ਏਵਂ ਤਯਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇ ਤਦ੍ਯੋਨਿਃ ਸਾ ਸ਼ਿਲਾऽਭਵਤ੍। ਅਨ੍ਤਰਾ ਨਾਭਿਜਾਨ੍ਵੋਰ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਿਲਾऽਭਵਤ੍ ।। 52
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਖ ਪੱਥਰ ਬਣ ਗਈ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੇ ਜੰਘਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਪੱਥਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਖਙ੍ਗਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨਾਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਰੋऽਹਰਤ੍ ।। 53
ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਜਯਾ ਨਾਮ ਸਖੀ ਸਾऽਭੂਤ੍ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਨਖਮਾਂਸਵਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਦੁਃਖਮਲ੍ਪਂ ਸੁਖਂ ਬਹੁ ।। ] ।। 54
ਉਹ ਜਯਾ ਨਾਮ ਦੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਸਖੀ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਖ ਤੇ ਮਾਸ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਨਾਰੀ ਲਈ ਦੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੇ ਸੁਖ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੇ ਭੀਰੁ ਵਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿਂਸਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ। ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਨਗਰਂ ਕृष੍ਣੇ ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਵ ।। 55
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਪਥਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸੁਦੇष੍ਣਾਯਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਅਨ੍ਯੇਨਾਹਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮਹਾਨਸਮ੍ । ਯਥਾ ਨੌ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯੇਰਨ੍ਰਾਤ੍ਰਾਵੇਵਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ ।। 56
ਤੂੰ ਇੱਕ ਰਾਹੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਰਾਹੀਂ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਾਂ ਵੇਖ ਸਕੇ।
ਸਾऽਗਚ੍ਛਨ੍ਨਗਰਂ ਕृष੍ਣਾ ਭੀਮੇਨਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਸਤੀ ।। 57 ।। ਕृਤਕृਤ੍ਯਾ ਸੁਦੇष੍ਣਾਯਾ ਭਵਨਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਭੀਮ ਦੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ਼ਚੀਵ ਨਹੁषੇ ਸ਼ਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ ।। 58 ।। ਭੀਮੋऽਪ੍ਯਮਿਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨਰਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਚੀ ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਗਈ, ਉਹ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ; ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ,
ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਕੀਚਕਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਜਾਨੁਜਃ ।। 59 ।। ਨਿਃਸ਼ੇषਂ ਕੀਚਕਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਰਾਤ੍ਰਿਚਰਾਨਿਵ
ਉਥੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕੀਚਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਰੇ ਕੀਚਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਿਤਸ਼ਤ੍ਰੁਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਂ ਤਤਃ ।। 60 ।। ਪਞ੍ਚਾਧਿਕਂ ਸ਼ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਹਤਂ ਤੇਨ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਨਿਰਭੈ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਭਾਰਤ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਮਹਾਵਨਮਿਵ ਛਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯੇ ਵਿਗਲਿਤਦ੍ਰੁਮਮ੍ ।। 61 ।। ਏਵਂ ਤੇ ਨਿਹਤਾ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਤਂ ਪਞ੍ਚੋਪਕੀਚਕਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਢਹਿ ਗਏ ਹੋਣ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਜ ਉਪਕੀਚਕਾ ਮਾਰੇ ਪਏ ਸਨ, ਰਾਜਾ।
ਸ ਚ ਸੇਨਾਪਤਿਃ ਸੂਤ ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਸੂਤषਟ੍ਸ਼ਤਮ੍ ।। 62 ।। ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਭਯਾਕਿਂਚਿਦ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਕੀਚਕਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਜੋ ਰਥੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਛੇ ਸੌ ਰਥੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੀਚਕ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕੇ।
ਅਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਸ੍ਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਭਯਾਦਪ੍ਯਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ ।। 63 ।। ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਵਿਰਾਟ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਮਤ्सਯ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਕਾਲ੍ਯਂ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਂ ਚੈਤਾਨਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸਾਰਥੀਨ੍ਹਤਾਨ੍ ।। 64 ।। ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਨਰਾ ਨਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਾਗਰਾਃ
ਸਵੇਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੰਜ ਸੌ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਰਥੀ ਵੇਖੇ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ,
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨੋਚੁਃ ਕਿਂਚਨ ਭਾਰਤ ।। 65
ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇ, ਭਾਰਤ।
ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਹਤਾਨ੍ਸੂਤਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਭਾਰਤ। ਪੌਰਾਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜ੍ਞੇ ਗਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਹਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪਰਸ਼੍ਸ਼ਤਮ੍ ।। 1
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਦੱਸਿਆ: 'ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਇੱਕ ਸੌ ਰਥੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।'
ਯਥਾ ਵਜ੍ਰੇਣ ਦੀਰ੍ਣਂ ਵੈ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਮਹਚ੍ਛਿਰਃ। ਵਿਨਿਕਾਰ੍ਣਾਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਥਾ ਸੂਤਾ ਮਹੀਤਲੇ ।। 2
