੇ ਗਏ? ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ—ਜੋ ਹੋਇਆ, ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸ।'
ਬृਹਨ੍ਨਲੇ ਕਿਂਨੁ ਤਵ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰ੍ਯਾ ਕਾਰ੍ਯਮਦ੍ਯ ਵੈ। ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਰਂਸ੍ਯਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸਦਾ ਕਨ੍ਯਾਪੁਰੇ ਸੁਖਂ ।। 30
'ਸੈਰੰਧਰੀ, ਅੱਜ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਕੀ ਕੰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ?'
ਨ ਹਿ ਦੁਃਖ ਸਮਾਪ੍ਨੋषਿ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀ ਯਦੁਪਾਸ਼੍ਰੁਤੇ। ਸੁਖੇਨ ਵਰ੍ਤਸੇ ਯੇਹ ਨ ਤਦ੍ਦੁਃਖਮਵਾਪ੍ਯਤੇ। ਤੇਨ ਮਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਮੇਵਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ।। 31
ਸੈਰੰਧਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹਾਸਲ ਹੈ; ਇਥੇ ਤੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਦੁੱਖ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈਂ।
ਬृਹਨ੍ਨਲਾऽਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨਨ੍ਤਕਮ੍। ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤੇਵੇਯਂ ਨ ਚੈਨਾਮਵਬੁਧ੍ਯਸੇ ।। 32
ਕਲਿਆਣੀ, ਬ੍ਰਿਹਨ੍ਨਲਾ ਵੀ ਅੰਤਹੀਨ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੀ ਹੈ; ਇਹ ਔਰਤ ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਦੀ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸਹੋषਿਤਾ ਚਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹੋषਿਤਾ। ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਤਰਂ ਵਾਸਂ ਵਸੇਯਮਹਮਙ੍ਗਨੇ । ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਕੋਨੁ ਦੁਃਖਂ ਨ ਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍। ।। 33
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ ਹੈਂ; ਪਰ ਮੈਂ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਕਠਿਨ ਵਾਸ ਵੀ ਸਹਿ ਲੈਣੀ। ਜਦ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਕੌਣ ਐਸਾ ਹੈ ਜੋ ਦੁੱਖ ਬਾਰੇ ਨਾ ਸੋਚੇ?
ਨ ਤੁ ਕੇਨਚਿਦਨ੍ਯਨ੍ਤਂ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਧृਦਯਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਵੇਦਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਨੂਨਂ ਤੇਨ ਮਾਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਸੇ ।। 34
ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ, ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਦਾ ਦਿਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ।
ਤਤਃ ਸਹੈਵ ਕਨ੍ਯਾਭਿਰ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮ ਤਤ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸੁਦੇष੍ਣਾਯਾਃ ਸਮੀਪਮਨਸੂਯਿਨੀ ।। 35
ਫਿਰ, ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਈ ਤੇ ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਪਤ੍ਨੀ ਵਿਰਾਟਵਚਨਾਦਿਦਮ੍ । ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰ ਕਾਮਯਸੇ ਗਤਿਮ੍ । ਰਾਜਾ ਬਿਭੇਤਿ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪਰਾਭਵਾਤ੍ ।। 36
ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸੈਰੰਧਰੀ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਥੇ ਜਲਦੀ ਚਲੀ ਜਾ। ਰਾਜਾ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰ ਵਿਚ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਤਰੁਣੀ ਸੁਭ੍ਰੂ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਭੁਵਿ । ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਚ ਨृਣਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਰਕ੍ਤਾਨਿ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਜੇ ਸੁਖੇ ।। 37
ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਭੌਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੀ ਸੋਭਾ ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ। ਭਲੇ ਮਨ ਵਾਲੀ, ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਤੇਰੇ ਸਪਰਸ਼ ਦੇ ਸੁਖ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਭਯਂ ਮਹ੍ਯਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਨਗਰਸ੍ਯ ਚ। ਗਚ੍ਛਾਦ੍ਯੈਵ ਯਥੇष੍ਟਂ ਤ੍ਵਂ ਨਗਰਾਦ੍ਯਤ੍ਰ ਰਂਸ੍ਯਸੇ ।। 38
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਰਾਜ ਲਈ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਈ ਡਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੁਣੇ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਥੇ ਚਲੀ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇ।
ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭੇ ਮਹ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੋ ਬਨ੍ਧੁਜਨੋ ਹਤਃ। ਨृਸ਼ਂਸਾ ਖਲੁ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਮੇ ਕृਤੋ ਵਧਃ ।। 39
ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ, ਸੁਭਾਗੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਨਿਰਦਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜੇਭ੍ਯੋ ਭਯਮਦ੍ਯ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ। ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਚ੍ਛ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਚੇਹ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ ।। 40
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਗੰਧਰਵ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸੈਰੰਧਰੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਥੇ ਜਾ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਰਹੇ।
ਸੁਦੇष੍ਣਾਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਾਹਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਰਾਜਾ ਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ਯਤੁ ਭਾਮਿਨਿ ।। 41
ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਾ, ਸੁੰਦਰੋ, ਕੇਵਲ ਤੇਰਾਂ ਦਿਨ ਸਹਿ ਲਵੇ।'
ਕृਤਕृਤ੍ਯਾ ਅਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਤੋ ਮਾਮੁਪਨੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ।। 42
ਜਦ ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਣਗੇ, ਉਹ ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਉਣਗੇ ਤੇ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਗੇ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਚ ਸ਼੍ਰੇਯਸਾ ਰਾਜਾ ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸਹ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ । ਰਾਜ੍ਞਃ ਕृਤੋਪਕਾਰਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਸ਼ੁਭੇ। ਸਾਧਵਸ਼੍ਚ ਬਲੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤਾਃ ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤੇਪ੍ਸਵਃ ।। 43
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗਾ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਤੇ ਜੋ ਮਦਦ ਦਾ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੁਭਾਗੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਉਪਕਾਰ ਦਾ ਬਦਲਾ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਥਿਨੀ ਮਾ ਬ੍ਰਵੀਤ੍ਯੇषਾ ਯਦ੍ਵਾਤਦ੍ਵੇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯ। ਭਰਸ੍ਵ ਤਦਹਰ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। 44
ਇਹ ਔਰਤ ਮਦਦ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ; ਸੋਚ ਕਿ ਦੇਣੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਕੇਵਲ ਅੱਜ ਦਾ ਦਿਨ ਸਹਿ ਲੈ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੈਕੇਯੀ ਦੁਃਖਮੋਹਿਤਾ। ਉਵਾਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀਮਾਰ੍ਤਾ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਸਨਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ ।। 45
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੈਕੇਈ ਰਾਣੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜੋ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਵਸ ਭਦ੍ਰੇ ਯਥੇष੍ਟਂ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ। ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮਮ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ।। 46
ਭਲੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਇੱਥੇ ਰਹਿ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਈ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।