ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਹृष੍ਟਰੋਮਾਣਃ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੀਚਕਮ੍। ਤਥਾ ਸਂਭੁਗ੍ਨਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਕੂਰ੍ਮਂ ਸ੍ਥਲ ਇਵੋਦ੍ਧृਤਮ੍ ।। 2
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਤੇ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਛੂਆ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪੋਥਿਤਂ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣੇਵ ਦਾਨਵਮ੍। ਕੀਚਕਂ ਬਲਸਂਮਤ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਯੇਨ ਕੇਨ ਚਿਤ੍ ।। 3
ਕੀਚਕ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਚ ਮਸਤ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਠੀਕ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕੁਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਨੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਕੁਟਿਆ ਹੋਵੇ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੀਚਕਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਮ੍। ਸਂਸ੍ਕਾਰਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਬਹਿਰ੍ਨੇਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੁਃ ।। 4
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕੀਚਕ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਗੰਧਰਵ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਥ ਤੇ ਕृष੍ਣਾਂ ਮੂਤਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਅਦੂਰਾਦਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤੀਮ੍ ।। 5
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ flawless ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਥੰਮ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ ਖੜੀ ਵੇਖਿਆ।
ਸਮਾਗਤੇषੁ ਸੂਤੇषੁ ਤਾਨੁਵਾਚੋਪਕੀਚਕਃ। ਹਸਨ੍ਨਿਵ ਪਦਾऽਮਰ੍षਾਨ੍ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ।। 6
ਜਦੋਂ ਰਥਚਾਲਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਕੀਚਕ ਦਾ ਭਰਾ ਹੱਸ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਨ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਸਤੀ ਯਤ੍ਕृਤੇ ਕੀਚਕੋ ਹਤਃ। ਅਥਵਾ ਨੈਵ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦਹ੍ਯਤਾਂ ਕਾਮਿਨਾ ਸਹ ।। 7
ਇਹ ਮੰਦ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਕੀਚਕ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿਓ; ਜਾਂ ਫਿਰ, ਜੇ ਨਾ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸਾੜ ਦਿਓ।
ਮृਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਇਯਂ ਹਿ ਦੁष੍ਟਚਰਿਤਾ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤੁਰਮਿਤ੍ਰਿਣੀ ।। 8
ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਵੀ, ਰਥਚਾਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜੋ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਔਰਤ ਮੰਦ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵੈਰੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕृਤੇ ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨੇਯਂ ਜੀਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਸਹੇਯਂ ਦਹ੍ਯਤਾਂ ਸੂਤਾ ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚ ਜਨਾਧਿਪਮ੍ । ਹਤਸ੍ਯਾਪਿ ਹਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਕੀਚਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਂ ਭਵੇਤ੍ ।। 9
ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਜੀਉਣ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿਓ, ਰਥਚਾਲਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਵੀ, ਇਹ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਤੋ ਵਿਰਾਟਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੂਤਾਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋऽਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਕੀਚਕੋऽਯਂ ਹਤਃ ਸ਼ੇਤੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਕਾਮਰੂਪਿਭਿਃ ।। 10
ਫਿਰ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਰਥਚਾਲਕਾਂ ਨੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਕੀਚਕ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।'
ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰ੍ਯਾ ਘਾਤਿਤੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਂ ਦਹੇਮ ਸਹਾਨਯਾ । ਮਾਨਿਤਾਃ ਸ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। 11
'ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾੜਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਆਗਿਆ ਦੇ।'
ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਤੁ ਸੂਤਾਨਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾऽਨ੍ਵਮਨ੍ਯਤ । ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਹ ਦਾਹਂ ਨਰਾਧਿਪਃ ।। 12
ਰਥਚਾਲਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੂੰ ਰਥਚਾਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸਾੜਨ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਰੁਰੁਦੁਃ ਕੀਚਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯਾਭਿਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ।। 13
ਫਿਰ, ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਆਰੋਪ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂ ਸਹ ਕੀਚਕੇਨ ਨਿਬਧ੍ਯ ਕੇਸ਼ੇषੁ ਚ ਪਾਦਯੋਸ਼੍ਚ। ਤੇ ਚਾਪਿ ਸੂਤਾ ਵਚਨੈਰਵੋਚਨ੍ਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਚੈਨਾਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृष੍ਣਾਮ੍ ।। 14
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੀਚਕ ਦੇ ਨਾਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਰਥਚਾਲਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਕृਤੇ।़ਯਂ ਨਿਹਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿ ਸਾ ਕੀਚਕਮਾਰ੍ਗਮੇਤੁ । ਅਵਾਰ੍ਯਸਤ੍ਵੇਨ ਚ ਕੀਚਕੇਨ ਗਤਾਸੁਨਾ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮ੍ ।। 15
ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਔਰਤ ਕੀਚਕ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲੇ; ਕੀਚਕ ਦੀ ਬੇਰੁਕਾਵੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਸੁਗਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇਗੀ।
ਸਾ ਤੇਨ ਕृष੍ਣਾ ਸ਼ਯਨੇ ਨਿਬਦ੍ਧਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ ਚੈਵ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ ਚ। ਅਨਾਰ੍ਯਸਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮਹਾਰ੍ਯਸਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾਸੁਨਾ ਸਾ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਕृष੍ਣਾ । ਵਿਲਮ੍ਬਮਾਨਾ ਵਿਵਸ਼ਾ ਹਿ ਦੁष੍ਟੈਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਵਰੇ ਸ਼ੁਭਾਙ੍ਗੀ ।। 16
