ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟੋ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਸ੍ਯ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਨਂ ਵृਕੋਦਰਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਜਯਤਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕੇਸ਼ੇष੍ਵੇਵ ਭृਸ਼ਂ ਤਦਾ ।। 36
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਕੀਚਕ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕੀਚਕਂ ਭੀਮੋ ਵਿਰਰਾਜ ਮਹਾਬਲਃ । ਆਮਿषਾਰ੍ਥੇ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਵ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਮृਗਯੂਥਪਮ੍ ।। 37
ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮ ਨੇ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਂਗਰਾਂ ਦੇ ਜੱਥੇ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਤਿਬਲਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੀਚਕੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਵ੍ਯਾਯਚ੍ਛਨ੍ਨੇਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾ ।। 38
ਉਥੇ, ਕੀਚਕ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਪਰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਬਾ ਲਿਆ।
ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਭਿਹਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਕੀਚਕੋ ਵृਤ੍ਤਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗਤਾਸੁਰਪਤਦ੍ਭੁਵਿ ।। 39
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਕ ਨਾਲ ਕੀਚਕ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਕੀਚਕ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਆਸ੍ਯੇ ਪਾਣੀ ਚ ਪਾਦੌ ਚ ਸ਼ਿਰੋਗ੍ਰੀਵਾਂ ਸਕੁਣ੍ਡਲਾਮ੍ । ਕਾਯੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮृਦਿਤ੍ਵਾऽਙ੍ਗਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। 40
ਭੀਮ ਨੇ ਕੀਚਕ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਸਿਰ (ਕੁੰਡਲ ਸਮੇਤ) ਤੇ ਗਲ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਂ ਮਥਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਮਾਂਸਪਿਣ੍ਡਮਥਾਕਰੋਤ੍ ।। 41
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਸ ਦਾ ਇਕ ਗੋਲਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਂ ਸ੍ਵਯਮੁਜ੍ਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਪਾਣਿਸਂਘਰ੍षਜਂ ਬਲੀ। ਕष੍ਣਾਯੈ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ ।। 42
ਉਥੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਰਗੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਗਾਈ, ਤੇ ਉਹ ਅੱਗ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ।
ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਰਾਮ੍। ਤ੍ਵਯਿ ਕਾਮੁਕਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪਾਪਿਨਂ ਪਾਰਦਾਰਿਕਮ੍। ਪਸ਼੍ਯੈਨਮੇਹਿ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਕਾਮੁਕੋऽਯਂ ਮਯਾ ਹਤਃ ।। 43
ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਪਾਂਚਾਲੀ, ਵੇਖ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਬੜਾ ਪਾਪੀ ਤੇ ਕਾਮੀ ਸੀ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈਂ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤੇ ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ੀਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਏਵਂ ਸ੍ਵਪਨ੍ਤਿ ਤੇ ਭੀਰੁ ਸ਼ੇਤੇऽਯਂ ਕੀਚਕੋ ਯਥਾ। ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਮਭ੍ਯਹਨਦ੍ਭਦ੍ਰੇ ਪਦਾ ਭੂਮੌ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਚ ।। 44
'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਵੱਲੀ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਾਮ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹਾਲ ਪਾਵਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕੀਚਕ ਪਿਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਪਿਆ ਹੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਹਤਂ ਤਦਾ। ਵਿਜ੍ਞਾਪਨਾਰ੍ਥਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਵਿਰਰਾਮ ਮਹਾਹਵਮ੍ ।। 45
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬੜੀਆਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਿ ਹੋਰ ਲੋਕ ਜਾਣ ਲੈਣ ਕਿ ਕੀਚਕ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸ ਕੀਚਕਂ ਹਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਰੋषਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਮ੍। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਯਾਨ੍ਮਹਾਨਸਮ੍ ।। 46
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਤੇ ਫ਼ੌਰਨ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾऽਨੁਲੇਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਪੂਰ੍ਯ ਚ ਮਨੋਰਥਮ੍। ਸੁਖੋਪਵਿष੍ਟਃ ਸ਼ਯਨੇ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ।। 47
ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲੇਪ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਾ ਯਦਾ ਮੇਨੇ ਗਤਂ ਭੀਮਂ ਮਹਾਨਸਮ੍ । ਕੀਚਕਂ ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਰਾ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਗਤਸਂਤ੍ਰਾਸਾ ਸਭਾਪਾਲਾਨੁਵਾਚ ਹ ।। 48
ਫਿਰ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਭੀਮਸੇਨ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਰਸੋਈ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਭਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕੀਚਕੋ ਨਿਹਤਃ ਸ਼ੇਤੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਪਤਿਭਿਰ੍ਮਮ। ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਕਾਮਸਂਤਪ੍ਤਂ ਸਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਪਸ਼੍ਯਤ ।। 49
'ਕੀਚਕ ਮੇਰੇ ਗੰਧਰਵ ਪਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਪਿਆ ਹੈ! ਆਓ, ਵੇਖੋ, ਉਹ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਮਰਿਆ ਪਿਆ ਹੈ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾषਿਤਂ ਤਸ੍ਯਾ ਨਰ੍ਤਨਾਗਾਰਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਸਹਸੈਵ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰੁਲ੍ਕਾਮਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। 50
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਖਵਾਲੇ ਫ਼ੌਰਨ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਮਸ਼ਾਲ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੀਚਕਸ੍ਯ ਸਹੋਦਰਾਃ। ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਕੀਚਕਂ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਮ੍। ਗਤਾਸੁਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਭੂਮੌ ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ।। 51
ਕੀਚਕ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੁਰਦਾ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਵੇਖਿਆ।
ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਪਾਮਿਸ਼ਿਰੋਹੀਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾऽਭਵਨ੍ ।। 52
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਪੈਰ, ਬਾਂਹ, ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਕ੍ਵਾਸ੍ਯ ਗ੍ਰੀਵਾ ਕ੍ਵ ਚਰਮੌ ਕ੍ਵ ਪਾਮੀ ਕ੍ਵ ਸ਼ਿਰਃ ਕ੍ਵ ਦृਕ੍ । ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਤੇ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਹਤਂ ਤਦਾ ।। 53
'ਇਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਬਾਂਹਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਪੈਰ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਸਿਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਅੱਖਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?' ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਧਰਵ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਜਾਂਚ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਮਾਨੁषਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਮ੍ । ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਾਃ ।। 54
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਅਮਾਨਵੀ ਕੰਮ ਤੇ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ । ਰੁਰੁਦੁਃ ਕੀਚਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ ।। 1
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੀਚਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਹृष੍ਟਰੋਮਾਣਃ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੀਚਕਮ੍। ਤਥਾ ਸਂਭੁਗ੍ਨਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਕੂਰ੍ਮਂ ਸ੍ਥਲ ਇਵੋਦ੍ਧृਤਮ੍ ।। 2
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਤੇ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਛੂਆ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪੋਥਿਤਂ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣੇਵ ਦਾਨਵਮ੍। ਕੀਚਕਂ ਬਲਸਂਮਤ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਯੇਨ ਕੇਨ ਚਿਤ੍ ।। 3
ਕੀਚਕ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਚ ਮਸਤ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਠੀਕ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕੁਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਨੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਕੁਟਿਆ ਹੋਵੇ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੀਚਕਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਮ੍। ਸਂਸ੍ਕਾਰਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਬਹਿਰ੍ਨੇਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੁਃ ।। 4
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕੀਚਕ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਗੰਧਰਵ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਥ ਤੇ ਕृष੍ਣਾਂ ਮੂਤਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਅਦੂਰਾਦਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤੀਮ੍ ।। 5
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ flawless ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਥੰਮ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ ਖੜੀ ਵੇਖਿਆ।
ਸਮਾਗਤੇषੁ ਸੂਤੇषੁ ਤਾਨੁਵਾਚੋਪਕੀਚਕਃ। ਹਸਨ੍ਨਿਵ ਪਦਾऽਮਰ੍षਾਨ੍ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ।। 6
ਜਦੋਂ ਰਥਚਾਲਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਕੀਚਕ ਦਾ ਭਰਾ ਹੱਸ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਨ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਸਤੀ ਯਤ੍ਕृਤੇ ਕੀਚਕੋ ਹਤਃ। ਅਥਵਾ ਨੈਵ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦਹ੍ਯਤਾਂ ਕਾਮਿਨਾ ਸਹ ।। 7
ਇਹ ਮੰਦ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਕੀਚਕ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿਓ; ਜਾਂ ਫਿਰ, ਜੇ ਨਾ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸਾੜ ਦਿਓ।
ਮृਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਇਯਂ ਹਿ ਦੁष੍ਟਚਰਿਤਾ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤੁਰਮਿਤ੍ਰਿਣੀ ।। 8
ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਵੀ, ਰਥਚਾਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜੋ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਔਰਤ ਮੰਦ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵੈਰੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕृਤੇ ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨੇਯਂ ਜੀਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਸਹੇਯਂ ਦਹ੍ਯਤਾਂ ਸੂਤਾ ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚ ਜਨਾਧਿਪਮ੍ । ਹਤਸ੍ਯਾਪਿ ਹਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਕੀਚਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਂ ਭਵੇਤ੍ ।। 9
ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਜੀਉਣ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿਓ, ਰਥਚਾਲਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਵੀ, ਇਹ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਤੋ ਵਿਰਾਟਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੂਤਾਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋऽਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਕੀਚਕੋऽਯਂ ਹਤਃ ਸ਼ੇਤੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਕਾਮਰੂਪਿਭਿਃ ।। 10
ਫਿਰ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਰਥਚਾਲਕਾਂ ਨੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਕੀਚਕ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।'
ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰ੍ਯਾ ਘਾਤਿਤੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਂ ਦਹੇਮ ਸਹਾਨਯਾ । ਮਾਨਿਤਾਃ ਸ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। 11
'ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾੜਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਆਗਿਆ ਦੇ।'