ਤਦ੍ਦੈਵਿਕਮਿਦਂ ਮਨ੍ਯੇ ਯਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਭੀਮਧਨ੍ਵਾ ਮਹਾਰਙ੍ਗੇ ਚਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਇਵਾਨਲਃ ।। 17
ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਹੀ ਖੇਡ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਧਨੰਜੈ ਪਾਰਥ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਭੀਮ ਮਹਾਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਪਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਠੰਢੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਸ਼ਕ੍ਯਾ ਵੇਦਿਤੁਂ ਪਾਰ੍ਥ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਵੈ ਗਤਿਰ੍ਨਰੈਃ । ਵਿਨਿਪਾਤਮਿਮਂ ਪਸ਼੍ਯ ਯੁष੍ਮਾਕਮਵਿਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ ।। 18
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ। ਵੇਖ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਇਹ ਅਚਾਨਕ ਆਇਆ ਹਾਲ।
ਯਸ੍ਯਾ ਮਮ ਮੁਖਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾ ਯੂਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸਮਾਃ ਸਦਾ। ਸਾ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਖਮਨ੍ਯਾਸਾਮਵਰਾਣਾਂ ਵਰਾ ਸਤੀ ।। 19
ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ, ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਣੀ ਹੋਈ, ਹੁਣ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਪਸ਼੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵ ਮੇऽਵਸ੍ਥਾਂ ਯਥਾ ਨਾਰ੍ਹਾਮਿ ਵੈ ਤਥਾ । ਯੁष੍ਮਾਸੁ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇषੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲੇषੁ ਚ ਮਾਨਦ ।। 20
ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ, ਜਿਹੜੀ ਮੇਰੇ ਜੋਗ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇੰਨੀ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨੀ। ਆਸੀਤ੍ਸਾऽਦ੍ਯ ਸੁਦੇष੍ਣਾਯਾਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨੀ ।। 21
ਜਿਸ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਧਰਤੀ ਕਦੇ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅੱਜ ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਾ ਹ੍ਯਾਸਨ੍ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚਾਨੁਗਾਮਿਨਃ। ਸਾਹਮਦ੍ਯ ਸੁਦੇष੍ਣਾਯਾਃ ਪੁਰਃ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚ ਗਾਮਿਨੀ ।। 22
ਜਿਸ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਕਦੇ ਸੇਵਕ ਚਲਦੇ ਸੀ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਇਦਂ ਤੁ ਦੁਃਖਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਮਮਾਸਹ੍ਯਂ ਨਿਬੋਧ ਤਤ੍। ਯਾ ਨ ਜਾਤੁ ਸ੍ਵਯਂ ਪਿਂषੇ ਗਾਤ੍ਰੋਦ੍ਵਰ੍ਤਨਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸਾ ਪਿਨष੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਚਨ੍ਦਨਂ ।। 23
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਦੁੱਖ ਸੁਣੋ ਜੋ ਮੈਂ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ: ਮੈਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਚੰਦਨ ਨਹੀਂ ਪਿਸਿਆ, ਸਿਵਾਏ ਕੁੰਤੀ ਲਈ, ਅੱਜ ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਲਈ ਚੰਦਨ ਪਿਸ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਪਸ਼੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਪਾਣੀ ਮੇ ਨੈਵਂ ਵੈ ਭਵਤਃ ਪੁਰਾ। ਇਤ੍ਯਸ੍ਮੈ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕਿਣਵਨ੍ਤੌ ਕਰਾਵੁਭੌ ।। 24
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਰਹੇ; ਉਹਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਪਿਸਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਵਿਖਾਏ।
ਬਿਭੇਮਿ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਯਾ ਨਾऽਹਂ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਵਾ ਕਦਾਚਨ। ਸਾऽਦ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਭੀਤਾ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਕਿਂਕਰੀ ।। 25
ਮੈਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਕੁੰਤੀ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰੀ, ਅੱਜ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਰੀ ਹੋਈ ਦਾਸੀ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹਾਂ।
ਕਿਂਨੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਸਮ੍ਰਾਣ੍ਮਾਂ ਵਰ੍ਣਕਃ ਸੁਕृਤੋ ਨ ਵਾ। ਨਾਨ੍ਯਪਿष੍ਟਂ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਚਨ੍ਦਨਂ ਕਿਲ ਰੋਚਤੇ ।। 26
ਰਾਜੇ ਦਾ ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹੇਗਾ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ? ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੰਦਨ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਸਾ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਦੁਃਖਾਨਿ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਭਾਮਿਨੀ। ਰੁਰੋਦ ਸ਼ਨਕੈਃ ਕृष੍ਣਾ ਭੀਮਸ੍ਯੋਰਸ੍ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ।। 27
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਰੌਣਕਵਾਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਰੋਈ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਟਿਕੀ।
ਸਾ ਬਾष੍ਪਕਲਯਾ ਵਾਚਾ ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੀ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਹृਦਯਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਘਟਯਨ੍ਤੀਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। 28
ਆਂਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਹ ਭਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਦਿਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀ।
ਨਾਲ੍ਪਂ ਕृਤਂ ਮਯਾ ਭੀਮ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਪੁਰਾ। ਅਭਾਗ੍ਯਾ ਯਾ ਤੁ ਜੀਵਾਮਿ ਮਰ੍ਤਵ੍ਯੇ ਸਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵ ।। 29
ਭੀਮ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਪਰ ਅਭਾਗਣ, ਮਰਨ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਅਜੇ ਜੀ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵ।
ਕੀਚਕਂ ਚੇਨ੍ਨ ਹਨ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਵਿषਮਾਲੋਡ੍ਯ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਥਵਾऽਨਲਮ੍। ਅਭਾਗ੍ਯਾऽਹਮਪੁਣ੍ਯਾऽਹਂ ਨਿਤ੍ਯਦੁਃਖਾ ਚ ਵਿਕ੍ਲਵਾ ।। 30
ਜੇ ਤੂੰ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਲਵਾਂਗੀ—ਜਹਿਰ ਪੀ ਲਵਾਂਗੀ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪਵਾਂਗੀ; ਮੈਂ ਅਭਾਗਣ, ਪਾਪੀ, ਸਦਾ ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹਾਂ।
ਪਾਪੇ ਨਿਪਤਿਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਫਲਂ ਜੀਵਿਤੇਨ ਮੇ। ਇਤ੍ਯਸ੍ਮੈ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕਿਣਬਦ੍ਧੌ ਕਰਾਵੁਭੌ ।। 31
ਜੋ ਇੰਨੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ? ਉਹਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ, ਪਿਸਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਵਿਖਾਏ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਰੌ ਪੀਨੌ ਕਿਣਬਦ੍ਧੌ ਵृਕੋਦਰਃ। ਮੁਖਮਾਨੀਯ ਵੇਪਨ੍ਤ੍ਯਾ ਰੁਰੋਦ ਪਰਵੀਰਹਾ ।। 32
ਫਿਰ ਵਿਰਕੋਦਰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਪਿਸਣ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਰੋ ਪਿਆ।
ਤੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਬਾष੍ਪਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਤਤਃ ਪਰਮਦੁਃਖਾਰ੍ਤ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। 32
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਂਸੂ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਤਕਲੀਫ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਂਸ੍ਤਾਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਭੀਮਸੇਨ ਉਵਾਚ ਹ। ਸ਼ृਣੁ ਭਦ੍ਰੇ ਵਰਾਰੋਹੇ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤੁ ਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ ।। 1
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਣੋ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਭੈਣ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਜੋ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣੋ।'
ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਸਭਾਗਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਂ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍ । ਕਰ੍ਤੁਕਾਮੇਨ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਾਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮਯਾ ।। 2
'ਜਦ ਮੈਂ ਮਤਸਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਕਤਲ ਦੇਖਿਆ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਵੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ, ਭਾਗਵਤੀ।'
ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍। ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾऽਵਾਙ੍ਭੁਖਸ੍ਤੂष੍ਣੀਮਾਸ੍ਥਿਤੋਸ੍ਮਿ ਮਹਾਨਸਂ ।। 3
'ਉਥੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।'
ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਯਦ੍ਵਦਾਮੀਹ ਭਾਮਿਨਿ । ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਮੇ ਬਾਹੁਬਲਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਚ। ਯਤ੍ਤੇ ਰਕ੍ਤੌ ਪੁਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਾਣੀ ਕृਤਕਿਣਾਵਿਮੌ ।। 4
'ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਇਕ ਕਸਮ ਸੁਣੋ, ਸੋਹਣੀ: ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਿ ਤੇਰੇ ਹੱਥ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਹਣੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਪਿਸਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।'
ਤਦਦ੍ਯ ਮਾਂ ਤੁ ਤਪਤਿ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਨ ਮਯਾ ਪੁਰਾ। ਸਭਾਯਾਂ ਸ੍ਮ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਕਰੋਮਿ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍ ।। 5
'ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਇਹ ਗੱਲ ਦੁਖੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਕਤਲ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਕਾਰਣਂ ਭਾਤਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਯਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਤਦਹਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ੍ਥਿਤੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨੇ ।। 6
ਇਥੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਾਰਨ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਉਂਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਹੇਠ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਯਚ੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯਵਨਂ ਕੁਰੂਣਾਮਵਧਸ਼੍ਚ ਯਃ। ਸੁਯੋਧਨਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨੇਃ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ ।। 7
ਰਾਜ ਖੋ ਜਾਣਾ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਮੌਤ, ਤੇ ਸੁਯੋਧਨ, ਕਰਣ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਅਤੇ ਸੌਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੀ ਮੌਤ—ਇਹ ਸਭ ਹੋਏ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਯਨ੍ਮਯਾ ਨ ਹृਤਂ ਸ਼ਿਰਃ । ਤਨ੍ਮਾਂ ਦਹਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਹृਦਿ ਸ਼ਲ੍ਯਮਿਵਾਰ੍ਪਿਤਮ੍ ।। 8
ਪਾਪੀ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਸਿਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਉਤਾਰਿਆ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੰਡੇ ਵਾਂਗ ਦਾਹਦੀ ਹੈ।
ਅਪਿ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਵਰਾਰੋਹੇ ਸ੍ਮਰਿष੍ਯਸਿ ਵਚੋ ਮਮ। ਪੁਣ੍ਯੇ ਤੀਰੇ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਮ ਸਂਗਤਾਃ । ਤਤ੍ਰਾਹਮਬ੍ਰਵਂ ਕृष੍ਣੇ ਸਰ੍ਵਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ ।। 9
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸੀ? ਉਥੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਨ ਚਾਹਮਨੁਗਚ੍ਛੇਯਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਧਨਞ੍ਜਯਂ ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਮਾਦ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਭ੍ਰਾਤਰੌ। ਕृਤ੍ਵੈਤਾਂ ਚ ਮਤਿਂ ਕृष੍ਣੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਗਰ੍ਹਯਮ੍ ।। 10
ਮੈਂ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਧਨੰਜਯ, ਪਾਂਚਾਲੀ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤ੍ਰਾਂ—ਇਹਨਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰੁषਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਜਸ੍ਤਦਾ। ਹੀਮਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮਹੀਨਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਸਰ੍ਵਾਨਨ੍ਵਨਯਦ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਮੁਨੇਰ੍ਧੌਮ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ ।। 11
ਮੇਰੀ ਕਰੜੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਨਰਮ ਤੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਧੌਮਯ ਮੁਨੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ।
ਮਾ ਰੋਦੀ ਰਾਜ੍ਞਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਗਮਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਂ ਸਹਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਤ੍ਯਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਭੁਵਿ ।। 12
ਹੇ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧਾਈਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ, ਰੋ ਨਾ। ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੱਚ ਨੂੰ ਰੱਖਣਾ ਹੈ।
ਅਨੁਨੀਤੇषੁ ਚਾਸ੍ਮਾਸੁ ਅਨੁਨੀਤਾ ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਸਿ। ਮਾ ਧਰ੍ਮਂ ਜਹਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਕ੍ਰੋਧਂ ਜਹਿ ਮਹਾਮਤੇ ।। 13
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮਨਾਏ ਗਏ, ਤੂੰ ਵੀ ਮਨਾਈ ਗਈ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡ, ਤੇ ਹੇ ਬੁਧਵਤੀ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।