ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਂ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਭੁਵਿ। ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕਾਮਵਸ਼ਂ ਮੂਢੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸ ਨਿਹਨ੍ਯਤੇ ।। 7
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੋਈ ਮਰਦ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਕਾਸਯੈਨਾਂ ਭਵਨਾਤ੍ਪੁਰਾਚ੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਕਾਲਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਂ ਪੁਰਂ ਨਾਸ਼ਯਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ।। 8
ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਤੋਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕੱਢੋ; ਜੇ ਸੈਰੰਧਰੀ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤਬਾਹੀ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਰਾਟੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਮੇषਾਂ ਸੂਤਾਨਾਮਪਰਕ੍ਰਿਯਾ ।। 9
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਰਥੀਆਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਵਾਈ ਜਾਵੇ।'
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਸਮਿਦ੍ਧੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ। ਦਹ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਕੀਚਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। 10
ਸਾਰੇ ਕੀਚਕਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਵਧੀਆ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਸਾੜਿਆ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਮੋਦ੍ਵਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਸੁਦੇष੍ਣਾਂ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਾ ਮਹਿषੀਂ ਜਾਤਸਾਧ੍ਵਸਃ ।। 11
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਰਾਜਾ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਮਾਗਤਾਂ ਬ੍ਰੂਯਾ ਮਮੈਵ ਵਚਨਾਦਿਹ । ਗਚ੍ਛ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਥਾਕਾਮਂ ਚਰਾਧੁਨਾ । ਬਿਭੇਤਿ ਰਾਜਾ ਸੈਰਨ੍ਧਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪਰਾਭਵਾਤ੍ ।। 12
ਸੈਰੰਧਰੀ, ਜੋ ਮੁੜ ਆਈ ਹੈ, ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਆਖੋ: 'ਜਾ ਸੈਰੰਧਰੀ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ; ਹੁਣ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਰਹਿ। ਰਾਜਾ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੈਰੰਧਰੀ।'
ਨ ਹਿ ਤਾਮੁਤ੍ਸਹੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਯਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤ੍ਵਦੋषਸ੍ਤਾਂ ਵਕ੍ਤੁਮਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍ ।। 13
ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹੈ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੀ ਗਲ਼ ਦੂਜੀ ਔਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਸਮਿਦ੍ਧੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ। ਅਦਹਨ੍ਕੀਚਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਂਸ੍ਕਾਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। 14
ਇੱਕ ਹੀ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਕੀਚਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਮੁਕ੍ਤਾ ਭਯਾਤ੍ਕृष੍ਣਾ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨਿਰਸ੍ਯ ਚ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਜਗਾਮ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। 15
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਡਰ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਰਾਹਤ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤ੍ਰਾਸਿਤੇਵ ਮृਗੀ ਬਾਲਾ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇਨ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ। ਸਾ ਤੁ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵਾਸਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ ।। 16
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਬੱਚੀ ਹਿਰਣੀ ਨੂੰ ਬਾਘ ਡਰਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਕਪੜੇ ਧੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਦृष੍ਟਿਂ ਨ੍ਯਮੀਲਯਨ੍ ।। 17
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਆਦਮੀ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਰੇ ਤਥਾ ਜਨਾ ਹਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਪਿਧਾਯ ਮੋਹਿਤਾਃ। ਮਾ ਪਸ਼੍ਯਤ ਸ੍ਮੇਤਿ ਚ ਤਾਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਜਨਾਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰਾਰ੍ਤਰੂਪਾਃ ।। 18
ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਭੱਜ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੋ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕ ਪਏ।
ਤਾਮਦ੍ਯ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਰੂਪਸ਼ਾਲਿਨੀਂ ਸ਼ਯੀਤ ਭਗ੍ਨੋऽਤ੍ਰ ਯਥੈਵ ਕੀਚਕਾਃ। ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੋ ਭਯਵਿਗ੍ਨਚੇਤਸੋ ਭਯੇਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗਤੇਨ ਮੋਹਿਤਾਃ ।। 19
'ਅੱਜ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਸ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੀਚਕ ਹੋਏ,' ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਵਿਚ ਪਏ, ਇਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਮਹਾਨਸਦ੍ਵਾਰੇ ਭੀਮਸੇਨਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਜਨ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਯਥਾ ਮਤ੍ਤਂ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਮ੍ ।। 20
ਫਿਰ ਮਹਾਨਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ।
ਸੋਪਹਾਸਂ ਤੁ ਸ਼ਨਕੈਃ ਸਂਜ੍ਞਾਭਿਰਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨਮੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਾਯ ਯੇਨਾਸ੍ਮਿ ਪਰਿਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ।। 21
ਹਲਕਾ ਹੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਕਹੀ: 'ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ।'
ਕੀਚਕੇਭ੍ਯੋ ਵਿਨਿਰ੍ਦੋषਾਮਨਾਥਾਂ ਵਸਤੀਂ ਗृਹੇ। ਯੋ ਮਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ।। 22
'ਕੀਚਕਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਕੇਲੀ ਤੇ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ, ਉਸ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਯੇ ਯਸ੍ਯਾ ਵਿਚਰਨ੍ਤੀਹ ਪੁਰੁषਾ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਤੇषਾਂ ਚ ਵਸ਼ਗਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਚਰ ਤ੍ਵਂ ਯਥੇष੍ਟਤਃ ।। 23
'ਜਿਹੜੇ ਆਦਮੀ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੇਠ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ।'
ਯੇ ਪੁਰਾ ਵਿਚਰਨ੍ਤੀਹ ਪੁਰੁषਾ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਨृਣਾ ਵਿਹਰਨ੍ਤ੍ਵਿਤਃ ।। 24
'ਜਿਹੜੇ ਆਦਮੀ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੇਠ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਕਰਜ਼ਾ ਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਤਯੋਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਝਿਰੇ ਨੇਤਰੇ ਜਨਾਃ। ਤਤਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਚਾਪਿ ਜਗਾਮ ਹ ।। 25
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਵੀ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸਾ ਨਰ੍ਤਨਾਗਾਰੇ ਧਨਂਜਯਮਪਸ਼੍ਯਤ। ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਨ੍ਯਾ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਨਰ੍ਤਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਭੁਜਮ੍ ।। 26
ਫਿਰ ਉਹ ਨਰਤਨ ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਵੇਖੀ, ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਾ ਨਰ੍ਤਨਾਗਾਰਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਹਾਰ੍ਜੁਨਾਃ। ਕਨ੍ਯਾ ਦਦृਸ਼ੁਰਾਯਾਨ੍ਤੀਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਕ੍ਲਿष੍ਟਾਮਨਾਗਸਮ੍ ।। 27
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਨਰਤਨ ਭਵਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਪਰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿ ਮੁਕ੍ਤਾऽਸਿ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾऽਸਿ ਪੁਨਰਾਗਤਾ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਨਿਹਤਾਃ ਸੂਤਾ ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਨਾਗਸਮ੍ ।। 28
'ਸੈਰੰਧਰੀ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਈ! ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੁੜ ਆ ਗਈ! ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਉਹ ਰਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਸੀ!'
ਕਥਂ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿ ਮੁਕ੍ਤਾऽਸਿ ਕਥਂ ਪਾਪਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਹਤਾਃ। ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਯਥਾਤਥਮ੍ ।। 29
'ਸੈਰੰਧਰੀ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਈ? ਉਹ ਪਾਪੀ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰੇ ਗਏ? ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ—ਜੋ ਹੋਇਆ, ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸ।'
ਬृਹਨ੍ਨਲੇ ਕਿਂਨੁ ਤਵ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰ੍ਯਾ ਕਾਰ੍ਯਮਦ੍ਯ ਵੈ। ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਰਂਸ੍ਯਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸਦਾ ਕਨ੍ਯਾਪੁਰੇ ਸੁਖਂ ।। 30
'ਸੈਰੰਧਰੀ, ਅੱਜ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਕੀ ਕੰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ?'
ਨ ਹਿ ਦੁਃਖ ਸਮਾਪ੍ਨੋषਿ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀ ਯਦੁਪਾਸ਼੍ਰੁਤੇ। ਸੁਖੇਨ ਵਰ੍ਤਸੇ ਯੇਹ ਨ ਤਦ੍ਦੁਃਖਮਵਾਪ੍ਯਤੇ। ਤੇਨ ਮਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਮੇਵਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ।। 31
ਸੈਰੰਧਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹਾਸਲ ਹੈ; ਇਥੇ ਤੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਦੁੱਖ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈਂ।
ਬृਹਨ੍ਨਲਾऽਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨਨ੍ਤਕਮ੍। ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤੇਵੇਯਂ ਨ ਚੈਨਾਮਵਬੁਧ੍ਯਸੇ ।। 32
ਕਲਿਆਣੀ, ਬ੍ਰਿਹਨ੍ਨਲਾ ਵੀ ਅੰਤਹੀਨ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੀ ਹੈ; ਇਹ ਔਰਤ ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਦੀ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸਹੋषਿਤਾ ਚਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹੋषਿਤਾ। ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਤਰਂ ਵਾਸਂ ਵਸੇਯਮਹਮਙ੍ਗਨੇ । ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਕੋਨੁ ਦੁਃਖਂ ਨ ਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍। ।। 33
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ ਹੈਂ; ਪਰ ਮੈਂ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਕਠਿਨ ਵਾਸ ਵੀ ਸਹਿ ਲੈਣੀ। ਜਦ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਕੌਣ ਐਸਾ ਹੈ ਜੋ ਦੁੱਖ ਬਾਰੇ ਨਾ ਸੋਚੇ?
ਨ ਤੁ ਕੇਨਚਿਦਨ੍ਯਨ੍ਤਂ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਧृਦਯਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਵੇਦਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਨੂਨਂ ਤੇਨ ਮਾਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਸੇ ।। 34
ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ, ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਦਾ ਦਿਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ।
ਤਤਃ ਸਹੈਵ ਕਨ੍ਯਾਭਿਰ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮ ਤਤ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸੁਦੇष੍ਣਾਯਾਃ ਸਮੀਪਮਨਸੂਯਿਨੀ ।। 35
ਫਿਰ, ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਈ ਤੇ ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਪਤ੍ਨੀ ਵਿਰਾਟਵਚਨਾਦਿਦਮ੍ । ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰ ਕਾਮਯਸੇ ਗਤਿਮ੍ । ਰਾਜਾ ਬਿਭੇਤਿ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪਰਾਭਵਾਤ੍ ।। 36
ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸੈਰੰਧਰੀ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਥੇ ਜਲਦੀ ਚਲੀ ਜਾ। ਰਾਜਾ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰ ਵਿਚ ਹੈ।'