ਸ ਚ ਸੇਨਾਪਤਿਃ ਸੂਤ ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਸੂਤषਟ੍ਸ਼ਤਮ੍ ।। 62 ।। ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਭਯਾਕਿਂਚਿਦ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਕੀਚਕਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਜੋ ਰਥੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਛੇ ਸੌ ਰਥੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੀਚਕ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕੇ।
ਅਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਸ੍ਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਭਯਾਦਪ੍ਯਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ ।। 63 ।। ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਵਿਰਾਟ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਮਤ्सਯ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਕਾਲ੍ਯਂ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਂ ਚੈਤਾਨਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸਾਰਥੀਨ੍ਹਤਾਨ੍ ।। 64 ।। ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਨਰਾ ਨਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਾਗਰਾਃ
ਸਵੇਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੰਜ ਸੌ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਰਥੀ ਵੇਖੇ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ,
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨੋਚੁਃ ਕਿਂਚਨ ਭਾਰਤ ।। 65
ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇ, ਭਾਰਤ।
ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਹਤਾਨ੍ਸੂਤਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਭਾਰਤ। ਪੌਰਾਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜ੍ਞੇ ਗਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਹਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪਰਸ਼੍ਸ਼ਤਮ੍ ।। 1
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਦੱਸਿਆ: 'ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਇੱਕ ਸੌ ਰਥੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।'
ਯਥਾ ਵਜ੍ਰੇਣ ਦੀਰ੍ਣਂ ਵੈ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਮਹਚ੍ਛਿਰਃ। ਵਿਨਿਕਾਰ੍ਣਾਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਥਾ ਸੂਤਾ ਮਹੀਤਲੇ ।। 2
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਚਿਰ ਕੇ ਵਿਖਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਥੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਏ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਨਜ਼ਰ ਆਏ।
ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀ ਚਾਪਿ ਮੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਪੁਨਰਾਯਾਤਿ ਤੇ ਗृਹਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਸ਼ਯਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਨਗਰਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। 3
ਸੈਰੰਧਰੀ ਵੀ ਛੁਟ ਕੇ ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆ ਰਹੀ ਹੈ; ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਸਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸ਼ੱਕ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਥਾਰੂਪਾ ਹਿ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਪੁਂਸਾਮਿष੍ਟਸ਼੍ਚ ਵਿषਯੋ ਮੈਥੁਨਾਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। 4
ਸੈਰੰਧਰੀ ਐਸੇ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਮਰਦ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿਦੋषੇਣ ਨੇਦਂ ਰਾਜਨ੍ਪੁਰਂ ਤਵ। ਵਿਨਾਸ਼ਮੇਤਿ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਥਾ ਸਾਧੁ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ ।। 5
ਜਿਵੇਂ ਸੈਰੰਧਰੀ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਰਾਜਾ, ਤਬਾਹੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਣ ਸਹੀ ਉਪਾਅ ਜਲਦੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸੌष੍ਠਵਯੁਤਾਂ ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਮਨਿਮੇषੇਣ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਵਨਿਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਮਨਸਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿਬਨ੍ਧੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ।। 6
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਲਾਵਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਲੋਕ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਪਲਕ ਝਪਕਾਏ ਤੱਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਨ ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਂ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਭੁਵਿ। ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕਾਮਵਸ਼ਂ ਮੂਢੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸ ਨਿਹਨ੍ਯਤੇ ।। 7
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੋਈ ਮਰਦ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਕਾਸਯੈਨਾਂ ਭਵਨਾਤ੍ਪੁਰਾਚ੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਕਾਲਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਂ ਪੁਰਂ ਨਾਸ਼ਯਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ।। 8
ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਤੋਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕੱਢੋ; ਜੇ ਸੈਰੰਧਰੀ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤਬਾਹੀ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਰਾਟੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਮੇषਾਂ ਸੂਤਾਨਾਮਪਰਕ੍ਰਿਯਾ ।। 9
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਰਥੀਆਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਵਾਈ ਜਾਵੇ।'
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਸਮਿਦ੍ਧੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ। ਦਹ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਕੀਚਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। 10
ਸਾਰੇ ਕੀਚਕਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਵਧੀਆ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਸਾੜਿਆ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਮੋਦ੍ਵਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਸੁਦੇष੍ਣਾਂ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਾ ਮਹਿषੀਂ ਜਾਤਸਾਧ੍ਵਸਃ ।। 11
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਰਾਜਾ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਮਾਗਤਾਂ ਬ੍ਰੂਯਾ ਮਮੈਵ ਵਚਨਾਦਿਹ । ਗਚ੍ਛ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਥਾਕਾਮਂ ਚਰਾਧੁਨਾ । ਬਿਭੇਤਿ ਰਾਜਾ ਸੈਰਨ੍ਧਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪਰਾਭਵਾਤ੍ ।। 12
ਸੈਰੰਧਰੀ, ਜੋ ਮੁੜ ਆਈ ਹੈ, ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਆਖੋ: 'ਜਾ ਸੈਰੰਧਰੀ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ; ਹੁਣ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਰਹਿ। ਰਾਜਾ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੈਰੰਧਰੀ।'
ਨ ਹਿ ਤਾਮੁਤ੍ਸਹੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਯਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤ੍ਵਦੋषਸ੍ਤਾਂ ਵਕ੍ਤੁਮਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍ ।। 13
ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹੈ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੀ ਗਲ਼ ਦੂਜੀ ਔਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਸਮਿਦ੍ਧੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ। ਅਦਹਨ੍ਕੀਚਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਂਸ੍ਕਾਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। 14
ਇੱਕ ਹੀ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਕੀਚਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਮੁਕ੍ਤਾ ਭਯਾਤ੍ਕृष੍ਣਾ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨਿਰਸ੍ਯ ਚ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਜਗਾਮ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। 15
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਡਰ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਰਾਹਤ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤ੍ਰਾਸਿਤੇਵ ਮृਗੀ ਬਾਲਾ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇਨ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ। ਸਾ ਤੁ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵਾਸਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ ।। 16
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਬੱਚੀ ਹਿਰਣੀ ਨੂੰ ਬਾਘ ਡਰਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਕਪੜੇ ਧੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਦृष੍ਟਿਂ ਨ੍ਯਮੀਲਯਨ੍ ।। 17
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਆਦਮੀ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਰੇ ਤਥਾ ਜਨਾ ਹਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਪਿਧਾਯ ਮੋਹਿਤਾਃ। ਮਾ ਪਸ਼੍ਯਤ ਸ੍ਮੇਤਿ ਚ ਤਾਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਜਨਾਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰਾਰ੍ਤਰੂਪਾਃ ।। 18
ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਭੱਜ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੋ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕ ਪਏ।
ਤਾਮਦ੍ਯ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਰੂਪਸ਼ਾਲਿਨੀਂ ਸ਼ਯੀਤ ਭਗ੍ਨੋऽਤ੍ਰ ਯਥੈਵ ਕੀਚਕਾਃ। ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੋ ਭਯਵਿਗ੍ਨਚੇਤਸੋ ਭਯੇਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗਤੇਨ ਮੋਹਿਤਾਃ ।। 19
'ਅੱਜ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਸ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੀਚਕ ਹੋਏ,' ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਵਿਚ ਪਏ, ਇਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਮਹਾਨਸਦ੍ਵਾਰੇ ਭੀਮਸੇਨਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਜਨ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਯਥਾ ਮਤ੍ਤਂ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਮ੍ ।। 20
ਫਿਰ ਮਹਾਨਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ।
ਸੋਪਹਾਸਂ ਤੁ ਸ਼ਨਕੈਃ ਸਂਜ੍ਞਾਭਿਰਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨਮੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਾਯ ਯੇਨਾਸ੍ਮਿ ਪਰਿਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ।। 21
ਹਲਕਾ ਹੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਕਹੀ: 'ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ।'
ਕੀਚਕੇਭ੍ਯੋ ਵਿਨਿਰ੍ਦੋषਾਮਨਾਥਾਂ ਵਸਤੀਂ ਗृਹੇ। ਯੋ ਮਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ।। 22
'ਕੀਚਕਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਕੇਲੀ ਤੇ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ, ਉਸ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਯੇ ਯਸ੍ਯਾ ਵਿਚਰਨ੍ਤੀਹ ਪੁਰੁषਾ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਤੇषਾਂ ਚ ਵਸ਼ਗਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਚਰ ਤ੍ਵਂ ਯਥੇष੍ਟਤਃ ।। 23
'ਜਿਹੜੇ ਆਦਮੀ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੇਠ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ।'
ਯੇ ਪੁਰਾ ਵਿਚਰਨ੍ਤੀਹ ਪੁਰੁषਾ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਨृਣਾ ਵਿਹਰਨ੍ਤ੍ਵਿਤਃ ।। 24
'ਜਿਹੜੇ ਆਦਮੀ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੇਠ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਕਰਜ਼ਾ ਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਤਯੋਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਝਿਰੇ ਨੇਤਰੇ ਜਨਾਃ। ਤਤਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਚਾਪਿ ਜਗਾਮ ਹ ।। 25
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਵੀ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸਾ ਨਰ੍ਤਨਾਗਾਰੇ ਧਨਂਜਯਮਪਸ਼੍ਯਤ। ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਨ੍ਯਾ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਨਰ੍ਤਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਭੁਜਮ੍ ।। 26
ਫਿਰ ਉਹ ਨਰਤਨ ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਵੇਖੀ, ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ।