ਤਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਦਸ਼ਵ੍ਯਾਮਂ ਨਿष੍ਪਤ੍ਰਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ ।। 32
ਫਿਰ, ਉਸ ਦਸ-ਹਥ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਲਾਹ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਂ ਮਹਾਕਾਯਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਵੇਗਿਤਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਭ੍ਯਪਤਤ੍ਸੂਤਾਨ੍ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਰਿਵਾਨ੍ਤਕਃ।। 33
ਉਹ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਫੜ ਕੇ, ਭੀਮ ਰਥੀਆਂ ਵੱਲ ਐਸਾ ਦੌੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੰਡ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਊਰੁਵੇਗੇਨ ਤਸ੍ਯਾਥ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਕਿਂਸ਼ੁਕਾਃ। ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਂਭਗ੍ਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੇਰਤੇ ।। 34
ਭੀਮ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਜਿਵੇਂ ਬਰ, ਪੀਪਲ ਤੇ ਕਿੰਸ਼ੁਕ, ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਪਏ ਰਹੇ।
ਤਂ ਸਿਂਹਮਿਵ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਾਗਤਮ੍। ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਸੂਤਾ ਵਿਪਾਦਭਯਪੀਡਿਤਾਃ ।। 35
ਉਹਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗੂ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਕੋਈ ਗੰਧਰਵ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਥੀ ਡਰ ਗਏ, ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਮਨ੍ਤਕਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਭਯਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ। ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਚੋਪਕੀਚਕਾਃ। ਪਰਸ੍ਪਰਮਥੋਚੁਸ੍ਤੇ ਵਿषਾਦਭਯਮੋਹਿਤਾਃ ।। 36
ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਦਾ ਡਰ ਕਰਦੇ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵਾਂਗੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਪਕੀਚਕਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਡਰ ਤੇ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਬਲਵਾਨੇਤਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪਾਦਪਮ੍। ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਃ ਸੁਮਹਾਭਾਗਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ। ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀ ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭਯਂ ਨੋ ਮਹਦਾਗਤਮ੍ ।। 37
ਇਹ ਗੰਧਰਵ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਰੁੱਖ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਹੈ! ਧਨਵੰਤ ਗੰਧਰਵ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗੂ ਚਮਕਦੇ, ਜਾਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਜਲਦੀ! ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਥ ਸਮਾਵਿਦ੍ਧਂ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਪਾਦਪਮ੍ । ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। 38
ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲੋਂ ਰੁੱਖ ਹਿਲਾਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਦ੍ਰਵਤਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ ਵਜ੍ਰੀ ਦਾਨਵਾਨਿਵ । ਅਥ ਭੀਮਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਦ੍ਰਵਤਾਂ ਪੁਰਤੋऽਭਵਤ੍ ।। 39
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗੂ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ, ਉੱਠ ਕੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤੇ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾਃ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ।। 40
ਉਹ ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਹੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਞ੍ਸ਼ਤਸਙ੍ਖ੍ਯਕਾਨ੍ਸ ਵਜ੍ਰੀ ਦਾਨਵਾਨਿਵ। ਏਕੇਨੈਵ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਦਸ਼ ਸਪ੍ਤ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍। ਅष੍ਟਾਦਸ਼ ਚ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਞ੍ਜਘਾਨ ਸ ਵृਕੋਦਰਃ ।। 41
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਇਕ ਹੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਦਸ, ਸੱਤ, ਵੀਹ, ਅਠਾਰਾਂ ਤੇ ਪੰਜਾਹ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤਂ ਪਞ੍ਚਾਧਿਕਂ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਵृਕ੍ਸ਼ੇਣੈਕੇਨ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨਸੁਤੋ ਬਲੀ। ਵਾਯੁਵੇਗਸਮਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸੂਤਾਨਸ਼ੇषਤਃ ।। 42
ਭੀਮ ਨੇ, ਜੋ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਹੀ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਸੌ ਪੰਜ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਉਹ ਵਾਯੂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੂਤਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਬਚਤ ਦੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਤ੍ਤਦਾ ਕृष੍ਣਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮੁਚ੍ਯ ਚ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ ।। 43
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਭਰਤਰ੍षਭਃ । ਅਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਮੁਖੀਂ ਭੀਤਾਮੁਦ੍ਧਰਨ੍ਸ ਵृਕੋਦਰਃ ।। 44
ਭਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅੰਸੂਆਂ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬੜੀ ਨਰਮ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
[ ਮਾ ਖਿਦਸ੍ਤ੍ਵਂ(*) ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿ ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਨਾਰੀ ਵ੍ਰਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਸਦਾऽਤ੍ਮਨਃ।। 45
ਯਾਜ਼ਨੇਸਨੀ, ਤੂੰ ਉਦਾਸ ਨਾ ਹੋ, ਤੂੰ ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੇ ਵ੍ਰਤ 'ਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜੀ ਹੈ। ਜੋ ਨਾਰੀ ਪਤਿਵਰਤਾ 'ਚ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੇ।
ਪੁਰਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਦੇਵਰਾਤਸ੍ਯ ਪਤਿਪ੍ਰੀਤਾ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ। ਕਦਾਚਿਦ੍ਭਰ੍ਤृਰੂਪੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾऽਪਹृਤਾ ਸਤੀ ।। 46