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਚਿਰ ਕੇ ਵਿਖਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਥੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਏ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਨਜ਼ਰ ਆਏ।
ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀ ਚਾਪਿ ਮੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਪੁਨਰਾਯਾਤਿ ਤੇ ਗृਹਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਸ਼ਯਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਨਗਰਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। 3
ਸੈਰੰਧਰੀ ਵੀ ਛੁਟ ਕੇ ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆ ਰਹੀ ਹੈ; ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਸਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸ਼ੱਕ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਥਾਰੂਪਾ ਹਿ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਪੁਂਸਾਮਿष੍ਟਸ਼੍ਚ ਵਿषਯੋ ਮੈਥੁਨਾਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। 4
ਸੈਰੰਧਰੀ ਐਸੇ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਮਰਦ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿਦੋषੇਣ ਨੇਦਂ ਰਾਜਨ੍ਪੁਰਂ ਤਵ। ਵਿਨਾਸ਼ਮੇਤਿ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਥਾ ਸਾਧੁ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ ।। 5
ਜਿਵੇਂ ਸੈਰੰਧਰੀ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਰਾਜਾ, ਤਬਾਹੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਣ ਸਹੀ ਉਪਾਅ ਜਲਦੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸੌष੍ਠਵਯੁਤਾਂ ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਮਨਿਮੇषੇਣ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਵਨਿਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਮਨਸਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿਬਨ੍ਧੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ।। 6
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਲਾਵਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਲੋਕ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਪਲਕ ਝਪਕਾਏ ਤੱਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਨ ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਂ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਭੁਵਿ। ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕਾਮਵਸ਼ਂ ਮੂਢੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸ ਨਿਹਨ੍ਯਤੇ ।। 7
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੋਈ ਮਰਦ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਕਾਸਯੈਨਾਂ ਭਵਨਾਤ੍ਪੁਰਾਚ੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਕਾਲਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਂ ਪੁਰਂ ਨਾਸ਼ਯਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ।। 8
ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਤੋਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕੱਢੋ; ਜੇ ਸੈਰੰਧਰੀ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤਬਾਹੀ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਰਾਟੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਮੇषਾਂ ਸੂਤਾਨਾਮਪਰਕ੍ਰਿਯਾ ।। 9
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਰਥੀਆਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਵਾਈ ਜਾਵੇ।'
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਸਮਿਦ੍ਧੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ। ਦਹ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਕੀਚਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। 10
ਸਾਰੇ ਕੀਚਕਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਵਧੀਆ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਸਾੜਿਆ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਮੋਦ੍ਵਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਸੁਦੇष੍ਣਾਂ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਾ ਮਹਿषੀਂ ਜਾਤਸਾਧ੍ਵਸਃ ।। 11
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਰਾਜਾ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਮਾਗਤਾਂ ਬ੍ਰੂਯਾ ਮਮੈਵ ਵਚਨਾਦਿਹ । ਗਚ੍ਛ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਥਾਕਾਮਂ ਚਰਾਧੁਨਾ । ਬਿਭੇਤਿ ਰਾਜਾ ਸੈਰਨ੍ਧਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪਰਾਭਵਾਤ੍ ।। 12
ਸੈਰੰਧਰੀ, ਜੋ ਮੁੜ ਆਈ ਹੈ, ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਆਖੋ: 'ਜਾ ਸੈਰੰਧਰੀ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ; ਹੁਣ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਰਹਿ। ਰਾਜਾ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੈਰੰਧਰੀ।'
ਨ ਹਿ ਤਾਮੁਤ੍ਸਹੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਯਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤ੍ਵਦੋषਸ੍ਤਾਂ ਵਕ੍ਤੁਮਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍ ।। 13
ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹੈ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੀ ਗਲ਼ ਦੂਜੀ ਔਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਸਮਿਦ੍ਧੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ। ਅਦਹਨ੍ਕੀਚਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਂਸ੍ਕਾਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। 14
ਇੱਕ ਹੀ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਕੀਚਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਮੁਕ੍ਤਾ ਭਯਾਤ੍ਕृष੍ਣਾ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨਿਰਸ੍ਯ ਚ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਜਗਾਮ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। 15
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਡਰ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਰਾਹਤ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤ੍ਰਾਸਿਤੇਵ ਮृਗੀ ਬਾਲਾ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇਨ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ। ਸਾ ਤੁ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵਾਸਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ ।। 16
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਬੱਚੀ ਹਿਰਣੀ ਨੂੰ ਬਾਘ ਡਰਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਕਪੜੇ ਧੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ।