ਸ਼ਤਂ ਪਞ੍ਚਾਧਿਕਂ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਵृਕ੍ਸ਼ੇਣੈਕੇਨ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨਸੁਤੋ ਬਲੀ। ਵਾਯੁਵੇਗਸਮਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸੂਤਾਨਸ਼ੇषਤਃ ।। 42
ਭੀਮ ਨੇ, ਜੋ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਹੀ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਸੌ ਪੰਜ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਉਹ ਵਾਯੂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੂਤਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਬਚਤ ਦੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਤ੍ਤਦਾ ਕृष੍ਣਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮੁਚ੍ਯ ਚ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ ।। 43
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਭਰਤਰ੍षਭਃ । ਅਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਮੁਖੀਂ ਭੀਤਾਮੁਦ੍ਧਰਨ੍ਸ ਵृਕੋਦਰਃ ।। 44
ਭਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅੰਸੂਆਂ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬੜੀ ਨਰਮ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
[ ਮਾ ਖਿਦਸ੍ਤ੍ਵਂ(*) ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿ ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਨਾਰੀ ਵ੍ਰਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਸਦਾऽਤ੍ਮਨਃ।। 45
ਯਾਜ਼ਨੇਸਨੀ, ਤੂੰ ਉਦਾਸ ਨਾ ਹੋ, ਤੂੰ ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੇ ਵ੍ਰਤ 'ਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜੀ ਹੈ। ਜੋ ਨਾਰੀ ਪਤਿਵਰਤਾ 'ਚ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੇ।
ਪੁਰਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਦੇਵਰਾਤਸ੍ਯ ਪਤਿਪ੍ਰੀਤਾ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ। ਕਦਾਚਿਦ੍ਭਰ੍ਤृਰੂਪੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾऽਪਹृਤਾ ਸਤੀ ।। 46
ਕਦੇ, ਦੇਵਰਾਤ ਦੀ ਪਤਿ-ਭਗਤ ਤੇ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਅ攀ਹਰ ਲਿਆ ਸੀ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਸਰਸਸ੍ਤੀਰੇ ਤਾਂ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਤਦ੍ਭਰ੍ਤृਰੂਪਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ ।। 47
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਪਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਬੜਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਾਮ੍ਨਾ ਦਾਨੇਨ ਭੇਦੇਨ ਸਾ ਯਦਾ ਨਾਨ੍ਵਮਨ੍ਯਤ। ਤਦਾ ਤਾਂ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਮੈਥੁਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ ।। 48
ਜਦ ਉਹ ਸਾਂਤਿ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਵੰਡ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧੱਕ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸਾ ਧੈਰ੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਵਰਂ ਤ ਦਦੌ ਤਦਾ। ਤਤਃ ਸ ਖਙ੍ਗਮੁਤ੍ਕृष੍ਯ ਭੀषਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਸਤੀਮ੍ ।। 49
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਨਾਰੀ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਜੁਟਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਦੱਸੀ; ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ।
ਸਾऽਪਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਭਯਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗੇ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਕਰੋਤ੍ਕृष੍ਣੇ ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਪਰਾਯਣਾ ।। 50
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ, ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇ ਜਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੇ ਵ੍ਰਤ 'ਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਕਰੀ।
ਆਰਾਧਿਤੋ ਯਦਿ ਮਯਾ ਭਰ੍ਤਾ ਮੇ ਦੈਵਤਂ ਮਹਤ੍। ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਗੁਰਵਸ੍ਤੋषਿਤਾ ਮਯਾ। ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਯੋਨਿਰ੍ਮੇ ਭਵਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾ ਦृਢਾ ।। 51
ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਕੋਖ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਏਵਂ ਤਯਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇ ਤਦ੍ਯੋਨਿਃ ਸਾ ਸ਼ਿਲਾऽਭਵਤ੍। ਅਨ੍ਤਰਾ ਨਾਭਿਜਾਨ੍ਵੋਰ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਿਲਾऽਭਵਤ੍ ।। 52
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਖ ਪੱਥਰ ਬਣ ਗਈ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੇ ਜੰਘਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਪੱਥਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਖਙ੍ਗਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨਾਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਰੋऽਹਰਤ੍ ।। 53
ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਜਯਾ ਨਾਮ ਸਖੀ ਸਾऽਭੂਤ੍ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਨਖਮਾਂਸਵਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਦੁਃਖਮਲ੍ਪਂ ਸੁਖਂ ਬਹੁ ।। ] ।। 54
ਉਹ ਜਯਾ ਨਾਮ ਦੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਸਖੀ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਖ ਤੇ ਮਾਸ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਨਾਰੀ ਲਈ ਦੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੇ ਸੁਖ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੇ ਭੀਰੁ ਵਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿਂਸਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ। ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਨਗਰਂ ਕृष੍ਣੇ ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਵ ।। 55
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਪਥਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸੁਦੇष੍ਣਾਯਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਅਨ੍ਯੇਨਾਹਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮਹਾਨਸਮ੍ । ਯਥਾ ਨੌ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯੇਰਨ੍ਰਾਤ੍ਰਾਵੇਵਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ ।। 56
ਤੂੰ ਇੱਕ ਰਾਹੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਰਾਹੀਂ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਾਂ ਵੇਖ ਸਕੇ।
ਸਾऽਗਚ੍ਛਨ੍ਨਗਰਂ ਕृष੍ਣਾ ਭੀਮੇਨਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਸਤੀ ।। 57 ।। ਕृਤਕृਤ੍ਯਾ ਸੁਦੇष੍ਣਾਯਾ ਭਵਨਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਭੀਮ ਦੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ਼ਚੀਵ ਨਹੁषੇ ਸ਼ਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ ।। 58 ।। ਭੀਮੋऽਪ੍ਯਮਿਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨਰਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਚੀ ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਗਈ, ਉਹ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ; ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ,
ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਕੀਚਕਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਜਾਨੁਜਃ ।। 59 ।। ਨਿਃਸ਼ੇषਂ ਕੀਚਕਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਰਾਤ੍ਰਿਚਰਾਨਿਵ
ਉਥੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕੀਚਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਰੇ ਕੀਚਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਿਤਸ਼ਤ੍ਰੁਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਂ ਤਤਃ ।। 60 ।। ਪਞ੍ਚਾਧਿਕਂ ਸ਼ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਹਤਂ ਤੇਨ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਨਿਰਭੈ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਭਾਰਤ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਮਹਾਵਨਮਿਵ ਛਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯੇ ਵਿਗਲਿਤਦ੍ਰੁਮਮ੍ ।। 61 ।। ਏਵਂ ਤੇ ਨਿਹਤਾ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਤਂ ਪਞ੍ਚੋਪਕੀਚਕਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਢਹਿ ਗਏ ਹੋਣ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਜ ਉਪਕੀਚਕਾ ਮਾਰੇ ਪਏ ਸਨ, ਰਾਜਾ।
ਸ ਚ ਸੇਨਾਪਤਿਃ ਸੂਤ ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਸੂਤषਟ੍ਸ਼ਤਮ੍ ।। 62 ।। ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਭਯਾਕਿਂਚਿਦ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਕੀਚਕਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਜੋ ਰਥੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਛੇ ਸੌ ਰਥੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੀਚਕ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕੇ।
ਅਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਸ੍ਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਭਯਾਦਪ੍ਯਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ ।। 63 ।। ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਵਿਰਾਟ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਮਤ्सਯ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਕਾਲ੍ਯਂ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਂ ਚੈਤਾਨਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸਾਰਥੀਨ੍ਹਤਾਨ੍ ।। 64 ।। ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਨਰਾ ਨਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਾਗਰਾਃ
ਸਵੇਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੰਜ ਸੌ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਰਥੀ ਵੇਖੇ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ,
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨੋਚੁਃ ਕਿਂਚਨ ਭਾਰਤ ।। 65
ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇ, ਭਾਰਤ।
ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਹਤਾਨ੍ਸੂਤਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਭਾਰਤ। ਪੌਰਾਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜ੍ਞੇ ਗਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਹਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪਰਸ਼੍ਸ਼ਤਮ੍ ।। 1
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਦੱਸਿਆ: 'ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਇੱਕ ਸੌ ਰਥੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।'
ਯਥਾ ਵਜ੍ਰੇਣ ਦੀਰ੍ਣਂ ਵੈ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਮਹਚ੍ਛਿਰਃ। ਵਿਨਿਕਾਰ੍ਣਾਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਥਾ ਸੂਤਾ ਮਹੀਤਲੇ ।। 2
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਚਿਰ ਕੇ ਵਿਖਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਥੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਏ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਨਜ਼ਰ ਆਏ।
ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀ ਚਾਪਿ ਮੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਪੁਨਰਾਯਾਤਿ ਤੇ ਗृਹਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਸ਼ਯਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਨਗਰਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। 3
ਸੈਰੰਧਰੀ ਵੀ ਛੁਟ ਕੇ ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆ ਰਹੀ ਹੈ; ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਸਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸ਼ੱਕ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਥਾਰੂਪਾ ਹਿ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਪੁਂਸਾਮਿष੍ਟਸ਼੍ਚ ਵਿषਯੋ ਮੈਥੁਨਾਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। 4
ਸੈਰੰਧਰੀ ਐਸੇ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਮਰਦ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿਦੋषੇਣ ਨੇਦਂ ਰਾਜਨ੍ਪੁਰਂ ਤਵ। ਵਿਨਾਸ਼ਮੇਤਿ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਥਾ ਸਾਧੁ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ ।। 5
ਜਿਵੇਂ ਸੈਰੰਧਰੀ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਰਾਜਾ, ਤਬਾਹੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਣ ਸਹੀ ਉਪਾਅ ਜਲਦੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸੌष੍ਠਵਯੁਤਾਂ ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਮਨਿਮੇषੇਣ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਵਨਿਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਮਨਸਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿਬਨ੍ਧੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ।। 6
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਲਾਵਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਲੋਕ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਪਲਕ ਝਪਕਾਏ ਤੱਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਨ ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ।