ਕੀਚਕੋऽਥ ਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਂ ਹਰ੍षਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ। ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਰੂਪਿਣੀਂ ਮੂਢੋ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਤਾਂ ਨਾਵਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍ ।। 29
ਕੀਚਕ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ; ਉਹ ਮਗਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਸੈਰੰਧਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਾਭਰਣਮਾਲ੍ਯੇषੁ ਵ੍ਯਾਸਕ੍ਤਃ ਸ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਅਲਂਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਸਤ੍ਵਰਃ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ ।। 30
ਉਹ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਕਰ੍ਮ ਕਾਲੋ ਦੀਰ੍ਘ ਇਵਾਭਵਤ੍। ਅਨੁਚਿਨ੍ਤਯਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਾਮੇਵਾਯਤਲੋਚਨਾਮ੍ ।। 31
ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਲਈ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਸੀਦਭ੍ਯਧਿਕਾ ਚਾਪਿ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਤਃ । ਨਿਰ੍ਵਾਣਕਾਲੇ ਦੀਪਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤੀਮਿਵ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਤਃ ।। 32
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ, ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੀਵਾ ਬੁਝਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਸਂਪ੍ਰਤ੍ਯਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੀਚਕਃ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ। ਨਾਜਾਨਾਤ੍ਪਤਨਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਂਸ੍ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾਮ੍ ।। 33
ਉਸ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੀਚਕ ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਗਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਨਸੇ। ਉਪਾਤਿष੍ਠਤ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਕੌਰਵ੍ਯਂ ਪਤਿਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍ ।। 34
ਫਿਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਕੋਲ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਤੇ ਸੁਭਾਗੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੌਰਵ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਕੀਚਕਸ੍ਯ ਕृਤੋ ਮਯਾ। ਸਙ੍ਗਮੋ ਨਰ੍ਤਨਾਗਾਰੇ ਯਥਾऽਵੋਚਃ ਪਰਨ੍ਤਪ ।। 35
ਉਸ ਨੇ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਕੀਚਕ ਨਾਲ ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਲਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।'
ਕਾਲੇਨ ਨਿਯਤਂ ਬਦ੍ਧਃ ਕਾਮੇਨ ਚ ਬਲਾਤ੍ਕृਤਃ। ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਸ ਨਰ੍ਤਨਾਗਾਰਮਾਗਮਿष੍ਯਤਿ ਕੀਚਕਃ। ਏਕੋ ਨਿਸ਼ਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕੀਚਕਂ ਤਂ ਨਿषੂਦਯ ।। 36
ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਗਨ, ਕੀਚਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ। ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।
ਤਂ ਮੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕੀਚਕਂ ਮਦਦਰ੍ਪਿਤਮ੍। ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਨਰ੍ਤਨਾਗਾਰਂ ਨਿਰ੍ਜੀਵਂ ਕੁਰੁ ਪਾਣ੍ਡਵ ।। 37
ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਮਦ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਕੀਚਕ, ਜੋ ਸੂਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਜੀਵ ਕਰ ਦੇ।
ਗਰ੍ਵਿਤਃ ਮੂਤਪੁਤ੍ਰੋऽਸੌ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨਵਮਨ੍ਯਤੇ। ਸ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਾਲਂ ਨਾਗ ਇਵੋਦ੍ਧਰ ।। 38
ਉਹ ਸੂਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਗਰਵ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਤੱਛਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਾ ਦੇ।
ਅਸ੍ਰਂ ਦੁਃਖਾਭਿਭੂਤਾਯਾ ਮਮ ਮਾਰ੍ਜਸ੍ਵ ਭਾਰਤ। ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯਾਨੁਰੂਪਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚੈਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕੁਰੁ ਮਾਨਂ ਕੁਲਸ੍ਯ ਚ ।। 39
ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਸੂ ਪੋਂਛ ਦੇ, ਭਾਰਤ। ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰ्य ਦਿਖਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਬਚਾ। ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕismet ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਵਰਾਰੋਹੇ ਯਨ੍ਮਾਂ ਵੇਦਯਸੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਨਹ੍ਯਸ੍ਯ ਕਂਚਿਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਹਾਯਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ ।। 40
ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦੀ ਹੈਂ। ਇਸ ਵਿਚ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਏ।
ਸਾ ਮੇ ਪ੍ਰੀਤਿਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽऽਖ੍ਯਾਤਾ ਕੀਚਕਸ੍ਯ ਸਮਾਗਮੇ। ਹਤ੍ਵਾ ਹਿਡਿਮ੍ਬਂ ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਮਮਾਸੀਤ੍ਸਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ ।। 41
ਹੇ ਸੁਚਿਸਮਿਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕੀਚਕ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਓਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮੈਨੂੰ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਤ੍ਯਂ ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਪਾਮਿ ਤੇ। ਕੀਚਕਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਵृਤ੍ਰਂ ਦੇਵਪਤਿਰ੍ਯਥਾ ।। 42
ਮੈਂ ਸੱਚ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਕੇਸ਼ਵਃ ਕੇਸ਼ਿਨਂ ਯਥਾ। ਰਹਸ੍ਯਂ ਵਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਵਾ ਸੂਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕੀਚਕਮ੍ ।। 43
ਮੈਂ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਵਲੋਂ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਚਾਹੇ ਲੁਕ ਕੇ ਜਾਂ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਕੀਚਕ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਹਂ ਭਦ੍ਰੇ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਕੀਚਕਂ ਮਦਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਕਾਮਾਭਿਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਦੁਰ੍ਲਭਾਮਭਿਮਨ੍ਯਤੇ ।। 44
ਹੇ ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਜੋ ਅਣਪਹੁੰਚ ਹੈ।
ਅਥ ਚੇਦਵਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਮਯਾ ਹਤਮ੍। ਨਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਮਿਦਮਾਲਯਮ੍ ।। 45
ਜੇ ਲੋਕ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਤਸਿਆਂ ਦੇ ਇਸ ਘਰ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਮਯਾ ਹਤਾਂਸ਼੍ਚੇਨ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਂਸ੍ਤੁ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਵਿਬੁਧ੍ਯਤਿ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਤਤੋ ਹਤ੍ਵਾ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਕੁਰੁਣਾਮਖਿਲਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਭਾਮਿਨਿ ।। 46
ਜੇ ਮਤਸਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪਤਾ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਭਾਵਨੀ।
ਨਾਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਨੁਨਯਿਤੁਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਕਾਮਂ ਸਤ੍ਯਮੁਪਾਸੀਤ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਕਾਮਮਨ੍ਯੇ ਹ੍ਯੁਪਾਸਨ੍ਤੁ ਵਿਨੀਤਾ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ ।। 47
ਮੈਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੱਚ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਨਮ੍ਰ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਚੱਲਣ।
ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਦੁਃਖਮਿਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਨਾਹਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮ੍ਯੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍। ਨਿਰ੍ਵृਤਾ ਭਵ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਕੀਚਕਸ੍ਯ ਵਧਾਤ੍ਪੁਨਃ ।। 48
ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਪਾਂਚਾਲੀ; ਕੀਚਕ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੁੜ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾ।
ਕੀਚਕਸ੍ਯ ਵਧਂ ਭੀਮ ਯਦਿ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਨਾਗਰਾਃ। ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ ।। 49
ਜੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਭੀਮ, ਕਿ ਤੂੰ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੀਉਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ।
ਕਥਂ ਸਤ੍ਯਾਚ੍ਚ ਨਾਪੇਯਾਦ੍ਰਾਜਾऽਯਂ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਨਿਸ਼ਿ ਗੂਢਂ ਤਥਾ ਭੀਮ ਕੀਚਕਂ ਤਂ ਨਿਪਾਤਯ ।। 50
ਇਹ ਰਾਜਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭੀਮ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਲੁਕ ਕੇ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।
ਅਨੁਬੁਦ੍ਧੇ ਹਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਪੁਨਰ੍ਵਨਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਧੀਮਾਨਨੁਜੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ ।। 51
ਜੇ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮੁੜ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਪਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਤਿਵਰ੍ਤੇਤ ਭਾਰਤ। ਭੀਮ ਭੀਤਾऽਸ੍ਮਿ ਸਂਬੋਧਾਤ੍ਸਾਧੁ ਮਾ ਚਾਪਲਂ ਕृਥਾਃ ।। 52
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਭੀਮ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਦਾ ਡਰ ਹੈ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਬੇਸਮਝੀ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਯਥਾ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਞ੍ਜਾਨੀਤੇ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਯਾ ਹਤਮ੍। ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਕੌਰਵ੍ਯ ਬਲਵਨ੍ਨਰਿਮਰ੍ਦਨ । ਅਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਵਂਤਸ੍ਯ ਭਿਨ੍ਧਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨਰਿਨ੍ਦਮ ।। 53
ਹੇ ਕੌਰਵ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਤੂੰ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ; ਲੁਕ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲੈ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਤਥਾ ਭਦ੍ਰੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਭੀਰੁ ਭਾषਸੇ। ਅਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਤਮਿਸ੍ਰਾਯਾਂ ਸਕੁਣ੍ਡਲਮ੍ ।। 1
ਹੇ ਭਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਓਹੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਉਸ ਤੋਂ ਲੁਕ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਕੁੰਡਲ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਨਾਗੋ ਬਿਲ੍ਵਮਿਵਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪੋਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛਿਰਃ। ਅਲਭ੍ਯਾਮਿਚ੍ਛਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੀਚਕਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ।। 2
ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਬਿਲਵਾ ਫਲ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਕੀਚਕ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਕੁਚਲ ਦਿਆਂਗਾ।
ਮਯਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਕੋਪਾਦृਤੇ ਕਿਮਨ੍ਯਤ੍ਤੁ ਨਾਨੁਵਰ੍ਤੇਤ ਕੋ ਨृਪਮ੍ ।। 3
ਹੇ ਪਾਂਚਾਲੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਨਨ੍ਦਨਃ। ਅਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਤਦੋਤ੍ਥਾਯ ਸਤ੍ਵਵਾਨ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ ।। 4
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਭੀਮ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਠ ਗਿਆ।
ਅਵਦਾਤੇਨ ਮृਦੁਨਾ ਪਟੇਨਾਚ੍ਛਾਦਿਤਸ੍ਤਥਾ । ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰਾਸੀਨ੍ਨਰ੍ਤਨਾਲਯਃ ।। 5
ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਨਰਤਨਾਲਯ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਜਿੱਥੇ ਨਾਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।