ਕਦੇ, ਦੇਵਰਾਤ ਦੀ ਪਤਿ-ਭਗਤ ਤੇ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਅ攀ਹਰ ਲਿਆ ਸੀ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਸਰਸਸ੍ਤੀਰੇ ਤਾਂ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਤਦ੍ਭਰ੍ਤृਰੂਪਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ ।। 47
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਪਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਬੜਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਾਮ੍ਨਾ ਦਾਨੇਨ ਭੇਦੇਨ ਸਾ ਯਦਾ ਨਾਨ੍ਵਮਨ੍ਯਤ। ਤਦਾ ਤਾਂ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਮੈਥੁਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ ।। 48
ਜਦ ਉਹ ਸਾਂਤਿ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਵੰਡ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧੱਕ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸਾ ਧੈਰ੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਵਰਂ ਤ ਦਦੌ ਤਦਾ। ਤਤਃ ਸ ਖਙ੍ਗਮੁਤ੍ਕृष੍ਯ ਭੀषਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਸਤੀਮ੍ ।। 49
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਨਾਰੀ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਜੁਟਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਦੱਸੀ; ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ।
ਸਾऽਪਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਭਯਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗੇ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਕਰੋਤ੍ਕृष੍ਣੇ ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਪਰਾਯਣਾ ।। 50
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ, ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇ ਜਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੇ ਵ੍ਰਤ 'ਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਕਰੀ।
ਆਰਾਧਿਤੋ ਯਦਿ ਮਯਾ ਭਰ੍ਤਾ ਮੇ ਦੈਵਤਂ ਮਹਤ੍। ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਗੁਰਵਸ੍ਤੋषਿਤਾ ਮਯਾ। ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਯੋਨਿਰ੍ਮੇ ਭਵਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾ ਦृਢਾ ।। 51
ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਕੋਖ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਏਵਂ ਤਯਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇ ਤਦ੍ਯੋਨਿਃ ਸਾ ਸ਼ਿਲਾऽਭਵਤ੍। ਅਨ੍ਤਰਾ ਨਾਭਿਜਾਨ੍ਵੋਰ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਿਲਾऽਭਵਤ੍ ।। 52
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਖ ਪੱਥਰ ਬਣ ਗਈ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੇ ਜੰਘਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਪੱਥਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਖਙ੍ਗਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨਾਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਰੋऽਹਰਤ੍ ।। 53
ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਜਯਾ ਨਾਮ ਸਖੀ ਸਾऽਭੂਤ੍ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਨਖਮਾਂਸਵਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਦੁਃਖਮਲ੍ਪਂ ਸੁਖਂ ਬਹੁ ।। ] ।। 54
ਉਹ ਜਯਾ ਨਾਮ ਦੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਸਖੀ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਖ ਤੇ ਮਾਸ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਨਾਰੀ ਲਈ ਦੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੇ ਸੁਖ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੇ ਭੀਰੁ ਵਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿਂਸਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ। ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਨਗਰਂ ਕृष੍ਣੇ ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਵ ।। 55
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਪਥਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸੁਦੇष੍ਣਾਯਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਅਨ੍ਯੇਨਾਹਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮਹਾਨਸਮ੍ । ਯਥਾ ਨੌ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯੇਰਨ੍ਰਾਤ੍ਰਾਵੇਵਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ ।। 56
ਤੂੰ ਇੱਕ ਰਾਹੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਰਾਹੀਂ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਾਂ ਵੇਖ ਸਕੇ।
ਸਾऽਗਚ੍ਛਨ੍ਨਗਰਂ ਕृष੍ਣਾ ਭੀਮੇਨਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਸਤੀ ।। 57 ।। ਕृਤਕृਤ੍ਯਾ ਸੁਦੇष੍ਣਾਯਾ ਭਵਨਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਭੀਮ ਦੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ਼ਚੀਵ ਨਹੁषੇ ਸ਼ਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ ।। 58 ।। ਭੀਮੋऽਪ੍ਯਮਿਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨਰਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਚੀ ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਗਈ, ਉਹ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ; ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ,
ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਕੀਚਕਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਜਾਨੁਜਃ ।। 59 ।। ਨਿਃਸ਼ੇषਂ ਕੀਚਕਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਰਾਤ੍ਰਿਚਰਾਨਿਵ
ਉਥੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕੀਚਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਰੇ ਕੀਚਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਿਤਸ਼ਤ੍ਰੁਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਂ ਤਤਃ ।। 60 ।। ਪਞ੍ਚਾਧਿਕਂ ਸ਼ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਹਤਂ ਤੇਨ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਨਿਰਭੈ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਭਾਰਤ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਮਹਾਵਨਮਿਵ ਛਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯੇ ਵਿਗਲਿਤਦ੍ਰੁਮਮ੍ ।। 61 ।। ਏਵਂ ਤੇ ਨਿਹਤਾ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਤਂ ਪਞ੍ਚੋਪਕੀਚਕਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਢਹਿ ਗਏ ਹੋਣ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਜ ਉਪਕੀਚਕਾ ਮਾਰੇ ਪਏ ਸਨ, ਰਾਜਾ।