ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਰਸ਼੍ਮਿਵਾਨਿਵ ਤੇਜਸਾ। ਸੋਦ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਸਭਾਸ੍ਤਾਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ।। 72
ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਕ ਤਾਰਾ ਵਾਂਗ ਬੈਠਾ ਹੈ।
ਯਮੁਪਾਸਤ ਰਾਜਾਨਂ ਸਭਾਯਾਮृषਿਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਤਮੁਪਾਸੀਨਮਦ੍ਯਾਨ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍ ।। 73
ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਟੋਲੀ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਹੁਣ, ਪਾਂਡਵ, ਵੇਖ, ਪਾਂਡਵ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੈ।
ਅਨਵਦ੍ਯਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥੇਨ ਸਂਵृਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਸ੍ਯ ਨ ਦੁਃਖਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ ।। 74
ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਕੇ ਮਜਬੂਰ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ?
ਉਪਾਸ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਸਭਾਯਾਂ ਯਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾऽਪਿ ਚ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ। ਤਮੁਪਾਸੀਨਮਦ੍ਯਾਨ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਭਾਰਤ ਭਾਰਤਮ੍ ।। 75
ਭਾਰਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਮਿਲਦੀ ਸੀ, ਵੇਖ, ਅੱਜ ਉਹ ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਦੈਰ੍ਦੁਃਖੈਃ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾਮਨਾਥਵਤ੍। ਸ਼ੋਕਸਾਗਰਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਭੀਮ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ।। 76
ਅਨੇਕਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੱਖਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਗਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਖੜੀ, ਭੀਮ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ?
ਇਦਂ ਤੁ ਮੇ ਦੁਃਖਤਰਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਾਰਤ। ਨ ਮੇऽਭ੍ਯਸੂਯਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦੁਃਖਾਦੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍ ।। 77
ਭਾਰਤ, ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਣੀ ਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੈਰ੍ਮਹਿषੈਰ੍ਨਾਗੌਰਗਾਰੇ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ਸਦਾ। ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਯਾਸ੍ਤਦਾ ਮੇ ਕਸ਼੍ਮਲੋऽਭਵਤ੍ ।। 78
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੇਰਾਂ, ਮੱਝਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੈਕੇਈ ਦੀ ਧੀ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮ ਆਈ।
ਹਸਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਨਾਰ੍ਯੋ ਮਮ ਚੇष੍ਟਾਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ।। 79
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਕੈਕੇਯੀ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਮਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀਂ ਕਸ਼੍ਮਲਾਭਿਹਤਾਮਿਵ ।। 80
ਫਿਰ ਕੈਕੇਈ ਦੀ ਧੀ ਉੱਠੀ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦ ਕਿ ਮੇਰੀ ਸਰੀਰਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕੋਈ ਖਾਮੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਗਮ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਸਂਵਾਸਜਾਦੇਵ ਤਦਾ ਵੈ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ । ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਮਿਮਂ ਸਮਨੁਸ਼ੋਚਤਿ ।। 81
ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਥ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਪਿਆਰ ਪਾਇਆ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਇਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਵੇਲੇ ਤਰਸ ਖਾਂਦੀ ਸੀ।
ਕਲ੍ਯਾਣਰੂਪਾ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀ ਵਲਲਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਨ੍ਦਰਃ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਹਿ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਯੁਕ੍ਤਰੂਪੌ ਹਿ ਮੇ ਮਤੌ ।। 82
ਸੈਰੰਧਰੀ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਵਲਲ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਹੈ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਚੰਗੀ ਜੋੜੀ ਹਨ।
ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀ ਪ੍ਰਿਯਸਂਵਾਸਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰੁਣਵਾਦਿਨੀ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਜਕੁਲੇ ਚੈਤੌ ਤੁਲ੍ਯਕਾਲਨਿਵਾਸਿਨੌ ।। 83
ਸੈਰੰਧਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੀ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ; ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਰਾਜਕੁਲ ਵਿਚ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਸਾ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਮਜੀਜਪਤ੍ । ਕ੍ਰੁਧ੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਮਾਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਰ੍ਯਸ਼ਙ੍ਕਤ ਮਾਂ ਤ੍ਵਯਿ ।। 84
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਚਨਂ ਸਂਰਮ੍ਭਾਦ੍ਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ ।। 85
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਭੀਮ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ-ਤੁ ਰੁषਿਤਂ ਭੀਮਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ਼ੋਕੇ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰੇ ਮਗ੍ਨਾ ਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ ।। 86
ਭੀਮ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਫਿਰ ਬੋਲੀ: 'ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੀ।'
ਯਂਸ੍ਤੁ ਦੇਵਾਨ੍ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨੇਕਰਥੋऽਜਯਤ੍। ਸੋਯਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਨਰ੍ਤਕੋ ਯੁਵਾ। ਆਸ੍ਤੇ ਵੇषਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਃ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਪਰਿਚਾਰਕਃ ।। 87
ਜਿਸ ਨੇ ਇਕ ਰਥ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਲਈ ਨਚਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ, ਲੁਕਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਕੁੜੀਆਂ ਵਿਚ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯੋऽਤਰ੍ਪਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍। ਸੋऽਨ੍ਤਃਪੁਰਗਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕੂਪੇऽਗ੍ਨਿਰਿਵ ਸਂਵृਤਃ ।। 88
ਜਿਸ ਦੀ ਅਣਮਾਪੀ ਆਤਮਾ ਨੇ ਕਦੇ ਖਾਂਡਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਾਰਥ ਹੁਣ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਕੂਏ ਵਿਚ ਲੁਕਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਭਯਮਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਦੈਵ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਤ੍। ਸ ਲੋਕਪਰਿਭੂਤੇਨ ਵੇषੇਣਾਸ੍ਤੇ ਧਨਂਜਯਃ ।। 89
ਜਿਸ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਡਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਧਨੰਜਯ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਦੁਨੀਆ ਵਲੋਂ ਤਿਰਸਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੁਕਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਂ ਜ੍ਯਾਤਲਨਿਰ੍ਘੋषਾਤ੍ਸਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ। षਣ੍ਡਰੂਪਂ ਵਹਨ੍ਤਂ ਤਂ ਗੀਤਂ ਨृਤ੍ਤਾਵਲਮ੍ਬਨਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਮਰ੍ਜੁਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਮੇ ਸ੍ਵਾਸ੍ਥ੍ਯਂ ਮਨੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ।। 90
ਜਿਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸ਼ਤਰੂ ਕੰਬ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਅੱਜ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਓਹਲੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਕੁੜੀਆਂ ਵਿਚ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ ਤੇ ਨੱਚ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਗੀਤਸ੍ਵਰਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ ।। 91
ਉਸ ਦੀ ਗੀਤ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਿਰੀਟਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਯਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯਸ਼ੋਭਤ। ਵੇਣੀਵਿਕृਤਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸੋऽਯਮਦ੍ਯ ਧਨਂਜਯਃ ।। 92
ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਮੋਹਰ ਲਹਿਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਧਨੰਜਯਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਬ੍ਰੈਡ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਸਮਸ੍ਤਾਨਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ । ਆਧਾਰਃ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਯੋ ਧਾਰਯਤਿ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ।। 93
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾਈ ਹਥਿਆਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਕੰਡੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ।
ਯਂ ਵੈ ਰਾਜਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੇਜਸਾऽਪ੍ਰਤਿਮਂ ਭੁਵਿ । ਸਮਰੇ ਨਾਤਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਵੇਲਾਮਿਵ ਮਹੋਰ੍ਮਯਃ ।। 94
ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹਨ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ।
ਸੋਯਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਨਰ੍ਤਕੋ ਯੁਵਾ। ਆਸ੍ਤੇ ਵੇषਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਃ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਪਰਿਚਾਰਕਃ ।। 95
ਉਹੀ ਨੌਜਵਾਨ, ਹੁਣ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿਚ ਨਚਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਭੇਸ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਮ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਾਤ੍ਸਮਕਮ੍ਪਤ ਮੇਦਿਨੀ। ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾਕਾਸ਼ਾ ਸਹਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਾ ।। 96
ਜਿਸ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਪਰਬਤ, ਜੰਗਲ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡਿੱਠ ਜੀਵ ਵੀ ਹਿਲ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਤੇ ਮਹੇष੍ਵਾਸੇ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਰਵਰ੍ਧਤ। ਨ ਸ ਸ਼ੋਚਤਿ ਮਾਮਦ੍ਯ ਭੀਮਸੇਨ ਤਵਾਨੁਜਃ ।। 97
ਜਿਸ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧੀ ਸੀ, ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਵਿਭੂषਿਤਮਲਂਕਾਰੈਃ ਕੁਣ੍ਡਲੈਃ ਪਰਿਪਾਤੁਕੈਃ। ਕਮ੍ਬੁਪਾਣਿਮਥਾਯਾਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੀਦਤਿ ਮੇ ਮਨਃ ।। 98
ਉਸ ਨੂੰ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਕੰਡਿਆਂ ਤੇ ਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੰਕ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਣੀਵਿਕृਤਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਭੀਮਧਨ੍ਵਾਨਮਰ੍ਜੁਨਮ੍। ਕਨ੍ਯਾਪਰਿਵृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਮੇ ਮਨਃ ।। 99
ਭੀਮਧਨਵਾਂ ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਬ੍ਰੈਡ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹਨ, ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਹ੍ਯੇਨਂ ਪਰਿਵृਤਂ ਕਨ੍ਯਾਭਿਰ੍ਦੇਵਰੂਪਿਣਮ੍। ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਮਿਵ ਮਾਤਙ੍ਗਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਂ ਕਰੇਣੁਭਿਃ ।। 100
ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ, ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਦਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਚ ਗਾਯਨ੍ਤਂ ਵਿਰਾਟਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੂਰ੍ਯਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਹ੍ਯਤਿ ਮੇ ਮਨਃ ।। 101
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਮਾਤਸਿਆ ਗਾਇਕ ਵਜੋਂ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੰਗੀਤ ਵਿਚ ਗਾਉਂਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।