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੇਜ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; noble ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਦ-ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਸੇਜ ਤੇ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾऽਥ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੈਰਨਿਨ੍ਦਿਤਾ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਨਾਥਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਕृष੍ਣਾ ਨਾਥਵਤੀ ਸਤੀ ।। 17
ਫਿਰ, ਨਿੰਦਾ ਰਹਿਤ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁਲ੍ਹਾਂ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਦੋਂ ਰਥਚਾਲਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘਸੀਟੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਰੱਖਵਾਲਾ ਲੱਭਦੀ ਹੋਈ, ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ।
ਮृਤੇਨ ਸਹ ਬਦ੍ਧਾਙ੍ਗੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਜੀਵਿਤੇ ਤਦਾ। ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਭਿਮੁਖਂ ਨੀਤਾ ਕਰੇਣੁਰਿਵ ਰੌਤਿ ਸਾ ।। 18
ਮਰੇ ਹੋਏ ਨਾਲ ਅੰਗਾਂ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼, ਉਹ ਸਮੇਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋਈ।
ਜਯੋ ਜਯੇਸ਼ੋ ਵਿਜਯੋ ਜਯਤ੍ਸੇਨੋ ਜਯਦ੍ਬਲਃ। ਤ ਮੇ ਵਾਚਂ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤੁ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਾ ਨਯਨ੍ਤਿ ਮਾਮ੍ ।। 19
'ਜਯ, ਜਯੇਸ਼, ਵਿਜਯ, ਜਯਤਸੇਨ, ਜਯਦਬਲ—ਉਹ ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਥਚਾਲਕਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਯੇषਾਂ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਜ੍ਯਾਘੋषਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਮਹਾਨ੍। ਤੇ ਮੇ ਵਾਚਂ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤੁ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਾ ਨਯਨ੍ਤਿ ਮਾਮ੍ ।। 20
'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡੰਡੂਬੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵੱਡੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਥਚਾਲਕਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਯੇषਾਂ ਜ੍ਯਾਤਲਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਵਿਸ੍ਫੂਰ੍ਜਿਤਮਿਵਾਸ਼ਨੇਃ। ਅਸ਼੍ਰੂਯਤ ਮਹਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਭੀਮਘੋਪਸ੍ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍ ।। 21
'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤੜਕ ਵਾਂਗ, ਜਦ ਉਹ ਭੀਮਕ ਗੂੰਜ ਫੈਲਾਉਂਦੇ—'
ਰਥਘੋਪਸ਼੍ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍ । ਤੇ ਮੇ ਵਾਚਂ ਬਿਜਾਨਨ੍ਤੁ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਾ ਨਯਨ੍ਤਿ ਮਾਮ੍ ।। 22
'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗੂੰਜ—ਉਹ ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਥਚਾਲਕਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਯੇषਾਂ ਵੀਰ੍ਯਮਤੁਲ੍ਯਂ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਬਲਂ ਯਸ਼ਃ। ਰਾਜਸਿਂਹਾ ਇਵਾਗ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਮਾਂ ਜਾਨਨ੍ਤੁ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਂ ।। 23
'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਯਸ਼ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਹਨ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।'
ਇਤ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਕृਪਣਾ ਵਾਚਃ ਕृष੍ਣਾਯਾਃ ਪਰਿਦੇਵਿਤਾਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਾਭ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤੋ ਭੀਮਃ ਸ਼ਯਨਾਦਵਿਚਾਰਯਨ੍ ।। 24
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਦੁਖੀ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਆਪਣੀ ਖਟ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗੰਭੀਰ ਵਿਚਾਰ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਹਂ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿ ਤੇ ਵਾਚਃ ਸ਼ृਣੋਮਿ ਤਵ ਭਾषਿਤਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਨ ਭਯਂ ਜਾਤੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ।। 25
ਸੈਰੰਧਰੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਲਿਆ ਹਨ। ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਿਜਜृਮ੍ਭੇ ਜਿਘਾਂਸਯਾ ।। 26
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਭੀਮ ਕਤਲ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਣਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਵ੍ਯਾਯਤਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਪਰਿਵੇष੍ਟ੍ਯ ਚ। ਅਦ੍ਵਾਰੇਣਾਭ੍ਯਵਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਬਹਿਸ੍ਤਦਾ ।। 27
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ ਕੇ ਤੇ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਭੀਮ ਪਾਸੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਚੁਪ ਚਾਪ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸ ਲਙ੍ਘਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕਾਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤਰਸਾ ਦ੍ਰੁਮਮ੍ । ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਭਿਮੁਖਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਕੀਚਕਾ ਗਤਾਃ ।। 28
ਭੀਮ ਨੇ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ ਜਿੱਥੇ ਕੀਚਕਾਂ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ ਲਙ੍ਘਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਚ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਾਤ੍ । ਜਵੇਨੋਤ੍ਪਤਿਤੋ ਭੀਮਃ ਸੂਤਾਨਾਮਗ੍ਰਤਸ੍ਤਦਾ ।। 29
ਭੀਮ ਨੇ ਕੰਧ ਲੰਘ ਕੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਰਥੀਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਚਿਤਾਸਮੀਪਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਬਲਃ । ਤਾਲਮਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਸ੍ਕਨ੍ਧਮੂਰ੍ਧ੍ਵਸ਼ੁष੍ਕਂ ਵਨਸ੍ਪਤਿਮ੍ ।। 30
ਚਿਤਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਭੀਮ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗੂ ਲੰਮਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਡਾਲੀ ਮੋਟੀ ਤੇ ਉਪਰੋਂ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਂ ਨਾਗਵਦੁਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਚ। ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਪਾਟਯਾਮਾਸ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ।। 31
ਭੀਮ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗੂ, ਉਸ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜਫ਼ੀ ਪਾ ਕੇ, ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।