ਸਾ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਦੁਃਖਾਨਿ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਭਾਮਿਨੀ। ਰੁਰੋਦ ਸ਼ਨਕੈਃ ਕृष੍ਣਾ ਭੀਮਸ੍ਯੋਰਸ੍ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ।। 27
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਰੌਣਕਵਾਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਰੋਈ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਟਿਕੀ।
ਸਾ ਬਾष੍ਪਕਲਯਾ ਵਾਚਾ ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੀ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਹृਦਯਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਘਟਯਨ੍ਤੀਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। 28
ਆਂਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਹ ਭਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਦਿਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀ।
ਨਾਲ੍ਪਂ ਕृਤਂ ਮਯਾ ਭੀਮ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਪੁਰਾ। ਅਭਾਗ੍ਯਾ ਯਾ ਤੁ ਜੀਵਾਮਿ ਮਰ੍ਤਵ੍ਯੇ ਸਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵ ।। 29
ਭੀਮ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਪਰ ਅਭਾਗਣ, ਮਰਨ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਅਜੇ ਜੀ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵ।
ਕੀਚਕਂ ਚੇਨ੍ਨ ਹਨ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਵਿषਮਾਲੋਡ੍ਯ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਥਵਾऽਨਲਮ੍। ਅਭਾਗ੍ਯਾऽਹਮਪੁਣ੍ਯਾऽਹਂ ਨਿਤ੍ਯਦੁਃਖਾ ਚ ਵਿਕ੍ਲਵਾ ।। 30
ਜੇ ਤੂੰ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਲਵਾਂਗੀ—ਜਹਿਰ ਪੀ ਲਵਾਂਗੀ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪਵਾਂਗੀ; ਮੈਂ ਅਭਾਗਣ, ਪਾਪੀ, ਸਦਾ ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹਾਂ।
ਪਾਪੇ ਨਿਪਤਿਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਫਲਂ ਜੀਵਿਤੇਨ ਮੇ। ਇਤ੍ਯਸ੍ਮੈ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕਿਣਬਦ੍ਧੌ ਕਰਾਵੁਭੌ ।। 31
ਜੋ ਇੰਨੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ? ਉਹਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ, ਪਿਸਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਵਿਖਾਏ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਰੌ ਪੀਨੌ ਕਿਣਬਦ੍ਧੌ ਵृਕੋਦਰਃ। ਮੁਖਮਾਨੀਯ ਵੇਪਨ੍ਤ੍ਯਾ ਰੁਰੋਦ ਪਰਵੀਰਹਾ ।। 32
ਫਿਰ ਵਿਰਕੋਦਰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਪਿਸਣ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਰੋ ਪਿਆ।
ਤੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਬਾष੍ਪਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਤਤਃ ਪਰਮਦੁਃਖਾਰ੍ਤ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। 32
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਂਸੂ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਤਕਲੀਫ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਂਸ੍ਤਾਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਭੀਮਸੇਨ ਉਵਾਚ ਹ। ਸ਼ृਣੁ ਭਦ੍ਰੇ ਵਰਾਰੋਹੇ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤੁ ਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ ।। 1
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਣੋ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਭੈਣ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਜੋ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣੋ।'
ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਸਭਾਗਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਂ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍ । ਕਰ੍ਤੁਕਾਮੇਨ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਾਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮਯਾ ।। 2
'ਜਦ ਮੈਂ ਮਤਸਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਕਤਲ ਦੇਖਿਆ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਵੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ, ਭਾਗਵਤੀ।'
ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍। ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾऽਵਾਙ੍ਭੁਖਸ੍ਤੂष੍ਣੀਮਾਸ੍ਥਿਤੋਸ੍ਮਿ ਮਹਾਨਸਂ ।। 3
'ਉਥੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।'
ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਯਦ੍ਵਦਾਮੀਹ ਭਾਮਿਨਿ । ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਮੇ ਬਾਹੁਬਲਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਚ। ਯਤ੍ਤੇ ਰਕ੍ਤੌ ਪੁਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਾਣੀ ਕृਤਕਿਣਾਵਿਮੌ ।। 4
'ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਇਕ ਕਸਮ ਸੁਣੋ, ਸੋਹਣੀ: ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਿ ਤੇਰੇ ਹੱਥ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਹਣੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਪਿਸਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।'
ਤਦਦ੍ਯ ਮਾਂ ਤੁ ਤਪਤਿ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਨ ਮਯਾ ਪੁਰਾ। ਸਭਾਯਾਂ ਸ੍ਮ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਕਰੋਮਿ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍ ।। 5
'ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਇਹ ਗੱਲ ਦੁਖੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਕਤਲ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਕਾਰਣਂ ਭਾਤਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਯਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਤਦਹਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ੍ਥਿਤੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨੇ ।। 6
ਇਥੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਾਰਨ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਉਂਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਹੇਠ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਯਚ੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯਵਨਂ ਕੁਰੂਣਾਮਵਧਸ਼੍ਚ ਯਃ। ਸੁਯੋਧਨਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨੇਃ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ ।। 7
ਰਾਜ ਖੋ ਜਾਣਾ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਮੌਤ, ਤੇ ਸੁਯੋਧਨ, ਕਰਣ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਅਤੇ ਸੌਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੀ ਮੌਤ—ਇਹ ਸਭ ਹੋਏ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਯਨ੍ਮਯਾ ਨ ਹृਤਂ ਸ਼ਿਰਃ । ਤਨ੍ਮਾਂ ਦਹਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਹृਦਿ ਸ਼ਲ੍ਯਮਿਵਾਰ੍ਪਿਤਮ੍ ।। 8
ਪਾਪੀ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਸਿਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਉਤਾਰਿਆ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੰਡੇ ਵਾਂਗ ਦਾਹਦੀ ਹੈ।
ਅਪਿ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਵਰਾਰੋਹੇ ਸ੍ਮਰਿष੍ਯਸਿ ਵਚੋ ਮਮ। ਪੁਣ੍ਯੇ ਤੀਰੇ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਮ ਸਂਗਤਾਃ । ਤਤ੍ਰਾਹਮਬ੍ਰਵਂ ਕृष੍ਣੇ ਸਰ੍ਵਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ ।। 9
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸੀ? ਉਥੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਨ ਚਾਹਮਨੁਗਚ੍ਛੇਯਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਧਨਞ੍ਜਯਂ ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਮਾਦ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਭ੍ਰਾਤਰੌ। ਕृਤ੍ਵੈਤਾਂ ਚ ਮਤਿਂ ਕृष੍ਣੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਗਰ੍ਹਯਮ੍ ।। 10
ਮੈਂ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਧਨੰਜਯ, ਪਾਂਚਾਲੀ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤ੍ਰਾਂ—ਇਹਨਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰੁषਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਜਸ੍ਤਦਾ। ਹੀਮਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮਹੀਨਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਸਰ੍ਵਾਨਨ੍ਵਨਯਦ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਮੁਨੇਰ੍ਧੌਮ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ ।। 11
ਮੇਰੀ ਕਰੜੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਨਰਮ ਤੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਧੌਮਯ ਮੁਨੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ।
ਮਾ ਰੋਦੀ ਰਾਜ੍ਞਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਗਮਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਂ ਸਹਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਤ੍ਯਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਭੁਵਿ ।। 12
ਹੇ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧਾਈਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ, ਰੋ ਨਾ। ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੱਚ ਨੂੰ ਰੱਖਣਾ ਹੈ।
ਅਨੁਨੀਤੇषੁ ਚਾਸ੍ਮਾਸੁ ਅਨੁਨੀਤਾ ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਸਿ। ਮਾ ਧਰ੍ਮਂ ਜਹਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਕ੍ਰੋਧਂ ਜਹਿ ਮਹਾਮਤੇ ।। 13
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮਨਾਏ ਗਏ, ਤੂੰ ਵੀ ਮਨਾਈ ਗਈ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡ, ਤੇ ਹੇ ਬੁਧਵਤੀ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਇਮਂ ਤੁ ਸਮੁਪਾਲਮ੍ਭਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਯਦਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਜਹ੍ਯਾਤ੍ਸ ਜੀਵਿਤਂ ।। 14
ਜੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇਰੀ ਇਹ ਉਲਾਹਣਾ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ।
ਧਨਞ੍ਜਯੋ ਵਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਯਮੌ ਚਾਪਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ। ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਗਤੇष੍ਵੇषੁ ਨਾਹਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਿਤੁਮ੍ ।। 15
ਜੇ ਧਨੰਜਯ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਯਮ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੀਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਧਰ੍ਮਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਯਤ੍ਤੇ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾਨਿਨਿ ।। 16
ਹੇ ਪਾਂਚਾਲੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸੁਣ, ਹੇ ਮਾਨਵਤੀ।
ਦੁਹਿਤਾ ਜਨਕਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ਵੈਦੇਹੀ ਯਦਿ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾ। ਪਤਿਮਨ੍ਵਚਰਤ੍ਸੀਤਾ ਮਹਾਰਣ੍ਯਨਿਵਾਸਿਨਮ੍ ।। 17
ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਵੈਦੇਹੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਉਸਦਾ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ।
ਵਸਨ੍ਤੀ ਚ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾ ਸੀਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਜਿਤਾ। ਸਾ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਰਾਮਮੇਵਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ ।। 18
ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਚੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸੀਆਂ ਨੇ ਡਰਾਇਆ। ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ।
ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾ ਤਥਾ ਭੀਰੁ ਭਰ੍ਤਾਰਮृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਭਗਵਨ੍ਤਮਗਸ੍ਤ੍ਯਂ ਸਾ ਵਨਾਯੈਵਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ ।। 19
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਡਰਪੋਕ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤ, ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸੁਕਨ੍ਯਾ ਨਾਮ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤੇਰ੍ਭਾਰ੍ਗਵਚ੍ਯਵਨਂ ਵਨੇ। ਵਲ੍ਮੀਕਭੂਤਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਤਮਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ ਭਾਮਿਨੀ ।। 20
ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਦੀ ਧੀ ਸੁਕੰਯਾ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਚ੍ਯਵਨ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਿਟੀ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਤਵਤੀ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਈ।
ਨਾਲਾਯਨੀ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਾ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਭੁਵਿ। ਪਤਿਮਨ੍ਵਚਰਦ੍ਵृਦ੍ਧਂ ਪੁਰਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਿਣਮ੍ ।। 21
ਨਾਲਾਯਨੀ ਤੇ ਇੰਦਰਸੇਨਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਪਤੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ, ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਈਆਂ।
ਨਲਂ ਰਾਜਾਨਮੇਵਾਥ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਵਨਾਨ੍ਤਰੇ। ਅਨ੍ਵਗਚ੍ਛਤ੍ਪੁਰਾ ਕृष੍ਣੇ ਤਥਾ ਭਰ੍ਤॄਂਸ੍ਤ੍ਵਮਨ੍ਵਗਾਃ ।। 22
ਦਮਯੰਤੀ ਨੇ ਵੀ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਜਾ ਨਲ ਦਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਈ।
ਯਥੈਤਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਰੂਪਵਤ੍ਯਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਃ। ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੁਦਿਤਾ ਗੁਣੈਃ ।। 23
ਜਿਵੇਂ ਇਹਨਾਂ ਨਾਮਵਰ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਨਾਰੀਆਂ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ।